doceńmy znajomych, którzy potrafią grać na gitarze. siedzenie na łóżkach albo podłodze (oczywiście jak nie ma pod ręką ogniska) i śpiewanie nostalgiczych piosenek to jedno z najlepszych uczuć na świecie, szczególnie jak włączy się nawet ten cichy, aspołeczny kolega. współczuję ludziom, którzy nigdy tego nie doświadczyli.
a jutro będzie opowiadanie (lub dziś za kilkanaście godzin, jeśli są tu jacyś psychopaci, którzy liczą dzień od północy)
miłego <3

mój ulubiony typ outfitów to zdecydowanie ten, będący spełnieniem wizerunkowych marzeń 14letniej mnie. pod koniec podstawówki zakochałam się w tej estetyce, ale wtedy też niewiele rzeczy pasujących do tego typu stroju miałam w swojej szafie i malowałam tylko rzęsy, nie mówiąc o jakimś ciemnym, eleganckim makijażu, wię mogłam sobie tylko zachwycona przeglądać pinteresta. z czasem zaczęłam się trochę tak ubierać, ale potem bardzo chciałam odciąć się od wizerunku pasującego do kujonki, której nie da się lubić, bo jest nudna, za jaką się miałam. zachciało mi się zostać gotką, w wersji mocno soft, ale trochę rzygać mi się chciało od białych koszul, szarych sweterków i spódniczek w kratkę. a teraz bez znaczenia czy uważam ten fit za świetny, przeciętny czy taki sobie czuję ogromną satysfakcję mając świadomość, że młodzsza ja byłaby zachwycona.
ale wiecie co? wcale nie chodziło o to, za kogo cię mają, jaka jestem i co lubię tylko o pewność siebie i przyjaciół. w tamtych czasach, po pandemii miałam okropną fobię społeczną. zawału dostawałam jak ktoś poza bliższymi koleżankami mówił mi cześć, jak musiałam z kimś pisać, porozmawiać jeden na jeden albo powiedzieć parę słów przed klasą. przez lata walki ze sobą udało mi się wreszcie tego gówna pozbyć. pomogło stopniowe poszerzanie grona bezpiecznych ludzi i eksperymenty z wyglądem. na koniec okazuje się, że czytanie wikipedii, fascynacja nauką i czytanie literatury pięknej może być mega cool. jak trafisz na swoich ludzi, mogą cię lubić, nie ma znaczenia czy jesteś nerdem czy masz wielkie czarne krechy czy koszulę i spodnie garniturowe. chodzi o to, że siędo nich uśmiechasz, zaczynasz rozmowę, słuchasz co mają do powiedzenia, proponujesz spotkania i częstujesz ciastem. problemem było to, że nie odpowiadałaś jak się witali, bo się bałaś albo nigdy nie pisałaś do nikogo pierwsza, żeby się nie narzucać. twoje bycie homo studiis deditus, wcale nie jest złe, a może nawet to plus, bo możecie sobie razem robić tier listy pierwiastków, pisać o 23 o fajnym zadaniu z geometrii i dyskutować o filizofii. a to, że wreszcie masz swoich ludzi i możesz robić bez większego lęku ten milion rzeczy, które kiedyś bardzo się chciało, ale nie było w stanie to jedno z najlepszych uczuć na świecie. po prostu podchodzisz do koleżanki, pytasz co u niej i fajnie sobie rozmawiacie, a jak ci powie, że wyglądasz jak stary człowiek albo wiedźma to uznasz to za komplement, a nie się speszysz, bo właśnie tak chciałaś żeby to wyglądało.
a swoją drogą to ta stronka sprawiła, że nabyłam dużo większą swobodę w pisani bloga na angielki. niby od emaila różni się to tylko wstępęm i zakończeniem, ale w podstawówce zawsze mi to jakoś mózg zawieszało i było jakieś nienaturalne. dzięki wpisom tutaj jakoś mentalnie się przyzwyczaiłam do pisania tekstu z intencją zwrotu do grupy ludzi, więc teraz ten blog jest dla mnie nawet bardziej intuicyjny. w życiu nie pisałam do nikogo maila opowiadającego o jakiejś sytuacji z życia i swoich przemyśleniach, a tu milion razy pisałam wam, co tam u mnie ostatnio albo co mi chodzi po głowie.
