Dziś 78 lat kończy Larry Livermore. Niektórzy mówią, że Michał Anioł widział postaci w kamieniu i jego zadaniem było je wydobyć poprzez wyrzeźbienie. Ja coś podobnego myślę o Larrym – zobaczył w małym Tréju genialnego perkusistę i również zrobił wszystko, aby i inni to zauważyli. To on nauczył go grać, będąc przy tym niesamowicie cierpliwym człowiekiem (bo Tréja roznosi od zawsze). To on wkręcił go w granie zespole, The Lookouts (mega polecam!!), co dało Tréjowi niezłe doświadczenie już za czasów nastoletnich. I to on po raz pierwszy nazwał naszego Frania Tré Coolem, co znaczy "bardzo dobrze". On zawsze w niego wierzył, on zawsze wiedział, że będzie kimś wspaniałym.

Niedługo później założył wytwórnię płytową domowej roboty – Lookout Records. Pewnego dnia przyszło do niego trzech młodzieńców grających w zespole Sweet Children. I The Lookouts, i Sweet Children, grali w jednym klubie, znali się. Chłopaki chcieli nagrać swój pierwszy album i Larry im to umożliwił. Na chwilę przed wydaniem albumu, Sweet Children zmienili nazwę na Green Day. Wydali pierwszy album, bardzo dobry debiut. Niedługo potem rozpadło się The Lookouts, a z Green Day odszedł Al Sobrante — perkusista. Rozpoczęły się poszukiwania nowego, chociaż z perspektywy czasu jest to bardziej niż oczywiste, że miejsce Ala musiał zająć Tré. Potem Larry pomógł im wydać drugi album, a resztę historii to już znamy…

Stokrotne dzięki, Larry, za wychowanie naszych chłopców <3
Teraz może nie jest zbyt aktywny, jeśli się nie mylę, to mieszka sobie spokojnie w Kanadzie i raz na jakiś czas zjawi się gdzieś, żeby poopowiadać o tamtych szalonych czasach…

Larry z prawej, a Tré to chyba wiadomo :3

Witam w przerwie w nauce historii :D ostatni raz zostawiam sobie prawie cały dział (tak dokładniej to 6,5 tematu) na dzień przed testem💀 jedyny plus, że dział dość logiczny, jedynie polskie władze na emigracji i Polskie Państwo Podziemne mnie dobijają, bo nawet babka nam nie umiała tego dobrze rozrysować xD

Ale piszę tu nie żeby narzekać, tylko bo się wzruszyłam. Ostatnio widziałam na instagramie post "Polska jest taka okropna…', a potem wymienione różne cechy Polski, które kochamy. Głównie związane z naszą kulturą, często memiczne. A w tym wszystkim jedno zdjęcie z podpisem "że nieważne, ile czasu minie, i jak bardzo to wydaje się niemożliwe, wracamy jak boomerang, za każdym razem, gdy inni próbują wygonić nas z mapy". Nie potrafię przestać o tym myśleć

Od zawsze fascynowały mnie wielkie rzeczy. Mogłam oglądać tylko filmy wojenne tzw przygodowe, gdzie widzimy bohaterskie poświęcenia, a nie stricte cierpienie. Jakoś w chyba 5 klasie wzięli nas ze szkoły do kina na Dywizjon 303 i wciąż pamiętam, z jakim zaangażowaniem to oglądałam…
Wciąż nie skończyłam czytać Potopu, ale kocham go za to, jak Polskę widział Sienkiewicz – gloryfikował każde jedno zwycięstwo. Raz na jakiś czas zdarza mi się wybrać do Częstochowy. Zawsze wtedy myślę z jednej strony o Bogu i ilości cudów, które ludzie tam wymodlili, ale jakaś część mnie też myśli o tym, jak wieki temu nasi przodkowie pozbyli się stamtąd Szwedów. Nawet mam zdjęcie, jak za dzieciaka stoję koło tamtej armaty cała podjarana xD

I jakoś tak czytam sobie właśnie o tym ch0lernym PPP i podziwiam tych wszystkich, którzy się w to zaangażowali. Albo to, że chociaż Polakom udało się tylko jedno powstanie, to jednak ciągle rozpoczynali kolejne, bo chociaż była to głupota, to często nie mogli zrobić niczego lepszego. Nie jestem wielką fanką naszego hymnu, jak mam być szczera to mogłabym lekko zmienić Rotę, żeby nikt się nie czepiał, a sama bym śpiewała ją najgłośniej. Ale jest coś szczególnego w tym, że "jeszcze Polska nie zginęła". To "jeszcze" ciągnie się niewyobrażalnie długo. Co prawda kiedyś ludzie bardziej cenili sobie państwo, a w razie wojny chyba sama bym uciekała (a nawet rozważam naukę rosyjskiego, tak na wszelki wypadek..), ale bardzo imponuje mi to jak ludzie potrafili po prostu wyjść i zacząć walczyć lub rozpocząć te wszystkie tajne akcje..

Jutrzejszy test prawdopodobnie schrzanię, bo jestem trochę za połową, ale ten wpis jest dowodem na to, ze rozszerzona historia mi się udała. Sama do końca nie wiedziałam, po co tam idę, po prostu nie było lepszej opcji. A potem zrozumiałam, że jestem tam nie po to, żeby wiedzieć wszystko, ale żeby pamiętać, wzruszać się i żeby jeszcze raz ktoś mi wcisnął do głowy wszystkie przyczyny tego, jak wygląda nasz aktualny świat

Także ten, mogę sobie narzekać, ale jest sporo rzeczy, z których jestem dumna <3