wake me up when september ends, błagam. zrobiłam wczoraj o 8.30 rano 15minutową wycieczkę do paczkomatu w 24 stopniach z pełnym słońcem i myślałam, że umrę. jak tak dalej pójdzie to w weekend nie wychodzę z domu na ani minutę, ja się na te 37 stopni nie piszę 😭 pewnie to wszytsko od leków, które aktualnie biorę, bo zawsze miałam nienajgorszą tolerancję na ciepło i potrafiłam chodzić w długich spodniach całe lato. w każdym razie od paru dni na dworze mam wrażenie, że zaraz zejdę, a potem jak wejdę gdzieś, gdzie jest klimatyzacja to po chwili automatycznie mam gęsią skórkę. właściwie to przehibernowanie lata nadal byłoby kuszącą opcją nawet gdyby panowały w miarę ludzkie temperatury. mam wrażenie, że cierpię na jakąś letnią wersję SAD spowodowane trybem życia w okresie.
uznałam, że potrzebuję zmian w życiu, więc poprzestawiałam meble w pokuju. tak jak prawie dokładnie rok temu. w sumie to zawsze tak robię jak uznam, że przy takiej konfiguracji działy się jakieś złe rzeczy. skończyły mi się już sensowne możliwości, więc wróciłam do wersji pierwszej. właświe to chyba była najlepsza opcja. jedna ściana wyszła mi strasznie pusta, ale wreszcie mam motywację żeby powiesić tam jakieś rzeczy, co mi się marzyło tak z dwa lata już.
trafiła mi się praca, więc spędzanie całych dni na oglądaniu youtube i tworzeniu rzeczy dobiegło końca. przez pierwszy tydzień umierałam, bo to stricte fizyczna robota na owoca, ale już się przyzwyczaiłam i na dłuższą metę nawet lepiej, że mam co robić, chociaż to trochę nudne zajęcie. (mój ulubiony moment tej pracy to jak na jakbłku znajdzie się biedroneczka, która hibernowała w chłodni od jesieni. zawsze biorę ją na ręce i dmucham, żeby się rozgrzała, a ona jeśli żyje to tak słodko zaczyna ruszać nóżkami i powoli chodzić, a potem sadzam ją gdzieś pod bokiem, żeby mogła sobie spokojnie odlecieć jak już się do reszty obudzi.)
na początku czaerwca po 4 latach niewidzenia się razem z moją byłą już współlokatorką spotkałyśmy się z naszą besti z podstawówki. miałam nadzieję, że ta relacja się jakoś odnowi i będę miała w okolicy z kim się spotykać, ale po fakcie, stwierdzam, że się nie zanosi. było okej, a ona jest nadal zajebistą osobą, ale znalazła sobie swoje towarzystwo i z najcichszego dzieciaka w szkole zrobiła się jedną z najbardziej ekstrawertycznych osób jakie znam. bardzo jestem z niej dumna, że sobie poradziła z fobią społeczną i wydaje się być szczęśliwa. ale też udeżyło mnie jak ja beznadziejnie zmarnowałam całe liceum na pływaniu w swojej formalinie, nieudolnie i niestety niezbyt uparcie próbując rozbić więżący mnie klosz.
spotkałam się też z moimi dziewczynami ze szkoły, w sumie to z połową i kompletnie mnie to dobiło. nie podiba mi się atmosfera w tej grupie i lowkey tęsknię za trzecią klasą, gdy miałam lepszą relację z dwoma osobami, a reszta była trochę dalej. zobaczymy, co z tego wyjdzie, ale narazie słabo to wygląda :/
&pobiłam rekord branych na raz leków. znalazłam wreszcie tego gastrologa, dostałam jakieś leki tymczasowe i w miarę pomagają, więc dobrze. macie zdjęcie ile tego jest. połowa niedługo do odstawienia, ale branie 10 tabletek na raz jest szalone.

