Ten rok jest jednym z dziwniejszych w moim życiu – najpierw rozstałam się z przyjaciółką, potem pojechałam do Włoch, co nigdy nawet nie myślałam, że się wydarzy (i spędziłam tam wspaniałych kilka dni, najlepsza szkolna wycieczka, na jakiej byłam, mimo że ze znajomymi układało się bardzo różnie), a potem mieliśmy wspaniały trójpak – konklawe, wybory i Eurowizję XDD tbh wciąż słucham niektórych piosenek z tegorocznej Eurowizji, mimo że zawsze gardziłam tym wydarzeniem i kilka lat przekonywałam się do Maneskin i Hard Rock Hallelujah (teraz namiętnie słucham Szwajcarii, chociaż moi faworyci to Litwa, Włochy, San Marino i Szwecja <3)
Potem koncert Green Daya, na którym wydarzyło się tyle, że chyba nigdy tego wszystkiego nie opiszę (koncert w Berlinie zajął w moim pamiętniczku 20 stron, wiedeńskiego jeszcze nawet nie zaczęłam tam opisywać, bo nawet nwm gdzie mam zacząć) (friendly reminder, że nie musisz od razu robić nawet tego, co jest dla Ciebie ch0lernie ważne, daj sobie czas ze wszystkim)

No a potem wybierałam matury… w 2020, na samym początku pandemii, Billie nagrał cover Amico. Wtedy nawet nie wiedziałam, że to po włosku, ale pomyślałam, że fajnie by było uczyć się tego języka. I tak oto rozszerzam włoski i radośnie postanowiłam zdawać go właśnie w rozszerzeniu na maturze. Jak tego dokonam? Jeszcze nie wiem, ale robię to dla młodszej siebie (i żeby móc zagadać do włoskich fanów!! Z jedną już rozmawiałam, ale po angielsku, bo jest z Sycylii, a tam mają zjarany dialekt xD)
Postanowiłam też zdawać rozszerzony polski, żeby tylko zmusić się do czytania, bo uwielbiam to, tylko brak motywacji. Z jednej strony nadrabiam klasyki, z drugiej biorę randomowe książki z biblioteki i sprawdzam, czy są w moim stylu, a z trzeciej szukam po internecie dziwnych pdf, ostatnio zawierających bohatera niebinarnego i po prostu sobie czytam. Moje tbr nigdy nie było tak długie
No i w planie jest też angielski, chociaż boję się, że to tu najbardziej polegnę, nawet nwm czemu

Jakbym tu miała teraz mniejszą aktywność to wybaczcie – sporo nauki, jeszcze więcej rzeczy do narysowania, a i książki się same nie przeczytają😅 jak skończę inktobera to dodam tu wszystkie obrazki w quizie, chcielibyście? Robię to już na ig, ale tu też bym chciała, bo w tym roku jak na razie jestem z siebie mega zadowolona + serio używam głównie atramentu, a tylko detale robię kolorem. Chciałam tak robić już 2 lata temu, ale kompletnie nie wiedziałam, jak się za to zabrać (teraz też nie wiem, ale większa zabawa)

Robię co mogę, żeby zakryć ten smutek po zakończeniu trasy (i ból d*py do Billiego, że rozwalił swoją gitarę akustyczną. To jedyna rzecz, której nigdy mu nie wybaczę.), ale jednak to wszystko jest za dużą częścią mnie, żeby co wieczór po prostu nie wzruszać się tym, jak piękne to było.. (focia niżej z Berlina, zrobiona przez mua)

Rage & Love

Jeju ale to wszystko dziwne

Nie wiem już, komu i czemu mogę wierzyć. Jakikolwiek obrazek bym zobaczyła, moja pierwsza myśl to rozkmina, czy to nie ai. Czasem wariuję, bo teoretycznie tak to wygląda, ale może akurat ktoś ma taki styl/ dobry aparat?
Mama czasem wysyła mi zdjęcia Billiego (kochana) i czasem nie wierzy jak mówię, że któreś z nich zrobiło ai. Jeszcze to rozpoznaję, ale boję się momentu, gdy i ja zacznę się nabierać. A już najgorsze było, jak byłam w kościele w wakacje, idąc do Komunii zobaczyłam obraz z rodziną Ulmów i jestem prawie pewna, że te puste spojrzenia były puste z tego jednego powodu…

