Kurcze dziwna sytuacja
Dziś w szkole siedziałam sobie przed lekcjami z przyjaciółką, przed salą z historii. Ja się uczyłam słówek z włoskiego, ona powtarzała starożytny Rzym (bo zdaje historię na maturze). I nagle tak o losowo mówi mi, że król Herod (ten, który chciał za*ić małego Jezusa i przy okazji urządził rzeź niewiniątek) wcale nie był takim złym królem jak mówią, bo np. przyczynił się do budowy wielu mostów. Powiedziałam, że całkiem możliwe. Chciałam też dodać, że to, co zrobił przez swój strach to nie jego cały życiorys i że nie znam się na nim i nie kwestionuję tego, może i dobrze rządził. Ale nie powiedziałam tego, bo ona już kontynuowała i tak o wypaliła, że nie ma żadnych dowodów na istnieje Mojżesza. Przez chwilę mnie zamurowało. Było wcześnie rano i mój mózg nie funkcjonował, myślałam że gdzieś przeoczyłam powiązanie Heroda z Mojżeszem, ale nie, zapytałam się jej, co ma jeden do drugiego, a ona ze w sumie to nic, tylko po prostu "ta religia jest bezsensowna". Nic już nie powiedziałam, dyskusja z nią na ten temat nie ma żadnego sensu, próbowałam już ileś razy przekonać ją, żeby odwaliła się od mojej wiary. Sama nie poruszam już tego tematu ani przy niej (chyba, że jest już w szkole i pyta, gdzie ja, to odpiszę, że byłam się pomodlić do Maryi), ani w ogóle w szkole, ewentualnie na religii lub jak ktoś spyta. Z moich znajomych w realu to mam masę ateistów, jedną satanistkę i jedną chrześcijankę (z którą też już za bardzo nie rozmawiam o Bogu). Nigdy do nikogo nie miałam o to problemu, nawet jak ta satanistka mi się wyoutowała to od razu napisałam, że nie popieram, ale jak najbardziej toleruję i to nie zmienia absolutnie nic w naszej relacji. Bo mi to naprawdę nie przeszkadza. Oczywiście wspaniale mieć znajomych, którzy wierzą też w Tego, w Którego ja wierzę, ale przecież nie dobieram sobie znajomych przez wiarę. W sumie sama jestem sprzecznością – chrześcijanka, lgbt, kinderpunk, lewak, prawieże wegetarianka, a w tym wszystkim nieprzepadająca za rewolucjami. Ktoś mnie nawet kiedyś nazwał skrajną lewicą, bo powiedziałam, że ludzie powinni mieć swoje prawa…

Anyway, czy tylko mnie to tak dobija..? Nigdy nikomu w pełni nie powiedziałam, ile zawdzięczam Bogu. Trochę, bo ciężko znaleźć kogoś, kto chciałby słuchać, ale też trochę sama na razie nie chcę o tym mówić, wolę żeby to jeszcze zostało tylko ze mną i podzielę się, jak będę gotowa. W mojej relacji z Bogiem spore miejsce miała też X, w sumie to dzięki niej udało mi się zrobić ten pierwszy krok zo konkretniejszej wiary. Gdy się rozstałyśmy, miałam naprawdę sporo różnych przemyśleń z serii "po co to wszystko było". Teraz już sporo rozumiem, a wielu rzeczy rozumieć nie muszę. Ale wiem, że bez niej też jestem w stanie kochać Boga i teraz czuję się najbliżej Go od chyba końcówki 2022. Jest coraz lepiej

A jednak znowu siedzę pod kocem i słucham kolęd, bo tak najłatwiej mi wrócić. Jak byłam mała, w kościele najbardziej lubiłam właśnie kolędy i to może dzięki nim zawsze chciałam tam chodzić. Długo nie potrafiłam wybrać sobie imienia na bierzmowanie, po czym na 20 minut przed podaniem imienia, w kościele zagrali Jeden Chleb i zrozumiałam, że to musi być Cecylia, ta od muzyki. Moja wiara na wiele upadków, a muzyka zawsze jest w stanie mnie do Niego zbliżyć (może kontrowersyjnie, ale tak, słucham kolęd nie tylko w święta. Bóg rodzi się we mnie nie tylko w Wigilię, więc czemu miałabym się z tego nie cieszyć?)

Tylko boli mnie tamta sytuacja, ja już naprawdę nie wiem, co mam jej odpowiadać. Kiedyś pytałam pani psycholog, ale nawet ona nie wiedziała i tylko dodała mi otuchy, żebym się nie złamała..

Dodam jeszcze, że ta przyjaciółka myśli bardzo realistycznie i nie uznaje niczego, co się nie przydaje. Generalnie cenię ją za to, ale temat religii w rozmowach z nią to już dla mnie tabu :(