Ej, wiecie co? Było mi smutno, bo o ile wierzę w cuda, tak trasy GD w tym roku się nie spodziewam (co nie jest równoznaczne z tym, że nie odkładam kasy i że nie będę w stanie ustawić sobie całego życia wokół ewentualnego koncertu :D)

No, więc było mi smutno. Ale tak sobie myślę, kurcze, jak to dobrze, że oni po prostu są. Ktoś strzela u mnie fajerwerkami od kilku dni, dziś od 23 strzelali mi pod oknami i kot bał się jak nigdy, więc zgłośniłam GD, żeby to zagłuszyć. I to jak w moim życiu. Cokolwiek by się nie działo – podkręcamy Green Daya i lecimy dalej, wszystko jakoś się ułoży, przecież musi. Zbyt dosłownie bierzemy życie. Jedną z tych głośniejszych piosenek był live ze Still Breathing. Billie na początku mówił o tym, że każdy czasem ma taki tryb przetrwania, ale jest w tym jedna przepiękna rzecz, a mianowicie to, że właśnie przetrwamy. Bóg wiedział co robi, gdy mi ich zsyłał <3

No właśnie. Tak sobie uświadomiłam, że 7 lat temu spędzałam sylwestra u sąsiadów i z braku laku czytałam na wattpadzie "Green Day. Te pierwsze razy". Jeden z moich pierwszych i ulubionych fanfików. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że będę tak wielką fanką Zieleńców (no dobra, już się domyślałam) i nie śmiałam nawet marzyć o tym, że 7 lat później wydarzy się aż tyle, z dwoma koncertami na czele
Do ramena z:
2018: jesteś bezpieczna
2019: usłyszymy American Idiot i Dookie w całości na żywo na naszym pierwszym koncercie
2020: a na drugim 86 i Waiting
2021: dzięki że założyłaś insta, nie poddawaj się
2022: będziesz miała tą pałeczkę. Kostkę też
2023: przeżyj ku*wa, Saviors nadchodzi
2024: prawie zemdlejesz przy Tréju
2025: ten rok był dziwny, ale dzięki nim przepiękny
2026: ?

Sobie i Wam tu teraz mówię, żebyśmy dalej robili swoje i nigdy się nie poddawali, wierzę że u nas wszystkich będzie dobrze

Kocham Was♡

Hey ho!
Geez, tęsknię za czasami, gdy zaczynałam tak każdy wpis..

Postanowiłam się jakoś legitniej odezwać. Znowu mam tu zaległości, za co bardzo Was przepraszam. Nie obiecuję, że nadrobię jeszcze w tym roku (haha ale śmieszne), ale nadrobię na pewno. U mnie dobrze. Byłam dziś na łyżwach, drugi raz w tym sezonie. Majestatycznie wywaliłam się i właśnie w tamtym momencie z głośników poleciało Careless Whisper. Tak się śmiałam, że nie umiałam wstać xDD

Byłam też szukać butów na studniówkę. Tbh kompletnie nie mam na to pomysłu i co prawda nienawidzę balerinek, ale postanowiłam dać im szansę. Szkoda tylko, że one nie dały mi xd przeszłam 6 sklepów (chociaż ostatni nie cały, już miałam dość) i podobało mi się nawet dość sporo. No, tylko że mój docelowy rozmiar to 41, ewentualnie jakieś większe 40. I weź tu znajdź takie buty XD niby coś było, ale ja jestem przewrażliwiona na niektóre rzeczy, więc jak już znalazłam, to albo pięta była za sztywna/twarda, albo przy palcach za krótkie/wąskie/niskie… mierzyłam też jakieś 42, bo chyba 2 pary z tego znalazłam, ale te z kolei były za duże… mama się śmiała, że do moich czarnych trampek trzeba będzie dorobić złote sznurówki i szczerze to coraz bardziej mi się wydaje, że urzeczywistnimy ten żart xD

Do mojego rocznego wyzwania książkowego zostały jeszcze 3 pozycje i o dziwo jestem prawie pewna, że to zrobię. Kończę Mistrza i Małgorzatę (cudo.), jestem w połowie Dywizjonu 303, a trzecie to nwm, może po latach zrobię reread Babci na jabłoni, bo to chyba krótkie było… będzie 30🔥

Nie umiem w dobre podsumowania roku, ale spróbujmy :D to był bardzo dziwny rok…
–już na początku straciłam najlepszą przyjaciółkę, żeby przez cały rok przeżywać każdy rodzaj bólu i niedawno stwierdzić, że już prawie nie boli. Ostatnio przeglądałam jej zdjęcia na jednej z grup, w której jeszcze byłam, i stwierdziłam, że już nic do niej nie czuję. Z pewnością kiedyś była super osobą, ale to już za nami

