Hejj, chyba muszę się wygadać, nie będzie tu nic istotnego, można pominąć

Coraz bardziej się nie rozumiem. Mam w tej kwestii same wzloty i upadki. Byłam już nieśmiała. Potem dziwna. Potem zaczęła się moja epilepsja, na szczęście cudem udało się znaleźć lekarza, który chciał mnie przyjąć (nawet nie wiedziałam, jak trudno trafić do dziecięcego neurologa). Leki działają, chociaż odkąd je biorę, czuję się inaczej. Nie potrafię tego wyjaśnić, po prostu widzę, jak często się rozkojarzam, nie rozumiem, co do mnie mówią, że mam problemy z rzeczami, które przed tym wszystkim były dla mnie normą. Oprócz tego tradycyjne wahania nastrojów czy inny szajs. Dziś kółeczko się powiększyło. Psycholog wprost spytała mnie, czy nie zastanawiałam się kiedyś, czy nie jestem w spektrum, bo chociaż nie jest od tego specem i to nie jest żadna diagnoza, to może powinnam zagłębić się i być może zdiagnozować. I wiecie co? Myślałam nad tym, ale to było już kilka lat temu. Potem jakoś o tym zapomniałam. W międzyczasie kilka razy losowi ludzie mnie o to pytali. Rzadko, ale jednak. Ja sama nie wiedziałam, co o tym myśleć. Podchodziłam do tego z dystansem, czasem olewałam. Dziś pierwszy raz usłyszałam to z ust kogoś, kto ma jakkolwiek większe pojęcie na ten temat. Nie wiem jeszcze, czy pójdę na diagnozę, na tym etapie mojego życia nie da mi już tyle, ile mogłaby dać na początku przedszkola lub podstawówki. Nie chcę też od razu się samodiagnozować, bo nie o to w tym chodzi. A jednak dało mi to do myślenia. Być może przynajmniej część moich dziwactw w końcu jest jakoś uzasadniona? Może nie jestem zepsuta, a po prostu się nie rozumiem. Może jestem na siebie zła o rzeczy, na które praktycznie nie mam wpływu. Mam ogromne problemy z relacjami i chociaż tłumaczę to sobie nieśmiałością i introwertyzmem, to przecież pamiętam jeszcze odległe czasy, gdy taka nie byłam, a te problemy i tak już istniały. Uzasadniałam to jakąś traumą, a może to właśnie to.. czuję się z tym dziwnie, nawet się rozpłakałam wracając do domu. Potem pogadałam o tym z mamą i trochę mi lepiej, ale wciąż jest to dziwne uczucie. Nie mam żadnego problemu z akceptacją tego u innych, ale nie potrafię zrozumieć, że ja też mogę taka być. Mimo że wiem, że to nic złego, że ludzie po prostu tak mają. I niby nic się nie zmienia, wciąż jestem taka sama. Ale teraz nic już nie wiem. Nie wiem, czy moje problemy to epilepsja, leki na nią, nieśmiałość, lęki, to niezdiagnozowane coś, czy może po prostu moje bycie nienormalną. Czuję się, jakby to wszystko się łączyło, ale nie tworzyło żadnej sensownej całości. Nie chcę też usprawiedliwiać moich wad losowym papierkiem, który mi dadzą, jeśli tylko dobrze zapłacę. Robiłam jakiś losowy test w necie, tak z czystej ciekawości, co wyjdzie. Wyszło mi lekkie spektrum, 2 punkty ponad granicę. Jak rozmawiałam z mamą, to sugerowała mi coś bardzo podobnego (a mama ma w robocie kontakt z autystykami i coś niecoś wie na ten temat). Nie wiem już, co o tym myśleć. Tak jakbym trafiła do nowego świata, którego mapa nawet nie istnieje

Nie wiem, jak i kiedy to się stało, ale jest mi jeszcze bardziej smutno niż zwykle, bez żadnego konkretnego powodu. Znaczy, powody niby są, ale nic takiego się nie stało. Mimo że nie idę do szkoły, to widok 1 września na wyświetlaczu mnie dobija. Pamiętam jak rok temu wracaliśmy skądś z tatą, było przed 21 i powiedział wtedy ze smutkiem, że znowu o tej porze jest ciemno. Coraz ciemniej i nie wiadomo, kiedy będzie jaśniej. Wrzesień zwykle jestem w stanie przetrwać, w październiku jest inktober, ale listopad i grudzień to dla mnie katorga, zwłaszcza że w święta rodzinne nie potrafię już uwierzyć. I niby wiem, że znowu będzie wiosna, że będzie jasno, ciepło, wszystko zakwitnie, być może Green Day pojedzie w jakąś trasę, a jednak już płaczę za tym latem. Może i nie było najlepszym w moim życiu, ale też nie było złe, znowu są jakieś dobre wspomnienia. Czuję, że znowu czeka mnie półroczne tulenie się do kostki Mike'a z nadzieją, że pomoże :<

Nie powinno mi być tak smutno. Mam jeszcze miesiąc wolnego, a lato nawet nie jest moją ulubioną porą roku. Coraz bliżej do otwarcia lodowiska, śpiewania kolęd, tego mojego inktobera. Ale nie potrafi mnie to cieszyć, brakuje mi słońca

Tak samo, jak brakuje mi ludzi. Jutro robimy ze znajomą idiotyczny side quest. I niby to nic złego, niby chce spędzić z nią czas, ale tak naprawdę chyba po prostu chcę z kimś pobyć, bo oszaleję. Przynajmniej po kilku niekomfortowych telefonach udało się jednak umówić z psychologiem