@80Ramone a dziękuję, dziękuję – też myślę, że jak na dziecko z podstawówki, to całkiem dobrze podeszłam do tego postanowienia i wsm to cieszę się, że już wtedy potrafiłam słuchać siebie i zwracać uwagę na to co mi nie służy. Jeszcze psalmy mam, ale tam to chyba wgl nie zaglądałam – Biblia mnie stanowczo do tego zniechęciła 🙈 Tu się nie wypowiem, bo nigdy nie sprawdzałam, nie miałam po prostu po co, skoro dostałam akurar w prezencie 😅 Gdzieś, kiedyś czytałam, że ponoć w Ameryce, jest to najczęściej kradziona książka – więc skoro jest taka droga, jak mówisz – to serio się nie dziwię xd I wgl to fajnie, że masz takie miejsce u siebie – ja albo nie mam, albo nie słyszałam o nim – bo jakby u mnie był taki antykwariat, to z pewnością byłabym stałą bywalczynią 😂
Ja sobie nic takiego niestety z moich lekcji religii nie przypominam :/
Ja za to, jak mi coś nie pasowało, było takie nierealne dla mnie – to zaczynałam rozkminy w głowie – taki cichy, dziecięcy bunt – i już nie słuchałam tego co tam ksiądz gadał, a próbowałam rozkiminić to w swojej głowie – niczego nie brałam za pewnik, często musiałam po czasie do tego dojść i zrozumieć, a czasami moje zdanie nie ulegało zmianie. Dlatego nie lubię przypowieści o synu marnotrawnym – dlaczego on niby ma mieć lepiej, niż ten który żył według zasad od zawsze – nie, stanowcze nie, nie podoba mi się to, takie podejście itd. Mała ja się nie zgadzała, obecna ja nadal to podtrzymuje. Bo albo wszyscy jesteśmy traktowani jednakowo, albo dzielimy się na lepszych i gorszych – a idąc tym tokiem myślenia to lepsi są gorsi, a gorsi lepsi..
Ja dostosowuje to do siebie, swoich wartości i przekonań – to co mi odpowiada przyjmuję, to co mi nie odpowiada odrzucam – nie opowiada mi ślepe podążanie za zasadami, skoro godzą w moje osobiste przekonania. Dlatego kościół i bycie częścią wspólnoty nie są dla mnie, to męczy, nie jest wsm w 100% przewidywalne – dla mnie wiara i relacja z Bogiem to coś bardziej osobistego, intymnego, prywatnego – sam Jezus rozmawiał z ojcem sam na sam – więc dlaczego ja nie mogę rozmawiać z Bogiem tylko tak, skoro ON jest wszędzie, to ON powinien mnie rozliczyć ze wszystkich grzechów jakich jestem świadoma, jak i nie – a nie człowiek, który jest taki sam jak my, nie jest nikim NAD nami, a na równi (w przypadku mojej mamy, była taka sytuacja (nie wiem czy już byłam na świecie, czy nie, ale tak, czy siak – opowiadała mi o tym) że proboszcz z naszej parafii, u którego się spowiadała, z jej spowiedzi zrobił potem kazanie… Porażka. Dlatego cieszę się, że ja ostatni raz byłam u spowiedzi w podstawówce – myślę, że mogła to być 4 lub 5 klasa – i nie zamierzam tego zmieniać, bo moje ewentualne grzechy to sprawa pomiędzy mną i Bogiem, a nie jakimś pośrednikiem. Jedną taką nawet zapamiętałam dobrze, bo po niej czułam takie ciepło w klatce piersiowej – gdzieś, kiedyś czytałam, że to tzw. dotyk Boga, czy coś takiego. Teraz za to czuję to samo uczucie po modlitwie – która może i nie jest częsta, a naprawdę chciałabym, aby było to częstsze – ale ja wiem, że on wie i rozumie, zresztą zawsze go przepraszam, że tak rzadko się odzywam, ale jest to przynajmniej szczere – zresztą ja relację z nim traktuję, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi – może nie rozmawiamy codziennie, ale codziennie o sobie pamiętamy i nikt nie ma pretensji o rzadkość spotkań, czy w tym wypadku rozmów. Do tego modlę się tak jak mi wygodnie – na leżąco, bo przykro mi bardzo, ale mam taką przypadłość, która zaczęła się wraz z dojrzewaniem – wrażliwe kolana, na których bardzo łatwo pojawiają się siniaki, czasami nawet nie wiem skąd, orientuję się po czasie, że wgl jakiś siniak mi wykwitł na skórze… 🙄 A skoro odeszło się od biczowania, to czemu ja mam nadwyrężać kolana? A gdyby cokolwiek z tego co robię byłoby złe, to dostałabym jakiś znak i nie czułabym jego bliskości w formie tego ciepła…)
Wybacz, za taką ścianę tekstu – ale jak już się pojawia bliski mi temat, to się odpalam jak zimne ognie 🤣