Tak samo ludzie. Dziś na wf byłam znowu na siłce – ja, 2 kumpele i jeszcze jedna dziewczyna, za którą nie przepadam, ale też nie jestem wrogo nastawiona. One ją lubią. Rozmawiałyśmy o sprawach klasowych. One obgadały resztę naszej paczki (niby miały rację i to one są poszkodowane, ale i tak mi tam było dziwnie), tamta dziewczyna tłumaczyła nam dramę klasową sprzed 2 lat. I jeszcze c o ś stało się kiedyś u jednego naszego kolegi, ale wiem dokładnie tyle, ile Wam teraz napisałam. Żadna nie chce nic powiedzieć i nawet nie wiem, czy ten gościu jest jakiś nwm porąbany, czy po prostu był jakiś jednorazowy incydent..

Ostatnio szkoła na ostatnią chwilę ogłosiła jakieś wyjście i musiałam odwołać psychologa, prawdopodobnie zobaczę się z nią dopiero za 2 tygodnie i czuję się z tym fatalnie, bo już mam kilka rzeczy do opowiedzenia, a nie mam serca o tym gadać z kimś ze znajomych, nikt nie jest moim terapeutą

Przez wiele lat byłam sama i z trudem, ale to akceptowałam. Teraz niby jest lepiej, ale wśród ludzi też jestem samotna. Dziś wszystko było bardzo głośne, ciągle ktoś coś ode mnie chciał, znowu nic nie umiałam na angielskim, w ciągu godziny opie*rzyło mnie 2 wuefistów (jeden, że przyszłam, a drugi, że sobie poszłam…), a jak potem jeszcze podbiła do mnie jeszcze jedna znajoma i 15 minut gadała o swoich treningach w ogóle nie dopuszczając mnie do głosu, to już naprawdę myślałam, że oszaleję. Milczę, bo widzę że nikt nie chce mnie słuchać. Poradzę sobie, tylko dziwnie mi w tych wszystkich przyjaźniach znowu brać się za wiersze czy opowiadania, gdzie mogę napisać cokolwiek..

Szkoła sama w sobie też przytłacza. Miliony wypracowań, w ciula pytań jawnych z polaka, matma, wszystkie słówka na angielski i włoski, wypracowania na włoski, no i historia. Rozszerzam to, bo chcę znać się na świecie i ogarniać politykę (bo jednak wszystko skądś się bierze, wystarczy tylko połączyć dane wydarzenie z wcześniejszym). Tylko, że nie potrafię się już tego uczyć, od 3 klasy te tematy są napisane jakby po chińsku :/

Jak one tak gadały na siłowni to zdałam sobie sprawę, że moja najbliższa kumpela jest strasznie inteligentna i ogarnęłam, że może w szkole mam takie zaćmienia bo coś we mnie wie, że nigdy nie będę tak ogarnięta jak ona. Ona robi wszystko idealnie, a ja jestem w stanie zgubić wątek pytając, czy mogę wyjść do toalety

No i jeszcze dziwnie mi, jak patrzę na dziewczyny z mojej klasy i widzę, że one nie mają tej całej body czy gender dysforii i prawdopodobnie cieszą się z płci przypisanej im przy narodzinach. Nigdy tak bardzo nie czułam, że odstaję. One wszystkie wystroją się na studniówkę, a ja wciąż nie wiem, co ze sobą zrobić, bo nie ma opcji, że założę sukienkę lub się wymaluję (xD mam tylko 1 czarną kredkę do oczu, tego z chęcią użyję)
Kiedyś w liceum czułam się jak w domu, a teraz to dom, z którego chcę uciec :(