— To jest jakaś paranoja! – krzyknąłem, wychylając się za barierkę balkonu — Tylko nie jestem pewny, którego z nas bardziej ona dotyczy… – dodałem, spoglądając na wspinającego się chłopaka.
Seninalina
– Oh, dobrze wiesz, jak jest… Od kiedy odeszłaś, wiele się tutaj zmieniło. Są… – zawahał się. – Jakby to powiedzieć? – mruknął do siebie pod nosem. – Nowe zasady. Są ci lepsi i ci gorsi.
Bo nieumiejętnie kradnąc jej telefon, ukradł coś jeszcze.
Bo nieumiejętnie kradnąc jej telefon, ukradł coś jeszcze.
Bo nieumiejętnie kradnąc jej telefon, ukradł coś jeszcze.
Bo nieumiejętnie kradnąc jej telefon, ukradł coś jeszcze.
— Nauczę cię kochać. Dokładnie tak, jak nauczyłem cię tańczyć.
— Nauczę cię kochać. Dokładnie tak, jak nauczyłem cię tańczyć.
Bo nieumiejętnie kradnąc jej telefon, ukradł coś jeszcze.
— Nauczę cię kochać. Dokładnie tak, jak nauczyłem cię tańczyć.
Witajcie. To moje pierwsze opowiadanie i mam nadzieję, że nie wyszło źle. Pozdrawiam i życzę miłego czytania!
