Prawdopodobnie unpopular opinion, ale spotykanie się ze znajomymi u kogoś w domu jest koszmarnie traumatyczne.
Mam do prawie wszystkich mioch znajomych dość daleko, 40-60km, dlatego zazwyczaj wycjodzi się gdzieś po szkole. Tak na kawę, lody, do jakiegoś sklepu czy po prostu się przejść po mieście czy w posiedzieć jakimś parku. Na palcach mogę policzyć ile razy byłam w domu u kogoś, albo ktoś był u mnie z ludzi, których poznałam w czasach chodzenia do liceum.
W każdym razie koszmarnie niekomfortowo się czuję u kogoś w domu, nawet jak już tam kiedyś byłam. Zawsze. Może pomijąjąc parę przypadków z rodziny, ale tam bywam regularnie od lat. U znajomych dosłownie zawsze jestem zestresowana asf. Czasem tylko na początku, czasem do końca. Nawet jak zaliczam kogoś do grona przyjaciół.Jak ktoś ma do mnie przyjechać to wcale nie lepiej, szczególnie jeśli się sam stresuje.
Jakiś czas temu pewna osoba, z którą widywałam się regularnie, ale tylko gdzieś na mieście, odwiedziła mnie w szpitalu. Tego dnia rano miałam badania pod narkozą. Dosłownie miałam napisać tej osobie kiedy poogarniam rzeczy z lekarzami i przstanie mi się kręcić w głowie przy gwałtowniejszym ruchu. Literalnie było to wszystko dla mnie dużo mniej stresujące i niezręczne niż jak parę dni później ta osoba przyjechała do mnie pierwszy raz. A to, że rzeczona persona sama tam ze stresu schodziła, na poziomie trzęsących się rąk i wychodzenia do łazienki, żeby się uspokoić za cholerę nie pomagało.
Wiem dziwna jestem…