służba zdrowia jest jak:
mam przewlekłą, autoimmunologiczną chorobę jelit (WZJG jakby ktoś był ciekawy). odkąd mi to zdiagnozowali 8 lat temu dali mi leki i wszystko było super, nawet odstawiłam immunosupresję po 4 latach. skończyłam 18 lat, pożegnałam swój naprawdę dobry szpital i dostałam skierowanie na dorosłych. poszłam do jakiejś młodej lekarki, było wszystko okej, więc nawet nie musiała specjalnie się wykazywać, dała jakieś badania, jak wyjdą dobrze do zobaczenia za rok. wyszły dobrze, ale dwa miesięce minęły, a mój układ pokarmowy zaczął o**********, może z przeciążenia psychicznego przed maturami, może z innej okazji. gastrolożka zaginęła w akcji, zapisać przez telefon się tam nie da, bo ciągle wysyłają pod inny numer. poszłam do lekarza w mojej przychodni, jedyna sensowna lekarka stamtąd zniknęła, został jeden, który jest kiepski podobno i jakiś świeżo po studiach. poszłam do tego młodego, facet kompletnie zdezorientowany, dał mi badania, ale wyszły okej, więc dalej dezorientacja, patrzy na mnie pytająco u mówi, że może da mi antybiotyk na jelita albo żebym może zwiększyła moje leki o połowę licząc, że mu sama coś powiem, ledwo pełnoletnia dziewczyna, co z mamą przyszła… dalej próbuję się zapisać w szpitalu, tym razem osobiście z jednej rejestracji odsyłają do jakiegoś sekretariatu, gdzie babka opieprza moją mamę, o to jak nam lekarka kazała się zapisać i łaskawie wpisuje wizytę na październik. szybciej się nie da, jakby coś się działo to na SOR. spoko, czyli mam sobie tak siedzieć i czekać narażając się na pogorszenie w stylu bóle brzucha uniemożliwiające życia, latanie do łazienki po kilkanaście razy na dzień albo krwotoki? not funny at all.
wygląda na to, że będę musiała iść prywatnie, ale nawet nie wiem gdzie bym mogła, a po paru ostatnich wizytach prywatnych w różnych branżach mam wrażenie, że ci tam powiedzą cokolwiek, byle kasę dostać i do widzenia. nie mam problemu, żeby zapłacić komuś kto mi pomoże, ale jak mam iść po to, żeby mi wciskali usilnie leki na sen, pierdzielili o swoich dzieciach i wnukach albo chcieli wlepić półroczny antybiotyk na bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, którego nie mam to ja dziękuję

absolutnie uzależniłam się od oglądania „love is blind” u Prostracji i zastanawiam się jak żyć do kolejnej niedzieli w oczekiwaniu na następny odcinek. niby bym mogła na chwilę pożyczyć netixa chłopaka mojej siostry i obejrzeć to sama, ale nie zdzierżyłabym oglądania tego typu programu tak na sucho, to jest bez dobrego komentatora. w sumie tego typu programy u Prostracji, streszczenia gównianych romansów albo podcasty związkowe typu besties, idiotki i ten Dramci to moje very guilty pleasure… ale tak dla kontrastu nie cierpię typowych rom-comów i dosłownie jedyny jaki lubię to „10 Things I Hate About You”, wczoraj się dowiedziałam, że to jest inspirowane „Poskromieniem złośnicy” Szekspira, więc to może trochę wyjaśnia.
tak musiałam poyappować o romansidłach