jestem na wyjeździe i bardziej niż samym celem ekscytuję się miejscem zamieszkania. ostatnio zazwyczaj chciałam osiedlić bohaterów w takim właśnie mieszkaniu, z takimi oknami, drzwiami, podłogą i oświetleniem. do tego mam tu z******** balkon, jak to moja przyjaciółka stwierdziła, idealny do palenia papierosów, więc przesiedziałyśmy tam wieczór jedząc chipsy i gadając. wszystko tu dość stare i zniszczone w taki dobry sposów.

z racji, że mamy dziś dzień zapobiegania samobójstwom. jest to niestety temat dość bliski dla mnie temat i mam ochotę albo potrzebę powiedzieć parę rzeczy, bardziej z mojego doświatczenia, niż po raz milion kopiować numery telefonów zaufania.
~ rozmawiajcie, proście o pomoc, gdy jest wam ciężko. i nie, nie musicie mieć myśli samobójczych, mieć się za najgorszego śmiecia, nie być w stanie funkcjonować, okaleczać się czy szkodzić sobie w inny sposób, żeby zasługiwać na pomoc. kryzysy się zdarzają, może wam być trudno i możecie potrzebować pomocy, nawet, gdy jeszcze nie jest tak źle, nawet gdy nie macie jeszcze depresji czy innych zaburzeń. lepiej zareagowć wcześniej i zapobiedz poważnym, trudnym do wyleczenia stanom. mówcie rzeczy, przyjaciołom, rodzinie, znajdźcie psychologa czy inną profesjonalną pomoc, nie zostawiajcie się z tym wszystkim sami.
~ słuchajcie innych i reagujcie. nie ignorujcie, nie deprecjonujcie czyichś uczuć i problemów. dla każdego inne rzeczy są trudne, to że coś dla was jest błahe, nie znaczy, że nie może innej osoby przerastać. dajcie się wygadać, dajcie wsparcie emocjonalne, nie oceniajcie. ale też nie bierzcie na siebie za dużo. nie jesteście psychologiem, psychiatrą czy terapeutą i rozwiązywanie niektórych problemów nie leży w waszych kompetencjach. gdy przerastają was czejeś problemy, spróbujcie namówić do zgłoszenia się po profesjonalną pomoc, poinformujcie rodzinę tej osoby, a gdy uważacie, że czyjeś życie jest zagrożone, zostaje numer alarmowy. w waszych kompetencjach nie leży samodzielne ratowanie kogoś czy wyciąganie go z problemów psychicznych. możecie wspierać, możecie być obok, ale nie wyleczycie czyichś problemów psychicznych.
~ ostatnie, może trochę głupie i małe, ale osobiście uważam to za ważne. nie nadużywajcie niektórych słów, nie trywializujcie. nie mówcie „zabiję się”, gdy musicie zrobić coś, czego nie chcecie. nie mówcie, że macie depresję, bo nie dostaliście tego, co chcieliście. wasze emocje nie są nieważne, macie prawo być smutnym, rozczarowanym, sfrustrowanym albo uważać coś za trudne. ale używając niektórych słów deprecjonujecie faktyczne, poważne problemy. szak jasny mnie trafia, gdy żartuje ze szpitali psychiatrycznych, gada, że ma depresję, bo rodzice czegoś zabronili albo musi coś trudnego zrobić, mówi, żeby zrobić zbiorowe samobójstwo, bo wpisali kolejny sprawdzian. tak, niefajne sytuacje, mogą być przykre, trudne, smutne, rozczarowujące. ma się prawo być złym, zmęczonym, ale to jest do cholery bardzo co innego.
wiem, rozpisałam się, ale to ważna kwestia. zapewne z paru względów jestem na tematy okołosuicydalne przewrażliwiona.
dbajcie o siebie i innych. zdrowie psychiczne też jest ważne.