byłam na koncercie, Myslovitz i Kult. z jakiegoś powodu zawsze jak się wybieram na koncert to w jakichś dziwnych okolicznościach. rok temu byłam dokładnie w tym samym miejscu z M na Pidżamie Porno. zanim wyszłam z domu aż się trzęsłam ze stresu, bo była szansa, że go spotkam.
Myslovitz było cudowne, nadal jestem zdania, że na żywo nie mają podjazdu do płytowych wersji. mamy tylko obawę, że w animacjach z tła maczało palce ai :(
zagrali „W deszczu maleńkich żółtych kwiatów”, co podobno rzadkość na ich koncertach. ale to dobrze, kocham tę piosenkę. „Długość dźwięku samotności” Przemek zapowiedział słowami „do hymnu”, szalone, ale właściwie bardzo trafne. strasznie liczyłam na „Nienawiść”, ale niestety nie zagrali. zagrali za to „Dla Ciebie” tylko, że dopiero na bis. dwa lata temu byłam na moim pierwszym Myslo i zadedykowałam w głowie tę piosenkę M, mimo że znaliśmy się miesiąc i okazała się tak cholernie prawdziwa…
ze sceny zeszli do „Heroes” Bowiego, które wprost ubóstwiam, więc byłam zachwycona <3
wracając do M, bo cóż, to nie koniec tej historii, zaczął się Kult, a my przemieściłyśmy się, żeby nie wpaść w środek pogo. (autentycznie jestem pod wrażeniem, ża Kazik mimo wieku ma nadal tak niesamowity głos.) mam z Kultem taki problem, że nie bardzo umiem skojarzyć piosenki z ich tytułami, w każdym razie gdzieś podczas trzeciej wyrósł dwa kroki ode mnie jakiś chłopak, cholernie znajomy. gdyby nie pokręcone włosy byłabym pewna, że to M. a potem uświadomiłam sobie, że gdzy przyszłam dopiero co przestało padać, idealne warunki, żeby długie włosy się podkręciły. miałam straszną ochotę złapać go za ramię i spojrzeć mu w twarz upewniają się czy to on. mówię, a raczej krzyczę do ucha przyjaciółce, że to chyba M albo mam schizofrenię. zażartowała, żebym się nie martwiła, w razie co go pobijemy. ubrany w prawdzie nie do końca w jego stylu, ale chyba miał podobną bluzę, a twarz z profilu i wszystko inne były identyczne. z profilu, bo mimo że przez tak długo dzieliły nas nie więcej niż trzy kroki nie złapaliśmy nawet na sekundę kontatku wzrokowego. może robił to specjalnie, może mnie nie widział, a może to nie był on. kiedyś obiecałam sobie, że jeśli go kiedykolwiek spotkam to nie zacznę rozmowy pierwsza, więc po porstu poszłam do wyjścia, gdy przyszedł czas.
jeśli mam być szczera to poczułam straszną ulgę. po pierwsze dlatego, że mogłam stać obok niego, cieszyć się z „Baranka”, „Nie pytaj o Polskę” i co tam jeszcze grali, żyć spokojnie swoim życiem nawet jeśli stał mi przed nosem. chyba werszcie poczułam, że jestem wolna od tej przykrej i bolesnej historii, że wreszcie poszłam dalej. po drugie, bo wygląda na to, że z nim w porządku. był sam, ale wyglądało na to, że nie było z nim źle, dużo lepiej niż przez ostatnie cztery miesiące naszej znajomości.
żeby było zabawniej to na koniec musiałam się zgubić, sama w środku nocy, na obrzeżach miasta.
ale było z*********, może nie tak idealnie jak na moim pierwszym Myslo, ale wydarcie się z tłumem do emocjonalnych piosenek ma w sobie coś magicznego i oczyszczającego. muszę częściej chodzić na koncerty, bo raz na rok to trochę marny wynik.

jeszcze wam pokażę dinozaura na prezent dla mojego siostrzeńca (obawiam się, że wyszedł podobnej wielkości, co sam siostrzeniec, hah)

ostatnio sporo zajmowałam się sprzątaniem, a to strych nad garażem, a to taki typowy składzik w domu albo trochę zajmowałam się pudłami po przeprowadzce, które od trzech lat stoją upchnięte w garażu, rzeczy zabrane, bo trzeba opróżnić mieszkanie, ale niezbyt potrzebne do życia, więc tak stoją. przez to wszystko uderzyły mnie trzy myśli.
