Dawno nie miałam tak dobrego dnia
Rano nowe zdjęcia Billiego, wieczorem znalazłam na yt nowy koncert The Coverups, a to, co od 2 godzin dzieje się na instagramie to jakiś szał XD pierwszy raz od dawna widzimy całą trójcę razem. Nie wiedziałam, że aż tak bardzo mi tego brakowało. Billie grający akustycznie One of my Lies na dachu ciężarówki z lodami nie był na moim bingo, ale totalnie zrobił mi dzień. Tak samo jak jego czerwone trampki. Noszę je przez Tréja, ale widok ich na Billiem jest czymś naprawdę cudownym. Pysie reklamują film, którym coraz bardziej się jaram, mimo że na moim seansie na razie wyprzedane są tylko 2 bilety (idę z mamą) XD
Jest też nowy wywiad, z którego zbyt wiele nie wynika, ale cudownie jest po prostu znowu ich posłuchać

Ostatnio czułam się źle. Mało czego słuchałam, a jak już to na zmianę Dookie i Saviors. Rysowałam na artfighta, oglądałam Ranczo. Niby spoko, ale brakowało mi właśnie Zielonych. Teraz znowu nawalam Basket Case, właśnie narysowałam Billiego. Nie chcę tu dodawać swojego zdjęcia, musicie więc uwierzyć na słowo, że jestem cała czerwona, jeszcze bardziej zapłakana i uśmiecham się prawie tak szeroko, jak na koncertach

Tęskniłam za Billiem. Znacie tę mnie, której pomógł Tré. Część z Was pewnie też pamięta tę mnie, którą uratował Mike. W obu sytuacjach nie było łatwo, ale nie byłam sama. Jednak nikt z Was nie znał mnie, gdy ocalił mnie Billie. 5 klasa podstawówki, nie miałam naprawdę nikogo, a on opisał każdy mój ból, zanim w ogóle pojawiłam się na świecie. Wypłakiwałam się we wszystkie poduszki udając, że to on. Tylko jego głos potrafił chociaż na chwilę wyciszyć mój ból. Teraz wiele moich greendayowych odpałów robię dla tej młodszej siebie i w tym momencie czuję się, jakby ona mnie przytuliła w podziękowaniu, a z nią Billie. Często w nocy czuję mega silne emocje, ale naprawdę nie pamiętam, kiedy ostatnio były tak pozytywne

Podczas rysowania słuchałam Dziubdziuba, takiej piosenki dla dzieci. Kojarzy mi się właśnie ze mną i Billiem, z tym że ciężko nas zrozumieć, ale jakoś udaje nam się wpasować

Nie lubię chwalić się rzeczami, które dostaję, ale jakiś czas temu, żeby oblać zdane matury, rodzice kupili mi Dookie drive'a. Taki efekt do gitary, żeby brzmiało bardziej jak na Dookie. Pamiętam, jak znalazłam reklamę tego w jednej z gazet taty, jakoś jeszcze przed pandemią. Wtedy mega to chciałam i teraz jeszcze bardziej się cieszę, że to dostałam. Może i mojej gitarze daleko do Blue i nie wiem, czy kiedykolwiek ustawię to tak, żeby brzmiało podobnie, ale i tak się tym mega jaram, słychać ogromną różnicę i moja gitara w końcu brzmi tak, jak bym chciała. Mój kryzys gitarowy magicznie przemija, ostatnio uczę się F.O.D., Welcome to Paradise i When I Come Around innymi chwytami niż zwykle. Ten rok jest ciężki dla mojego grania, ale chyba znowu czuję, że to kocham

Przepraszam za to, jak wybiórczo odczytuję tu powiadonienia. Psychicznie było średnio, artfight i Ranczo też nie pomagały, ale powoli staram się to nadrobić

Trzymajcie się, Rage & Love♡