Dzieńdobryyy, wróciłam z kina, tw spoilery

Ogólnie to bardzo mi się podobało, razem z Ordinary World dzieli tytuł mojego ulubionego filmu (nie wybiorę, bo kocham je za totalnie różne rzeczy i same te filmy bardzo się od siebie różnią)

Billie witający nas jeszcze przed filmem totalnie zrobił mi dzień, uwielbiam tego człowieka całą sobą. Ogólnie zobaczenie moich ulubionych mordeczek na dużym ekranie było czymś cudownym. Może nie tak, jak na żywo, ale wciąż zrobiło mi dzień. Pod koniec była scena z koncertem i na tej scenie trochę płakałam, ale tylko lewym okiem XD tak samo (tylko mocniej) ryczałam w Wiedniu na Holiday. Tak mi się skojarzyło

No właśnie, koniec był koncertem. Happy end. Nie lubię filmów, ale kocham happy endy. Być może niektóre sprawy rozwiązały się za szybko, ale nie przeszkadza mi to. Było naprawdę sporo nawiązań do GD, zwłaszcza ich wczesnych lat. Podczas filmu wyłapałam kilka, ale teraz ciągle przypominam sobie coś nowego. Ale najbardziej mnie śmieszyło, jak im coś telepało w aucie, bo w naszym telepie podobnie XDDD

Mamy trzech bohaterów – Tommy z wielkimi marzeniami, trochę chamski gitarzysta; Fred, czyli odklejony basista, który ciągle jest pod wpływem czegoś; oraz Chad – zbyt spokojny perkusista, maminsynek, ogólnie kijem dotkniesz to się wywali. W każdym z nich znalazłam odrobinę siebie. Moja podjarka na GD to totalnie Tommy, jak gdy nagle, randomowo na parkingu zaczął śpiewać Waiting. Sama już nie wiem, ile razy śpiewałam Waiting w bardzo randomowych miejscach. No i słyszałam to na żywo… Z Fredem chyba najmniej mnie łączy, ale odklejka poniekąd pasuje. Natomiast Chad… nie jestem do końca jak on, ale poczułam się wywołana. Nie umiem być punkiem. Jestem zbyt grzeczna, za bardzo się boję, nie umiem tak o wywołać rewolucji. W tym filmie były 2 momenty, które troszkę mnie naprowadziły. Na poczatku reszta zespołu kazała mówić mu I don't give a sh¡t w kółko, aż do niego dojdzie. Mam podobnie – jak muszę zrobić coś, czego się boję, to przyjmuję moją technikę Tréja na wywiadach i zwyczajnie staram się robić do jako side quest. Na tym trybie przetrwałam liceum xD Natomiast druga rzecz… oni tam pod koniec próbowali na różne sposoby dostać się na koncert GD bez biletów. W pewnym momencie podwędzili komuś kostium Drunk Bunny'ego i przebrali w niego Chada (reszta też na inne sposoby się tam dostała, przynajmniej chwilowo). No i nasz sztywny Chad faktycznie skakał w stroju zająca przed występem Zielonych. Potrzebowałam tego, potrzebowałam zobaczyć, że się da

Teraz trochę o Fredzie. Chłop nażarł się grzybków i miał niezły odlot, wydawało mu się, że stał się niewidzialny, ludzie nabijali się z niego i dalej go wkręcali. A potem przyszedł Tommy wraz ze swoją nową crushie. Ta crushie (Olivia) podeszła do Freda. Zamiast uświadamiać mu, że go widać, kazała mu chwycić się za rękę. Mówiła mu, że dotyka go i słyszy. Była z nim. Potem zaczęła mu też opowiadać, że wcześniej nie znała niewidzialnego człowieka, ale to coś wspaniałego. Nie pamiętam, co tam dokładniej mu opowiadała, bo się rozkleiłam. Od ponad dekady czuję się niewidzialna, mniej lub bardziej. I to właśnie Green Day sprawia, że na jakieś dziwaczne sposoby czuję, że istnieję. Potem Olivia kazała Fredowi z resztą zespołu zagrać coś na takiej małej scenie; że ma zagrać, póki go nie widać, bo potem znowu wróci. Jeszcze nie wiem, co zrobię z tymi słowami, ale bardzo ich potrzebowałam. Nawet nie zliczę, ile ważnych i trudnych decyzji podjęłam siedząc z gitarą i myśląc o świecie…

Na koniec filmu Fred wylądował na scenie z Zielonymi, potem też dostał od Billiego gitarę. To chyba moje największe marzenie na świecie (przytulenie Billiego, nie gitara) i chociaż nie mam żadnej gwarancji, że kiedykolwiek się spełni, to znowu mam w sobie chęci do próbowania

No i był Tommy. Trochę mu nie wychodziło, trochę sam schrzanił, ale potrafił marzyć i miał w sobie coś, co pchało go do tych marzeń. Ostatecznie dostał się na koncert, gdzieś na balkonie. Widział z niego, jak Fred śmiga z nimi na scenie, jak dostaje gitarę. Tommy nie był zazdrosny, był szczęśliwy. Przez całe życie chciałam być najlepsza, często niestety byłam, co tylko mnie dodatkowo nakręcało. Dopiero będąc w tym fandomie zrozumiałam, że to nie zawody, że trzeba cieszyć się szczęściem innych i im kibicować. Chociaż w szkole zawsze próbowałam być najlepsza, to potem mogłam wrócić do domu, zobaczyć, co u fanbazy i znowu cieszyć się swoją przeciętnością będąc jedną z milionów największych fanów

A tak już na sam koniec, Tommy spotkał Billiego. Spytał, czy go pamięta. Billie spojrzał na niego, chwilę popatrzył, po czym podał nazwę zespołu Tommy'ego oraz tytuł jego utworu (który kilka dni czy tygodni wcześniej Tommy dał GD jako demo, jako jeden z wielu zespołów). Niektórzy twierdzą, że GD mnie rozpoznają, mój artstyle, może nawet z nazwy. Nie mam pojęcia, czy to możliwe, ale być może faktycznie coś w tym jest. Wciąż pamiętam, jak Mike zobaczył na insta moje podziękowanie za kostkę i uratowanie mnie. Być może pamięta ten słaby obrazek, który polubił kilka lat wcześniej, a który uświadomił mi, że jestem cokolwiek warta. I ten rok później, który udostępnił z majestatycznym nailed it. Kiedykolwiek coś mi wyjdzie, myślę o tym nailed it i czuję, że on we mnie wierzy

Pewnie wyszło to już ch0lernie długie, ale jestem im po prostu wdzięczna za ten film. Fanatykom kina pewnie tyłka nie urwie, ale cóż… był śmieszny, miał najlepszy soundtrack na świecie i moje misie zielone po raz kolejny udowodniły mi, że przytulas na odległość jest możliwy