byłam dziś w mojej podstawówce, a w zasadzie odwiedzić dwie moje ulubione nauczycielki. wychowawczyni poszła po mojej klasie na emeryturę, inni, cóż, nie miałabym z nimi o czym rozmawiać, a uczniowie to już dla mnie obce dzieci, ewentualnie młodsze rodzeństwo osób, z którymi zdarzało mi się rozmawiać.
zadzwonił dzwonek, dzieciaki coś długo nie wychodziły, więc zapukałam, mówię ładnie „dzień dobry”, a moja była anglistka patrzy skonfundowana. powiedziałam, że przyszłam w odwiedziny, a ona nie mniej zdzwiona pyta się kim ja jestem, bo niestety nie poznaje. trochę smutno mi się zrobiło, niby minęły 4 lata, a ja zrobiłam się wizualnie mroczniejsza i mniej grzeczna to jednak z twarzy wyglądam identycznie. przedstawiłam się więc, a wtedy atmosfera zmieniła się o 180 stopni, dawno się na mój widok nikt tak nie ucieszył, przysięgam. nawet mnie przytuliła. porozmawiałam sobie z nią, jak to nauczyciele rozmawiają z absolwentami, jak matura, gdzie na studia, a że miała prywatnego ucznia, co chodził do mojego liceum i tak dalej. nasłodziła mi jak nie wiem, że nadal mnie w tej szkole wspominają, bo przez te 4 lata nikt nie miał olimpiady i w ogóle mało kto idzie do szkoły średniej gdzieś poza nasz powiat. trochę temu wszystkiemu nie dowierzałam, bo w swoim „dobrym” liceum byłam zwykłą szarą masą i wiecznie czułam się niewystarczająca. dziwaczne słyszeć, że ktoś tak w ogóle uważa. chociaż właściwie najbardziej doceniłam to, że potraktowała mnie mimo tego wszystkiego zwyczajnie po ludzku, nie jak chodzące wyniki z matury i „dobre” studia. zapytała też o życie prywatne, a gdzieś pod koniec, czy jestem szczęśliwa. cholernie dziwi takie pytanie, ludzie zawsze kończą na tym jaką mam średnią, jak matura, czy jestem zadowolona ze szkoły i gdzie się dostałam dalej. na koniec jeszcze powiedziała dzieciom, które przyszły na lekcję, że to jedyna absolwentka z olimpiadą z matematyki z tej szkoły, od przyszłego tygodnia studentka medycyny. mentalne, bo moje oczy bardzo oszczędzają wodę, łzy wzruszenia. nie cierpię słuchać takich rzeczy o sobie, bo włącza mi się syndrom oszusta, ale z drugiej strony to było cholernie przemiłe, że chciała im to powiedzieć. i sobie poszłam, żeby jej nie przeszkadzać w lekcji.
cel numer dwa, pani od matmy. tej kobiecie zawdzięczam połowę moich sukcesów życiowych i do tej pory to nazwisko kojarzy mi się z nią w pierwszej kolejności, mimo że nosi je też moja dobra koleżanka z liceum, z którą nieraz siedziałam w ławce. miała akurat okienko, więc przesiedziałam z nią całą lekcję w jej sali. z nią to właściwie typowa rozmowa około edukacji, wszystko co w jakiś sposób łączy się ze szkołą albo matematyką. trochę też porozmawiałyśmy, co robią ludzie z mojego rocznika z podstawówki, opowiadała coś o swojej rodzinie, a ja jej opowiedziałam o moim besti 15letnim matfizku, jak to z nim casualowo robiłam o 21 fajne zadania w internacie albo jak mi zazdrościł po tym jak mu powiedziałam jaką miała cudowną matematyczkę w podstawówce. w ogóle jej nagadałam jaką jest świetną nauczycielką i jak dużo jej zawdzięczam. cóż, właściwy człowiek na właściwym miejscu robi coś, co lubi i w czym jest dobry. na koniec ona też była przemiła, życzyła mi wszystkiego, co najlepsze i w ogóle była przekochana.
żeby to podsumować jakoś, napiszę, że cholernie dziwne uczucie wrócić do miejsca, gdzie pamiętają cię jako nieśmiałą dziewczynkę z dobrymi ocenami. mam teraz poczucie, że to wszystko jest już lata świetlne za mną, istotne jak zeszłoroczny śnieg i na dłuższą metę to nic wielkiego. mam też wrażenie, że strasznie sobie schlebiam pisząc tu te słowa, nawet jeśli powtarzam tylko to, co usłyszałam od tych osób. jeżeli ma z tej histori pozostać jakieś meritum to niech będzie to jak cudowne i miłe są pani D i A oraz miło było je widzieć, a moja osoba niech będzie tylko zadowolonym tłem.

jakoś dawno nie robiłam makijażu, więc oczy, które sobie właśnie zrobiłam. idę do lekarza xd, ale mi się zachciało. także reminder, że makijaż jest po to, żeby fajniej wyglądać, dlatego, że akurat ma się ochotę, a nie to coś obligatoryjnego, żeby jako kobieta wyjść z domu. jakby wam nikt nigdy tego nie powiedział.
(chciałabym umieć robić aesthetic zdjęcia swojego oka, bo nieraz tu chciałam coś pokazać, ale wyglądało do bani i jakoś inaczej)