Kurcze znowu mam mieszane uczucia co do tego wszystkiego. To znaczy, do mojej tożsamości płciowej. Mój mózg nie rozumie, że mogłam być fajną małą dziewczynką, ale teraz mówię o sobie jako dziewczyna z obojętnością, głównie bo nie chce mi się tłumaczyć lub nie chcę kłótni. Serce rozumie, mózg nie potrafi. Wtedy jeszcze jakkolwiek czułam się dziewczyną, chociaż kwestionowałam to co najmniej od przedszkola (nie tak bardzo, jak teraz, po prostu wtedy to się zaczynało). Może brzmi to śmiesznie, ale ja serio dość długo nie wiedziałam, jak z wyglądu rozróżnić płcie i nawet rozkminiałam, czy nie urodziłam się chłopakiem, ale rodzina się zmówiła i mają mnie za dziewczynę. Nie była to żadna podejrzliwość, raczej ciekawość. Teraz, no cóż. Od miesięcy, jeżeli nie kilku lat, staram się robić research na temat tego wszystkiego. Tyle, że jeżeli gdzieś już znajdę tematy lgbt to poruszane są głównie sprawy związków, ewentualnie gdzieś się przewinie ftm/mtf. Nikomu w realu się nie outowałam. Tzn wie kuzynka, przypadkowo to wyszło, a i tak ostatnio nasz kontakt praktycznie nie istnieje (rzadki small talk i spotkania u dziadków). Innym nie potrafię. Rodzice nawet jeśli nie będą źli, to będą smutni i będą próbowali wybić mi to z głowy. Znajomi.. sama nie wiem. Próbowałam wiele razy, ale zawsze coś mnie blokowało i ostatecznie zmieniałam temat. Zresztą nawet nie wiem, co miałabym powiedzieć. Trudno mi cokolwiek znaleźć. Filmy na yt ciągle wyświetlają mi się te same, playlisty na spotify konkretnie agender nie widziałam (kilka było, ale nie tego szukałam), pinterest ciągle podsuwa mi puste grafiki, które nijak pomagają. Google praktycznie milczy, tylko podsuwa definicję, która przecież wynika z nazwy. Chciałabym po prostu wiedzieć, że nie jestem w tym sama. Nawet, jeśli są ludzie, którzy mnie w tym wspierają (za co serdecznie dziękuję <3), to to jednak nie to samo. Trochę mnie to wszystko przeraża. Jestem osobą wierzącą, co tydzień jestem w kościele, przyjmuję Komunię, w drodze do szkoły praktycznie codziennie zatrzymuję się przy figurze Maryi i proszę Ją o zrozumienie. Zastanawiam się, ile osób, z którymi stoję w kolejce po Jezusa, wywaliłoby mnie z kościoła, gdybym się wyoutowała. W szkole już prawie obsesyjnie próbuję wyczuć, kto z nauczycieli by mnie zaakceptował. Nie powiedziałabym nic, chcę tylko wiedzieć. Rocznik wyżej (albo 2?) był gościu trans. Nigdy z nim nie rozmawiałam, jedynie od znajomej wiem, że udało mu się ogarnąć na to papiery, a dyrka wiecznie umyślnie go missgenderowała. Ale dyrka to słabe porównanie, mamy fajniejszych ludzi. Naprawdę nie wiem, czy ktokolwiek by zrozumiał, nawet ci moi ulubieni, którzy myślę, że mnie lubią. Jest Green Day, z nimi czuję się dobrze. Ostatnio nawet czytałam jak ktoś interpretował Whatsername jako piosenkę o ftm (co od razu próbowałam podciągnąć pod siebie i trochę pasowało, ale też trochę nie). Czuję się tym dziwniej, że nie zmieniam imienia (chociaż mocek/ramen/kijanka bardzo mile widziane!), zaimki she/her mi nie przeszkadzają (he/him też spoko, they/them i it/its w ostatecznie też ujdą, tu mnie tylko boli mój perfekcjonizm językowy). Nie zmieniłam się z wyglądu, tak naprawdę ciężko zauważyć to, co się we mnie dzieje. Zazdroszczę wszystkim osobom w moim położeniu, które mówią o sobie różnymi zaimkami, potrafią normalnie wyjść w spódnicy, bez tego okropnego uczucia, które mam ja, oraz mają chociaż jedną osobę, z którą mogą o tym pogadać. Myślałam o mojej psycholog, ale ostatnio gadałyśmy o Bogu i chyba bierze mnie za prawaka, więc najpierw muszę ją poprawić właśnie tu…

Nie chciałabym, żeby ktokolwiek z Was odnajdywał się w tej sytuacji, jeśli jednak tak jest – nie jesteś samx <3