–byłam na super wycieczce we Włoszech, której się straszliwie bałam, a teraz ciągle ją wspominam <3 nie wiem jeszcze jak i kiedy, ale obiecałam sobie jeszcze tam wrócić (a jeśli dostanę się na italianistykę to może nawet szybciej niż mi się wydaje xd)

–drugi raz zobaczyłam moje zielone misie pysie. Po raz pierwszy usłyszałam 21 Guns, One Eyed Bastard i Hitchin a Ride, jarałam się 86 i Waiting jako deepcutami, drugi raz zdarłam gardło na Bobby Sox, Jesus of Suburbia, When I Come Around i masie innych bangerów. Spotkałam Tréja, Sarę i Mickeya i wymieniliśmy się uśmiechami, złapałam pałeczkę, a mój tata kostkę Mike'a, spotkałam masę cudownych ludzi na kolejkowaniu, wystąpiłam w fanowskim filmiku o deepcutach i bawiłam się znakomicie

–dużo rysowałam. Dodałam na insta ponad 180 postów, a przecież narysowałam też masę rzeczy np na prezent

–zrobiłam coś ze sobą – wróciłam do psychologa, umówiłam się do kilku lekarzy (wszystko dobrze wyszło!) i z osoby, która 3 lata temu wchodziła w swój najgorszy okres, stałam się kimś, kto zaczyna się sobą zajmować

–mniej się bałam. Ktoś kiedyś powiedział, że odwaga zachowuje się jak strach i coś w tym jest

–idę dalej z moimi bazgrołami – w tym roku wylądowałam na relacji u Tréja i Jasona White'a (a może też Kevina? Nie pamiętam, czy udostępnił, czy polubiał..), po raz kolejny dotarłam też do Mike'a (udało mi się podziękować za kostkę i za to, że w 2023 mnie uratował🥺). Sporo rysowałam dla znajomych, do gazetki fanowskiej (ciekawe kiedy wyjdzie xD), na różne akcje fanowskie od włoskich fanpejów, no i wciąż mam w sercu ten jeden raz, kiedy dziewczyna, z którą ledwo się kojarzymy, poprosiła mnie o obrazek i nawet chciała za niego zapłacić :0 (kazałam wpłacić na fundację, bo choćbym chciała, to w stanach nie ma blika xD)
A aktualnie robię collab z jednym gościem i prawdopodobnie szykuje się jeszcze jeden. Było to moim marzeniem, ale nigdy nie czułam się odpowiednio dobra, żeby kogoś spytać

–poznałam nowych, cudownych ludzi. Może nie był to najbardziej owocny rok jeśli chodzi o ilość, ale liczy się jakość, prawda? Część z Was tutaj, ale też ekipa na insta się powiększa. Z jakiegoś powodu często myślę o tym, że znajoma z drugiego krańca świata (z Argentyny tak dokładniej) na swoim koncercie GD stała dokładnie w tym samym miejscu, co ja w Wiedniu (strona Mike'a, 3 rząd na płycie, dość blisko środka ale bez przesady, dosłownie patrzyłyśmy Mike'owi w oczy). To trochę tak, jakbyśmy były tam razem…

–przemodliłam 2 nowenny pompejańskie, pierwszy raz od dawna. Nie było łatwo się motywować, ale modlić się zawsze warto

–przetrwałam, po prostu. Chociaż wymienione wyżej brzmią super, to jednak była cała masa ciężkich chwil. A jednak zawsze jakoś z tego wychodziłam. Tutaj, bo w zapętleniu leciało 99 Revolutions aż poczułam, że nie wszystko stracone. Tutaj, bo po prostu rysowałam i zamieniałam wszystkie złe emocje w miłość dla rysowanych. Jeszcze innym razem, bo miętoliłam kostkę i pałeczkę ze świadomością, że przez pewien czas oni ją trzymali i są w tym jakieś części ich samych. Bardzo się bałam, że to będzie samotny rok, ale przyznam, że już dawno nie czułam się tak kochana przez ludzi (i mojego kota! Mój kot też bardzo mi pomaga i zawsze przyjdzie się połasić, gdy mi źle)

Także kończąc ten przydługawy wpis, dziękuję za ten rok. Wątpię, żeby moja aktywność się znacznie poprawiła, ale cały czas tu jestem

Rage & Love ♡♡

P.S. rysuję sobie pana Freese'a <3