pierwsze, co przychodzi to okropne przytłoczenie ilością tych rzeczy. widzisz parę metrów sześciennych rzeczy niepotrzebych albo potrzydających się ze dwa razy do roku, które dobrze by było uporządkować i masz ochotę stamtąd uciec albo się popłakać. przeszkadza chaos, przeszkadza zajęta przestrzeń, przeszkadza, że większość tego się po prostu marnuje. p******** kapitalizm każe nam ciągle produkować, zwiększać ilość, wydajność, zarabiać pieniądze. tylko nasuwa się pytanie po co nam do cholery to wszytsko, skoro nam się już k**** nie mieści. patrzysz na karton rzeczy, które zastąpiłaś nowymi, bo miałaś ochotę i najchętniej chciałabyś, żeby nie istniał, ale jedyne co można zrobić to sprzedać, wyrzucić albo trzymać dalej. po tym wszystkim mam chęć zostać skrajną minimalistką chociaż wiem, że mi się to nie uda na ile bym chciała, mogę tylko próbować.
uderza też jakość, szczególnie ubrań. to wszytsko jest z roku na rok coraz gorsze i nie mam na myśli tylko skrajnie patologicznego fast fashion. nowe ciuchy z drogich sieciówek mi się dosłownie rozpadają, a ubrania moich rodziców mają się super, mimo że w znacznej części są starsze niż ja. znalazłam ostatnio w szafie dwudziestoletni sweter mojej mamy, z sieciówki, 100% akryl i jakimś cudem ma się lepiej niż mój akrylowy sweter kupiony zimą po trzech praniach. na matury chodziłam w marynarce od mamy, mam jej skórzaną torebkę, a moja siostra chodzi w jej spodniach z czasów jak poznała naszego ojca. tak sobie ostatnio pomyślałam, że ja większości moich obecnych ciuchów mojej potencjalnej córce dać nie będę mogła, bo to się zwyczajnie nie będzie nadawać. staram się kupować sensowne rzeczy, część sklepów omijam szerokim łukiem, bo chcę tego trochę poużywać, ale coraz częściej po prostu się nie da. znów p******** kapitalizm, któremu lepiej opłaca się wyprodukować coś, co trzeba będzie zaraz wymienić niż dobre jakościowo rzeczy. i nikt mi nie wmówi, że eko skóra jest lepsza dla środowiska, jedynym problem jest tu natury etycznej.
a w ogóle zrobiła się ze mnie przez to wszytsko strasznie sentymentalna p****. strasznie dużo myślę o przeszłości nie mogąc pozbyć się wrażenia, że kiedyś było jakoś lepiej. i tyczy się to większości momentów mojego życia, mimo że niektóre były obiektywnie rzecz biorąc gorsze niż teraz. ale ja jestem na tyle popaprana, że z sentymentem patrzę dosłownie na wszytsko. ostatnio chciałam zrobić sobie podsumowanie liceum w notatkach z podziałem na lata, bo lubię takie rzeczy dla siebie. po pierwsze to uświadomiłam sobie, że ogólnie rzecz biorąc był to dość parszywy czas. spotkało mnie bardzo dużo dobrych rzeczy, ale jednocześnie przeżyłam chyba 5 epizodów depresji i płakałam trzycyfrową ilość razy. chociaż nie czuję, żebym cokolwiek straciła, imprezowanie, bycie popularną i robienie szalonych rzeczy chyba jest nie dla mnie. zresztą głupio by było nazywać najlepszym okresem życia czasy, gdy było się dość głupim, niedoświadczonym i miało totalnie niedokształcony do końca płat przedczołowy. w ogóle lata nastoletnie są pod tym względem strasznie śmieszne, bo najpierw coś robisz będąc święcie przekonanym, że to dobry pomysł, a za jakiś czas zastanaiasz się jakim cudem powstał ci w głowie taki tok myślowy.
mój mózg też zaczął od razu krzyczeć, że najlepsza była trzecia klasa. trzecia klasa była bardzo dziwnym okresem życia, zdecydowanie pełnym lęku i overthinkowania, wydarzyło się mnóstwo rzeczy, bardzo dla mnie emocjonalnie naładowanych i to niestety w negatywny sposób. z jakiegoś powodu po czasie lepsze wydają mi się te momenty, gdzie dużo się działo, bezwzględu na to czy dobrze czy źle niż znośny, ale ciągnący się jak guma marazm.
wiem, rozpisałam się. chyba ostatnio za mało przebywam z ludźmi, którzy rozumieją moje randomowe wywnętrzanie się. jeśli ktoś dotrwał do końca to jestm wdzięczna. trzymajcie się cieplutko <3