Moja kochana A wyciągnęła dziś mnie i G na „Sztukę pięknego życia”. Znów tłumacze skopali tytuł, bo niewiele ma do oryginalnego „We Live in Time”. Już to mało naturalne „Żyjemy w czasie” byłoby lepsze, moim zdaniem, ale cóż.
Co do samej treści, cóż, powiem, przeciętny. A zapewniała mnie, że to nie szpitalne romansidło z kiepską fabułą, próbujące nadrobić graniem na emocjach. Jednak prawie zgadłam, prawie, bo tych szpitali było mało.
Obiektywnie nie jest to zły film. Nie jest głupi, żenujący, ma sensowną fabułę, jest dobrze zrobiony. Ale co muszę wytknąć, to potworną schematyczność i totalny brak rzeczy, których nigdzie nie było.
Wcześniej słyszałam, że wzruszający, płacze się. Nie wiem, mnie niezbyt ruszył pod tym względem, czego o koleżankach powiedzieć nie mogę. (A może to po prostu wina mojego upośledzenia emocjonalnego pod niektórymi względami.)
Jeśli lubicie takie ckliwe, urocze, historie miłosne z porządną nutką tragedii to pewnie wam się spodoba, ale to totalnie not my cup of tea, ale nie żałuję obejrzenia.
A po naoglądaniu się zwiastunów mam silną potrzebę obejrzeć „Światłoczułą”. Niby polskie, niby romans, ale wydało mi się ciekawe.
Jak oglądaliście któryś z nich to chętnie poznam opinę
Miłego wieczorku <3