jadę sobie autobusem i zaczepia mnie jakiś na oko student pytając czy mówię po angielsku. powiedział mi, że mam fajną koszulkę, a miałam koszulkę the smiths 😭w ogóle chwilę z nim pogadałam, sympatyczny był i na koniec mi życzył miłego dnia. so cute 🥹

parę dni temu przypomniało mi się o istnieniu mojego ulubionego albumu od The Cure. z jakiegoś powodu myślałam, że to „Disintegration”, który jest naprawdę świetny, ale właściwie to prz „Songs Of A Lost World” jest dla mnie po prostu niezły. słuchałam go dużo w okolicach premiery, a później jakoś o nim zapomniałam. spotify podrzucało mi tylko ich starsze piosenki, a ja sama później go unikałam, bałam się, że mnie tylko dobije z powodu M.
ten album strasznie mi się z nim kojarzy. to właśnie od niego dowiedziałam się, że The Cure wypuszcza coś nowego. pamiętam, że weszliśmy wtedy na dach „Kopernika” i gdy ogarnął swój lęk wysokości zaczął mi opowiadać o Robercie Smithie. to była jedna z pierwszych premier, na które realnie czekałam, bo jestem straszną ignorantką pod tym względem. pamiętam jak ten album wychodził i chciałam go uprzedzić z przypomnieniem o tym, ale mi się nie udało, bo siedziałam akurat pod prysznicem. oboje uznaliśmy, że to chyba najlepszy album The Cure, a z piosenek najbardziej mi się spodobało „A Fragile Thing” i „I Can Never Say Goodbye”. nawet zrobiłam w jednym opowiadaniu referencję do słuchania tego albumu. w końcu fascynacja mi przeszła, słuchałam innych rzeczy. wróciłam na trochę do niego jak nasza relacja się zakończyła, wydawał mi się wtedy bardzo rel, później trochę bałam się go włączać aż o nim zapomniałam. do teraz, teraz znów go słucham, nawet w zapętleniu i umiem po prostu docenić dobrą muzykę bez przeżywania tego wszystkiego od nowa, zostaje tylko nostalgiczne wspomnienie późnej jesieni 2024…
#sluchajciethecure xd