Gilbert Blythe jest miłością mojego życia and u can’t change my mind
jak byłam mała to jedna z moich ciotek dała mi odtwarzacz mp3, na start pobrała mi tam parę piosenek, teraz nawet nie bardzo pamiętam jakich i co ważniejsze dwa „audiobooki”, a właściwie słuchowiska radiowe, jak w 8 klasie się dokopałam, Teatru Polskiego Radia z końca lat 70. „Ania z Zielonego Wzgórza” i „Ania z Avonlea” czytane z podziałem na role, z efektami dźwiękowymi. słuchałam tego jakieś milion razy, będąc dzieckiem i będąc już starsza. pierwszą część znam przez to praktycznie na pamięć, jestem go tych tworów ogromnie przywiązana i dla mnie to jedyna słuszna interpretacja dźwiękowa.
kocham głos Ani młodszej, starszej i to jaka jest. Gilbert, mój ideał mężczyzny, przede wszytskim inteligentny przy czym bardzo wrażliwy i ma tu taki przepiękny głos. Maryla jest cudowna trochę jak moja już nieżyjąca babcia, a pani Linde bardzo mi przypomina taką moją też już zmarłą już sąsiadkę, jej koleżankę, charakterną i trochę przemądrzałą. mój faworyt pan Harrison jest tak z@jeb!sty, że nie da się tego opisać słowami. właściwie to mogłabym coś w tym stylu powiedzieć o absolutnie każdym, bo te postacie są wykreowane idealnie w punkt pod każdym względem, jakby właśnie wyskoczyły z książki opowiedzieć o swoich przygodach.
odkopałam to ostatnio, bo odtwarzacz sprzedałam, ale przypomniało mi się o tym słuchowisku i po prostu musiałam je sobie zostawić. oczywiście nie mogłam się powstrzymać od posłuchania chociaż kawałka przy zgrywaniu, bo po raz ostatni tego cudu audiografii słuchałam ze trzy lata temu. po pierwsze uderzyła mnie okropna nostalgia, po drugie znów zaczęłam simpować do Gilberta, a po trzecie przypomniało mi się, że kiedyś odkryłam, że jest tego wicej części (bo cała seria o Ani liczy z 7 tomów) i wtedy znalazłam tylko jeden.
pogrzebałam trochę w internecie i udało mi się pobrać jeszcze 3. „Ani z Szumiących Topoli” brak, ale chyba w takiej wersji ten tom nie istnieje, co może nie jest aż takie dziwne, bo ta część o ile dobrze pamiętam ma formę epistolarną. w każdym razie cieszę się jak dziecko, bo ta seria jest dla mnie baaardzo ważna i do tego będę miała zajęcie na najbliższe parę dni mojego obecnego pół-bezrobocia.
(a jak ktoś zna Gilberta Blythe to może go dla mnie porwać, zapłacę i dostanie w pakiecie moją dozgonną wdzięczność)

kolejka emerytów na badania to moja nowa trauma, i swear. czemu zawsze w tych kolejkach muszą być jakieś przepychanki i kłótnie. dziś stoje półtorej godziny, już mam wchodzić, a nagle zrespia się babka, która twierdzi, że jest bez kolejki (dlaczego? ona nie musi się tu nikomu tłumaczyć), stwierdza, że wejdzie ze mną, bo tak, po czym jak jest moja kolej to dosłownie wbiega i zatrzaskuje mi drzwi przed nosem. a ja tylko grzecznie badania musiałam sobie zrobić. warszawka.
na mojej wsi wcale nie lepiej, bo niby są godziny, ale naprzychodzi niezapisanych ludzi, a jak o 7.40 mam wchodzić na moją 7.25 to wpierdziela się przedemnie jakaś pani na 7.30 krzycząc, że się spieszy do pracy, a za nią kolejna, bo ona tylko oddać próbkę i oczywiście może sobie wejść poza kolejką, bo jest z pielęgniarką na ty. potem wychodzę po swoim badaniu, a ta sobie siedzi i gapi się w telefon, tak się do pracy spieszy. nie idzie wytrzymać z tymi ludźmi.
plusy są takie, że do mojej przychodni przyszła wreszcie dobra lekarka i zapisałam się do jakiegoś gastrologa na za parę dni z jej polecenia, prywatnie ofc. ale wychodzi na to, że ci psychiatrzy na których tak się narzeka wcale nie są tacy najdrożsi, bo taki gastrolog bierze 320-450zl za wizytę, więc chyba wcale nie lepiej. tak wiem, znowu narzekam na to samo

służba zdrowia jest jak:
mam przewlekłą, autoimmunologiczną chorobę jelit (WZJG jakby ktoś był ciekawy). odkąd mi to zdiagnozowali 8 lat temu dali mi leki i wszystko było super, nawet odstawiłam immunosupresję po 4 latach. skończyłam 18 lat, pożegnałam swój naprawdę dobry szpital i dostałam skierowanie na dorosłych. poszłam do jakiejś młodej lekarki, było wszystko okej, więc nawet nie musiała specjalnie się wykazywać, dała jakieś badania, jak wyjdą dobrze do zobaczenia za rok. wyszły dobrze, ale dwa miesięce minęły, a mój układ pokarmowy zaczął o**********, może z przeciążenia psychicznego przed maturami, może z innej okazji. gastrolożka zaginęła w akcji, zapisać przez telefon się tam nie da, bo ciągle wysyłają pod inny numer. poszłam do lekarza w mojej przychodni, jedyna sensowna lekarka stamtąd zniknęła, został jeden, który jest kiepski podobno i jakiś świeżo po studiach. poszłam do tego młodego, facet kompletnie zdezorientowany, dał mi badania, ale wyszły okej, więc dalej dezorientacja, patrzy na mnie pytająco u mówi, że może da mi antybiotyk na jelita albo żebym może zwiększyła moje leki o połowę licząc, że mu sama coś powiem, ledwo pełnoletnia dziewczyna, co z mamą przyszła… dalej próbuję się zapisać w szpitalu, tym razem osobiście z jednej rejestracji odsyłają do jakiegoś sekretariatu, gdzie babka opieprza moją mamę, o to jak nam lekarka kazała się zapisać i łaskawie wpisuje wizytę na październik. szybciej się nie da, jakby coś się działo to na SOR. spoko, czyli mam sobie tak siedzieć i czekać narażając się na pogorszenie w stylu bóle brzucha uniemożliwiające życia, latanie do łazienki po kilkanaście razy na dzień albo krwotoki? not funny at all.
wygląda na to, że będę musiała iść prywatnie, ale nawet nie wiem gdzie bym mogła, a po paru ostatnich wizytach prywatnych w różnych branżach mam wrażenie, że ci tam powiedzą cokolwiek, byle kasę dostać i do widzenia. nie mam problemu, żeby zapłacić komuś kto mi pomoże, ale jak mam iść po to, żeby mi wciskali usilnie leki na sen, pierdzielili o swoich dzieciach i wnukach albo chcieli wlepić półroczny antybiotyk na bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, którego nie mam to ja dziękuję