wreszcie zebrałam się żeby dodać quiz albo raczej dokończyć quiz z czasów, kiedy matura z biologii była moim priorytetem życiowym (ale właściwie to chyba wyszedł dość komercyjno-mainstreamowy mimo wszysko). chciało mi się też wreszcie poświęcić więcej niż pięć minut na miniaturkę i chyba wyszła nienajgorzej. to miłego rozwiązywania czy coś

ostatnio potrzebowałam ubrania typu „nie będzie szkoda jak się ubrudzi”, dlatego odkopałam moją ulubioną bluzę z 2022 mniej więcej. czarną, z różami na rękawach i napisem w jakimś gothic foncie. pod koniec mojego chodzenia do podstawówki te bluzy były dość popularne i uchodziły za fajne (przynajmniej w mojej szkole), więc jednego z pierwszych dni liceum musiałam ją założyć. mieliśmy wtedy angielski, jakąś integrację, gadaliśmy wtedy jakieś pierdoły w stylu, skąd jesteśmy, co lubimy robić, coś o rodzinie, jak minęły nam wakacje, typowy small talk na początek szkoły. nauczycielka zapytała mnie czy jestem artystką, bo mam kwiaty na rękawach. chyba miałam też na sobie sporo biżuterii i kolorowe paznokcie. strasznie wtedy mnie to pytanie zaskoczyło i zmieszana zaprzeczyłam, bo za artystkę na tamten czas się nie uważałam. czytałam chore ilości książek, marzyłam, żeby sama coś napisać, trochę szydełkowałam i narobiłam się w wakacje mulinowych bransoletek.
strasznie mnie to z prespektywy czasu bawi, bo teraz jeśli bym miała się jakoś zakwalifikować to w pierwszej kolejności nazwałabym się artystką, w drugiej kolejności homo studiis deditus, bo bycie artystą to raczej sposób postrzegania świata niż zawód, zainteresowanie albo sposób zarabiania na życie. wtedy myślałam, że bycie artystą jest o tym, co się tworzy, na ile profesjonalnie i w jakich ilościach.
teraz nikt mi takich pytań nie zadaje, lubię myśleć, że to dlatego, że uznają to za oczywistość przez to jak wyglądam. i może nawet tak jest, bo właściwie nikogo nie dziwi, jak się pochwalę, że namalowałam sobie obraz, coś rysuję, szydełkuję albo piszę (chociaż do tego się mało komu przyznaję).
jakiś tydzień temu znajomy się mnie pytał jak matury. potem sobie gadaliśmy co u nas, a jak napisałam, że ostatnio w czasie wolnym głównie tworzę to wysłał mi zdjęcie rzeczy, którą kiedyś ode mnie dostał i powiedział, że jest piękny. nadal się z tego cieszę jak głupia, bo uwielbiam jak komuś się podoba co mu zrobiłam i czuję, że warto było zainwestować to parę godzin w zabawę sznurkami. albo nawet sami proszą, żebym coś im zrobiła (nawet jeśli wiedzą, że niektóre moje rzeczy są mocno amatorskie), a ja się cieszę, że mogę coś komuś zrobić. ostatnio obiecałam koleżance, że jej wyszydełkuję postać z jakiejś jej gry. postacie to akurat moja najmniej ulubiona trzecz do robienia i będę musiała to zrobić niestety z patternu, za co trochę się przeklinam, ale ekscytacja jest silniejsza.
to tyle z mojego yappowania o tworzeniu