it’s middle of June guys
właściwie jak słyszę gdzieś tę piosenkę to kojarzy mi się przede wszytskim z moim pobytem na rehabilitacji w 2022, nie z żadną moją mniej lub bardziej poważną miłostką. dziwne to były czasy, jeszcze w szpitalach mieli restrykcje covidowe, więc siedzieliśmy tak poniekąd odcięci od świata parę tygodni, w pewnym momencie z rodzicami nawet nie można było się zobaczyć. ale z racji na to, że trafił się skład oddziału 11/10 to nawet to wyszło na plus. strasznie często myślę o tych ludziach jak na to, że wielu nie widziałam 4 lata, parę osób potem jeszcze spotkałam na dłużej lub krócej, a teraz tylko ktoś napisze na grupie raz na parę miesięcy, żeby powspominać. szczerze to tamten miesiąc został wysoko na liście „najlepszych momentów życia” i chyba nie tylko mojej. tak czy siak wciąż uwielbiam tych ludzi, chociaż pewnie strasznie się pozmieniali i połowa już jest „dorosła”.
ale do meritum, był wtedy z nami na oddziale taki chłopak z Czeczeni, nie do końca rozumiał po polsku, ale strasznie ikoniczny był z niego człowiek. poza swoimi odpałami miał też skłonność do puszczania rzeczy w zapętleniu, a to jakiś fragment filmu, a to „Fairytale”, które w pewnym momencie doprowadzało do szewskiej pasji dosłownie wszystkich, łącznie z pielęgniarkami, no i to „Heat Waves” nieszczęsne też bardzo lubił. dlatego teraz nadal kojarzy mi się z tamtym latem, nie z żadną konkretną osobą, przez którą nie mogę spać. chyba, że z moim pierwszym crushem, którego wtedy poznałam, a on zaczął latać za inną, która finalnie go olała… ale to dopiero czwarta z kolei myśl
i know, i’m bloody sentimental bitch, także od czasu do czasu muszę sobie popierdzielić o randomowych rzeczach z przeszłości

Gilbert Blythe jest miłością mojego życia and u can’t change my mind
jak byłam mała to jedna z moich ciotek dała mi odtwarzacz mp3, na start pobrała mi tam parę piosenek, teraz nawet nie bardzo pamiętam jakich i co ważniejsze dwa „audiobooki”, a właściwie słuchowiska radiowe, jak w 8 klasie się dokopałam, Teatru Polskiego Radia z końca lat 70. „Ania z Zielonego Wzgórza” i „Ania z Avonlea” czytane z podziałem na role, z efektami dźwiękowymi. słuchałam tego jakieś milion razy, będąc dzieckiem i będąc już starsza. pierwszą część znam przez to praktycznie na pamięć, jestem go tych tworów ogromnie przywiązana i dla mnie to jedyna słuszna interpretacja dźwiękowa.
kocham głos Ani młodszej, starszej i to jaka jest. Gilbert, mój ideał mężczyzny, przede wszytskim inteligentny przy czym bardzo wrażliwy i ma tu taki przepiękny głos. Maryla jest cudowna trochę jak moja już nieżyjąca babcia, a pani Linde bardzo mi przypomina taką moją też już zmarłą już sąsiadkę, jej koleżankę, charakterną i trochę przemądrzałą. mój faworyt pan Harrison jest tak z@jeb!sty, że nie da się tego opisać słowami. właściwie to mogłabym coś w tym stylu powiedzieć o absolutnie każdym, bo te postacie są wykreowane idealnie w punkt pod każdym względem, jakby właśnie wyskoczyły z książki opowiedzieć o swoich przygodach.
odkopałam to ostatnio, bo odtwarzacz sprzedałam, ale przypomniało mi się o tym słuchowisku i po prostu musiałam je sobie zostawić. oczywiście nie mogłam się powstrzymać od posłuchania chociaż kawałka przy zgrywaniu, bo po raz ostatni tego cudu audiografii słuchałam ze trzy lata temu. po pierwsze uderzyła mnie okropna nostalgia, po drugie znów zaczęłam simpować do Gilberta, a po trzecie przypomniało mi się, że kiedyś odkryłam, że jest tego wicej części (bo cała seria o Ani liczy z 7 tomów) i wtedy znalazłam tylko jeden.
pogrzebałam trochę w internecie i udało mi się pobrać jeszcze 3. „Ani z Szumiących Topoli” brak, ale chyba w takiej wersji ten tom nie istnieje, co może nie jest aż takie dziwne, bo ta część o ile dobrze pamiętam ma formę epistolarną. w każdym razie cieszę się jak dziecko, bo ta seria jest dla mnie baaardzo ważna i do tego będę miała zajęcie na najbliższe parę dni mojego obecnego pół-bezrobocia.
(a jak ktoś zna Gilberta Blythe to może go dla mnie porwać, zapłacę i dostanie w pakiecie moją dozgonną wdzięczność)