Dziś mijają 2 lata odkąd GD udostępnili mój rysunek. Wciąż nie do końca dowierzam. Dalej uważam się za dość małe konto, a co dopiero wtedy. Co prawda była to era, gdy każdy z zespołu miał swojego ulubionego fanarciarza, no i nieskromnie mówiąc, Mike chyba mnie polubił. I tak nie zmienia to faktu, że mój ulubiony zespół tak o zobaczył coś, co wys*ałam i stwierdził, że fajne

Byłam mega szczęśliwa, gdy to rysowałam. Teledysk z Corvette Summer zapowiadał się cudownie (być może nawet jest moim najczęściej oglądanym teledyskiem?). Zobaczyłam zdjęcie, jakim go promowali i stwierdziłam, że muszę to narysować. Siedziałam nad tym cały wieczór do późnej nocy, kończyłam rano. Nie byłam z tego mega zadowolona, ale miałam taką frajdę, że nie przeszkadzało mi to. Pamiętam nawet, że dodałam wtedy na relację zdjęcie tego obrazka od tyłu, żeby pokazać, jak markery przebijają XD

I wiecie, co jest najlepsze? Nie lubię tego rysunku. Jest krzywy. Te grube linie są nieudolnie zrobione od linijki. Hasztag z boku krzywy. Postaci takie sobie. Niczego ten obrazek nie urywa, nie jest niezwykły. Mam co prawda kilka rysunków, z których jestem dumna, ale ten do nich nie należy

A jednak oni stwierdzili, że jest wystarczający. Moje rysunki są raz lepsze, raz gorsze, nieidealne, krzywe, źle pokolorowane. A oni stwierdzili, że jest dobrze. W sumie na tym chyba polega Green Day – każdy robi co potrafi i wychodzi coś, co da sie pokochać

I mimo, że nie lubię tego obrazka, to sporo mnie nauczył. Że nie musi być idealnie. Potem chwaliłam się całej rodzinie, mama i babcia chciały zobaczyć też zdjęcie, z którego rysowałam i stwierdziły, że oni wszyscy wyszli mi mega podobni. Nie zgodzę się, ale skoro tak mówią, to może coś w tym jest. Na tym rysunku była moja pierwsza poważna próba narysowania osoby ciemnoskórej. Wtedy miałam mało brązowych markerów i naprawdę bałam się, że mi to nie wyjdzie. W tym roku tworzyłam mojego oc, Diego, który też jest ciemnoskóry i szczerze, gdy go kolorowałam, od razu pomyślałam o tym gościu z Corvette Summer, że przecież raz już podołałam. No i, jak pisałam wcześniej, jestem małym kontem. Niedawno stuknęło mi 1000 obserwujących, wtedy miałam chyba połowę tego. Tylko 2 moje posty przekroczyły magiczne 200 polubień – właśnie ten oraz urodzinowy dla Mike'a. Nie ukrywam, po tym wszystkim zasięgi mi mocno skoczyły i mam wrażenie, że dopiero po tym poczułam się, jakbym też należała do tych c00l fanarciarzy. To zawsze było dla mnie nieosiągalne, porównywałam się. A potem mój ulubiony zespół stwierdził, że może być. Teraz znam jeszcze więcej fajnych artystów, myślę, że rysuję dużo lepiej (chociaż to właśnie niektóre arty z 2024 są moimi ulubionymi), teraz dobicie 70 czy nawet 100 polubień nie jest czymś nieosiągalnym i zdarza się coraz częściej

Może minęły już 2 lata, gdy siedząc na balkonie aż pisnęłam z radości, gdy to zobaczyłam, ale wciąż jestem im mega wdzięczna <3