Za kilka dni zaczynają się studia, a moja psychika ma się chyba gorzej niż przed maturami, ewentualnie porównywalnie. Nie wiem już, czy to związane z tą sporą zmianą, czy też ze mną jest źle. Dni mijają za szybko. Lato się skończyło, słońca coraz mniej. Coraz bardziej wydaje mi się, że sobie nie poradzę. Będę na studiach z osobą, z którą chciałam już na dobre zerwać kontakt. Co prawda personalnie nie miałyśmy żadnej spiny, ale ogólnie troszkę ta relacja się zawaliła przez naszych przyjaciół. Boję się, że wszystko tam mnie przebodźcuje. Teoretycznie zawsze mogę to rzucić, tyle że lepszego kierunku dla siebie nie znalazłam, a to i tak pewnie nie kierunek będzie problemem. I jakoś tak mi strasznie smutno, bo niby spędziłam te wakacje dobrze, ale też jestem zawiedziona samą sobą. Praktycznie niczego nie napisałam, mój telefon dalej jest pełen badziewia, cośtam niby czytałam, ale o wiele mniej niż chciałam. W sumie to bez powodu. Jedynie moje lenistwo lub skupienie się na rysowaniu i zapomnienie o innych pasjach. Z gitarą wciąż słabo. Zmuszam się do grania, nie czuję tego i jest mi z tym źle, bo to spora część mnie. Znowu jestem na etapie słuchania kilku piosenek w zapętleniu, a aktualnie to już jadę na podcaście z Billiem, który sobie pobrałam na chwile kryzysu. Kilka pierwszych razy przesłuchałam go dla wiedzy, od jakiegoś czasu po prostu leci w tle. Słucham go, gdy nie chcę zostać sama, chcę słyszeć Billiego, raz na jakiś czas wsłuchać się, co on właściwie opowiada i zrozumieć, że to też trochę o mnie.

Propo Billiego, dziś znalazłam na insta rolkę jakiejś stacji radiowej, która ogłosiła konkurs na budzik dla Billiego. Myślałam, że żarty z Wake Me Up When September Ends mniej więcej się skończyły, tymczasem teraz wyskoczyła z tym kurna stacja radiowa powiązana z iHeart Radio. To na ich festiwalu Billie miał to załamanie z One fucking minute. Z tego też w tej rolce zażartowali. Nie pamiętam, czy kiedy w życiu byłam tak bardzo wk*rwiona. Tym bardziej, że wiem, ile on przeszedł… do wygrania 500$, na tyle go cenią…

Tego wszystkiego jest za dużo. Troszkę się wkręciłam w politykę i moja psychika ma dosyc. A to przecież tylko mała część tego, ile się dzieje. Staram się jakoś to sobie dawkować, ale polityka niestety jest wszędzie. Ciągle widzę czyjeś venty, ciągle piszę własne. Próbuję raz na jakiś czas wpłacić coś na jakieś zbiórki na chorych ludzi. I z jednej strony maile z zakończonymi zbiórkami nigdy nie przestaną mnie wzruszać. A z drugiej, wchodzę tam, przewijam zdjęcia i historie, nie potrafię wybrać osoby, której chciałabym pomóc. Uda się wpłacić na jedną czy dwie, ale obok nich są tysiące innych, równie potrzebujących

No i znowu mam problemy z samoakceptacją. Od czterech lat jestem na lekach. Pamiętam, gdy zaczynałam je brać i czułam się tak dziwnie winna. I niby wiem, że pomagają, ale też doprowadzają mnie do szału. Dziś wróciłam do kolejnych, na koncentrację. Czuję się, jakbym bez nich miała nie dać rady. Wciąż myślę o słowach psycholog, że mogę być w spektrum. Pierwszą reakcją był szok, drugą, w centrum miasta, nagły płacz i ucieczka w losową bramę. Potem lekka akceptacja, a teraz znowu jej brak. Próbuję się zagłębić w temat i coraz bardziej widzę w nim siebie. I być może się nakręcam, w końcu psycholog wprost powiedziała, że to tylko jej podejrzenie, ale skądś się ono musiało wziąć. Mama powiedziała, że też o tym myślała. I chyba to jest najgorsze. Moi rodzice są przecudowni, ale jestem na nich mega zła, że nigdy nie poruszyli ze mną tego tematu, bo wg nich te cechy nie były aż tak mocne, no i całkowicie odpada ten wątek z wczesnym dzieciństwem. Ale jak to ktoś mądry powiedział, możesz być wege i wciąż jeść ulubione schabowe. Nawet, jeśli część z tego odpadła, to problem wciąż istniał i nawet, jeśli to nie spektrum, to czymś to na pewno jest. I czuję trochę ulgi, bo nagle te moje dziwactwa mogły się wyjaśnić, tylko nie wiem, co to zmienia. Choćby i mnie zdiagnozowali, wciąż będę tym samym wariatem co teraz, który nie wie, co robić

Przepraszam za ten vent, chyba wszystkiego zrobiło się za dużo, ale będzie dobrze