Promyki słońca rozmyte w dłoniach, błyszczysz blado dla mamy mojej, świecącą drogę do marzeń jej wskażą
aklivka.
Patrzę na ciebie jak na stare zdjęcie krzywe, prześwietlone, a i tak boli gdy z żalu tak pisze, gdy ze złości uginają mi się nogi.
Bo każde słowo to szept, co w ciemności szuka, Do zamkniętych drzwi nadziei cicho puka. Nawet jedna łza, co po policzku spłynie, Może być mostem w najcięższej godzinie.
Starsze panie lubią młodych zagadywać jak to teraz u nich mija. I miłosne swe rozterki w sercach chowają, choć wciąż w ich oczach dawny blask ludzie odnajdą.
Dziś słońce nad nami, to dobry jest znak. Gdzieś rodzą się nowi poeci i czuje każde z tych dzieci wolności smak.
Wiersz mój zwyczajny, puenta kuleje, lecz w każdym słowie mam swą nadzieję. Bo choć tekst marny i rym bywa tani, to w nim mieszkam ja – między kartkami.
Nie jestem Wieszczem, co naród prowadził, choć w moich rymach cień duszy się osadził. Ci dawni mistrzowie święci nie byli, cudzym nieszczęściem chętnie się poili.
I ta gorycz ludzka w gwiazdach zapisana, nim się obejrzysz, skończysz jak ona sama.
Ale najdroższa, z czasem się przyzwyczaję, że nie będziesz tutaj nigdy na stałe.
I choć są te chwile ciężkie, obfite, nagminne, mądre, szczere i wspaniałe Miłość kończy się na cichym kochaniem…
nie szukam ucieczki ani porady, chcę tylko wierzyć, żeśmy nie starzy.
I często ci powiem, przyjacielu, że myślę o historii starszego pana w kapeluszu I czasami sama kładę na ich grobie białe róże, w modlitwie pozdrawiam, by nawet w zaświatach kochali się nadłużej.
Marne wiersze, pisane o północy. Marne życie, które trudzi się w nocy
i może kiedyś jeszcze będę obok ołtarza
Uchwycić choć garstkę woni, która tak bardzo była dla ciebie rozkoszna.
Rzecz w tym, że ja też chcę być Twoja, nawet jeśli chwilowa.
Atencja to umiejętność skupienia uwagi na czymś konkretnym.
aklivka.