Znowu mam jakiś kryzys z gitarą :< uwielbiam chodzić na zajęcia, ale odkąd w zeszłym tygodniu się zaczęły, grałam tylko 2 razy, przy czym raz się do tego zmusiłam. Zaczęło się chyba od tego szkolnego mam talent, na którym w sumie nie poszło mi aż tak tragicznie, ale schrzaniłam rzeczy, którym mogłam zapobiec. Występowałam tam wszystkie dane mi 4 razy, za ostatnim razem udało się osiągnąć wyróżnienie, które zapewne dali mi tylko dlatego, że to był ten ostatni raz i ogólnie dawali maturzystom. I co prawda nigdy nie zależało mi na miejscu, tylko żeby pograć przed ludźmi i ewentualnie się pokazać, ale troszkę dziwne uczucie. Wiele razy grałam w szkole, ale de facto zawsze się wpraszałam, tylko na dni otwarte zawsze italianista mnie pytał, czy pogram przed salą, bo na dni otwarte wszyscy robią dosłownie wszystko, żeby kogoś przyciągnąć. Chyba widział, że chcę pomóc, ale niezbyt lubię gadać z ludźmi, więc siedziałam przed salą i grałam. U niby odniosłam jakiś sukces. 4 razy udało mi się zagrać przed praktycznie całą szkołą. Pomimo stresu, bycia nową, grania na gitarze taty, która ma inne ustawienie progów, i całej masie innych niepowodzeń. Znajoma moiej koleżanki (którą kojarzę z dzieciństwa) rozmawiała z nią o mnie, że fajnie zagrałam trudny utwór. Albo taka dziewczyna, do której zagadałam, bo miała koszulkę GD. Też pamiętała mnie właśnie z grania, potem próbowałyśmy założyć zespół i chociaż nie wyszło, to chociaż raz spotkałyśmy się na granie. To było serio miłe

A mimo to, wciąż uważam, że jestem fatalna. Mam takie moje 4 utwory, które lubię grać. 21 Guns, bo to najważniejszy utwór w moim życiu, nikt z gitarowej gromadki tego nie zna, a ja lubię ich tym wkurzać. Fajnie też się to gra jak se włączę na yt perkusję, jakbym serio grała z Tréjem… Fragile Stinga, bo pan myślał, że nie dam rady, więc się uparłam i dość szybko się tego nauczyłam. A także Nothing Else Matters i Brothers in Arms, których granie świadczy już o jakimśtam poziomie gitarowania. Tak umownie to nasze utwory, na które trzeba sobie zasłużyć. I to tylko z nich mam satysfakcję, reszta mam wrażenie, że nawet mi nie wychodzi. I niby lubię też grać jakieś inne rzeczy, np chwytami (bo tamte to z nut akurat). Np. ostatnio dość często gram sobie Roshambo od The Network, ale to głównie dlatego, że uwielbiam tę piosenkę, a słuchając The Network czuję się tak przyjemnie inaczej, jakbym mogła sobie bezkarnie zniknąć i istnieć tej całej presji

Tamto mam talent udało mi się odkupić udanym występem na zakończenie roku gitarowego i przynajmniej nie jestem na siebie taka zła, ale wciąż jest to uczucie schrzanienia, że jestem fatalna w czymś, co kocham. Niby staram się grać regularnie, ale ostatnio rzadko mam z tego radość. Chyba uświadamiam sobie, że się starzeję i moje potencjalne szanse na granie w zespole ciągle tylko maleją. Chociaż sama nie wiem, czy odnalazłabym się w zespole, a kariery solowej nie planuję. Nie znam ludzi, a jak znam, to się nie nadaję. Albo mamy zbyt różne gusta, albo to takie trve panczury, które prędzej wyśmieją mój Green Day niż ze mną pogadają. Przynajmniej tutaj nauczyłam się już, że mając GD nie muszę martwić się byciem trve, bo z nimi jestem szczęśliwsza

Z rysowaniem też mam ostatnio problemy, chociaż tu przynajmniej są chęci, tylko że wybitnie mi nie idzie i w ciągu ostatnich kilku dni wywaliłam więcej obrazków niż przez cały rok