jak macie jakieś przemyślenia około którego kolwiek z tematów i macie ochotę się podzielić to zapraszam.
vale, prawdopodobnie idę grać w pokera na kalkulatorach. trzymajcie się, życzę dobrej nocki, a mi życzcie powodzenia na jutrzejszej próbnej biologii <3
piesek reveal, bo zachciało mi się dać jakieś fajne zdjęcie

dzień dobry wszytskim,
chyba dawno się nie odzywałam. u mnie wszystko dobrze, tylko jestem dość zajęta przez większość czasu.
za 7 tygodni kończę szkołę i wyprowadzam się z mojego miejsca zamieszkania. i mimo że nigdy nie sądziłam, że to powiem to trochę mi przykro, że już tak nie wiele do tego drugiego zostało. przez te prawie cztery lata nazbierała się okropnie długa lista rzecz, które mam tej placówce do zarzucenia i masę razy chciałam się stąd wyprowadzić, ale cholernie będzie mi szkoda ludzi. zebrała mi się tu bardzo fajna grupka, trochę zlepek dziwaków, wyrzutków społecznych i totalnych nerdów, ale przekochanych i kompletnie nieoceniających. szkołę jakoś przeboleję, bo mam tam tylko 4 przyjaciółki, które mieszkają bliżej i chyba łatwiej będzie to utrzymać jak było.
pisałam dziś i wczoraj matury próbne. z polskiego tylko wypracowanie i chyba podzło okej, z matmy liczę na 100%. próbuję teraz podgonić rozszerzenia, bo chciałaby, żeby wyszło z nich po około 90%, (oprócz angielskiego, który jest for fun i pewnie będzie 7 z przodu), a patrząc na próbne kilkunastu procent jeszcze brakuje, ale jeszcze mam trochę czasu.
z ciekawych rzeczy to mój znajomy miał ostatnio urodziny, więc wpadliśmy do niego z naleśnikowym tortem o 21.50 jak wychodził z pod prysznica. chyba zaprzyjaźniłam się z 14letnim matfizem i to jest najbardziej randomowa relacja w moim życiu. zaczęła się od tego, że w paździeniku podbiłam do niego z pytaniem czy mi pożyczy ładowarkę do iphona, bo widziałam, że ma znając się tylko z widzenia. potem zaczął się ze mną witać, parę razy pogadaliśmy, na przerwę świąteczną ukradł mojego blahaja, a na wymiankę dostałam kabel. a teraz przychodzi „bo przyjaźń to magia” (xd), żebym go chemii uczyła albo spytać czy chcę fajne zadanko z geometrii (jasne, że chcę, kocham gadać z ludźmi o matmie). jutro idę z moimi dziewczynami do kina (nawet nie wiem na co) i na jakieś jedzenie (też nie wiem jakie i gdzie) z okazji 18 jednej z nich, spóźnione o prawie 2 miesiące, hah. niby fajnie, ale od paru dobrych tygodni jest jakaś ciężka atmosfera, bo jedna z nich traktuje drugą strasznie oschle do tego stopnie, że przez to ona chciała nie iść na to spotkanie. sama nie wiem, co z tym faktem zrobić, bo nie dotyczy to konkretnie mnie, ale przykro się patrzy jak jedna osoba z kiedyś bardzo bliskiej sobie grupy nagle zbywa kogoś milczeniem i ma pretensje o jakieś próby kontaktu. a w weekend idę do teatru z rodziną na jakieś przypadkowe przedstawienie, ale w sumie się cieszę.
a na koniec się pochwalę, jaki naszyjnik sobie zrobiłam.
dajcie znać jak tam u was, chętnie poczytam. i trzymajcie się mocno <33