zaczęłam swoje wymarzone studia i po dwóch dniach jestem przerażona ilością nauki jak jeszcze nigdy. mam teraz poczucie, że jak przeżyję to wszystko bez popadnięcia w obłed i zdam egzaminy to będzie to moje największe osiągnięcie życiowe. narazie potrzebuję znaleźć kogoś, kto nauczy mnie uczyć się anatomii, bo bez tego niechybnie zginę. nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam za coś wdzięczna tak bardzo jak za to, że miałam łacinę w liceum. (chociaż i tak wiedza nie ratuje mnie od poczucia, że niechybnie mnie p********* prędzej czy później)
chyba stąd znikam na czas nieokreślony, ale wrócę jak nauczę się żyć i znajdę efektywny sposób na zapamiętywanie tych wszystkich guzków na kościach, więzadeł i co tam jeszcze każą.

jadę sobie autobusem i zaczepia mnie jakiś na oko student pytając czy mówię po angielsku. powiedział mi, że mam fajną koszulkę, a miałam koszulkę the smiths 😭w ogóle chwilę z nim pogadałam, sympatyczny był i na koniec mi życzył miłego dnia. so cute 🥹

parę dni temu przypomniało mi się o istnieniu mojego ulubionego albumu od The Cure. z jakiegoś powodu myślałam, że to „Disintegration”, który jest naprawdę świetny, ale właściwie to prz „Songs Of A Lost World” jest dla mnie po prostu niezły. słuchałam go dużo w okolicach premiery, a później jakoś o nim zapomniałam. spotify podrzucało mi tylko ich starsze piosenki, a ja sama później go unikałam, bałam się, że mnie tylko dobije z powodu M.
ten album strasznie mi się z nim kojarzy. to właśnie od niego dowiedziałam się, że The Cure wypuszcza coś nowego. pamiętam, że weszliśmy wtedy na dach „Kopernika” i gdy ogarnął swój lęk wysokości zaczął mi opowiadać o Robercie Smithie. to była jedna z pierwszych premier, na które realnie czekałam, bo jestem straszną ignorantką pod tym względem. pamiętam jak ten album wychodził i chciałam go uprzedzić z przypomnieniem o tym, ale mi się nie udało, bo siedziałam akurat pod prysznicem. oboje uznaliśmy, że to chyba najlepszy album The Cure, a z piosenek najbardziej mi się spodobało „A Fragile Thing” i „I Can Never Say Goodbye”. nawet zrobiłam w jednym opowiadaniu referencję do słuchania tego albumu. w końcu fascynacja mi przeszła, słuchałam innych rzeczy. wróciłam na trochę do niego jak nasza relacja się zakończyła, wydawał mi się wtedy bardzo rel, później trochę bałam się go włączać aż o nim zapomniałam. do teraz, teraz znów go słucham, nawet w zapętleniu i umiem po prostu docenić dobrą muzykę bez przeżywania tego wszystkiego od nowa, zostaje tylko nostalgiczne wspomnienie późnej jesieni 2024…
#sluchajciethecure xd