bruh, myślałam, że jak już dostanę wyniki matur to będzie z górki, ale szczerze rekrutacja to jest istny horror movie, a zaaplikowałam tylko w 4 miejsca (może to dużo tak obiektywnie patrząc, ale jak się składa na lekarski to wcale nie dużo z tego, co wiem). to wszystko to jest taki cyrk, bo te terminy na różnych uczelniach się totalnie mijają. wiem już, że się w jedno miejsce zakwalifikowałam, średnio chcę tam iść, bo to daleko, a poza tym nie chcę zaczynać w nowym mieście od nowa. początki liceum to był dla mnie koszmar i nie chcę znów tego przechodzić, bo nawet dla starszej, dojrzalszej i dużo bardziej zaradnej mnie byłoby to nieprzyjemne. tylko, że nie mogę w spokoju poczekać aż będą wyniki z miasta bliżej mnie, gdzie mam kilkoro znajomych i na pewno spotkam parę znajomych twarzy na uniwerku, bo przed wynikami tu mija już termin dostarczenia dokumentów i jeszcze wszędzie mają inne formularze i inne badania sobie życzą. sumie większość, gdzie chciałam się to nie pokrywa, więc szlag jasny człowieka z tego wszystkiego trafia. Niby można tam złożyć i potem się wycofać, ale wtedy czeka mnie podróż ze 300 kilometrów po nic. a w międzyczasie tego wszystkiego mam jeszcze wizytę w szpitalu, dwa dni przynajmniej, jakby tych atrakcji było mało (nie wiem już od ilu lat wakacje bez wizyty na jakimś oddziale to nie wakacje, po pandemii to już na pewno co roku mam taki wyjazd). strasznie mnie to wszystko przytłacza, a mój mechanizm obronny, czyli wyparcie tu nie pomoże, bo boli mnie oddanie odpowiedzialności dorosłym to jest rodzicom, nawet jeśli by nie mieli problemu mnie wyręczyć, bo stara baba już ze mnie i przydałoby się robić sama rzeczy, które sama jestem w stanie zrobić jak się skupię. ale ja bym chciała się przed tym wszystkim schować albo jak jeż zwinąć w kulkę, wystawić kolce i przeczekać stres…
jak to się jakoś rozwinie ostatecznie to pewnie dam update, oczywiście nie konkretną uczelnię i miasto, ale chociaż tyle czy skończę tam, gdzie chciałam czy daleko, bo kierunek wszędzie ten sam. a jak ktoś teraz też się z tym wszystkim męczy to życzę cierpliwości i powodzenia

„10 godzin do (wyników) matury, bejbe, co ma być to będzie” czy coś. muszę przysnać, że bardziej mnie to stresuje niż samo pisanie matury. zdążyłam się już od wczoraj z tej okazji dwa razy popłakać i w ogóle od paru dni mam przez to wszystko jakieś koszmary. tyle dobrego, że jestem cholernie zmęczona, więc chyba się uda skipnąć większość tego czasu.
ale przychodzę do was, bo moja oc doczekała się formy wizualnej w nagrodę za noszenie na barkach moich kryzysów mentalnych. nie wyszła idealnie, bo w rysowaniu jestem kompletną amatorką, ale jak już utopiłam w niej parę godzin to komuś to pokażę