Tęsknię za tą sobą, którą byłam na koncertach GD. Niby dość dobrze się znam, ale mam wrażenie, że tylko tam byłam tą sobą, którą faktycznie chciałabym być. Taką, która po prostu żyje sobie bez miliona zmartwień. Tylko jadąc do Berlina i Wiednia byłam w stanie słuchać Homecoming z takim oddaniem. To moja piosenka na powroty do domu, a wtedy serio się czułam, jakbym właśnie jechała do domu. No i w Berlinie to zagrali, co było na moim niepisanym bingo marzeń nie do spełnienia (dosłownie zawsze sobie myślałam, że jakby ktoś dał mi wybór, żeby usłyszeć na żywo tylko jedną ich piosenkę, to wybrałabym właśnie Homecoming <3 jest trochę dla beki, trochę poważna, a trochę kojąca..)

W Wiedniu wydarłam się, gdy Billie trzymał pride flagę. Stałam dość daleko rodziców (tzn jak na koncertowe standardy, po prostu pognałam do przodu), ale szczęśliwie nagrywałam Bobby Sox i przypadkowo to uchwyciłam. No i filmik poleciał do rodziców, bez jakichkolwiek przemyśleń na ten temat. Przed moimi rodzicami jeszcze długa droga, ale jestem dumna, bo coraz więcej szacunku mają do społeczności lgbt. To nie ich zła wola, po prostu tak ich wychowano, ale powoli ich nawracam (potem po koncercie na innym filmiku jeden gościu miał tę flagę, babcia się trochę wkurzyła i mama zaczęła bronić tej flagi💝)
W Berlinie tata chciał mi zrobić zdjęcie z GD i wskoczyłam na taki murek przede mną. Od razu ktoś z ochrony do mnie podbił, że mam złazić. Oczywiście od razu to zrobiłam i potem już byłam grzeczna cały czas, ale przysięgam, w jakiejkolwiek innej sytuacji miałabym z tego overthinking co najmniej do końca życia, a teraz myślę o tym bardzo rzadko, a jak już to się z tego śmieję. Nawet sobie wydrukowałam to niewyraźne zdjęcie xD

Kolejna rzecz? Obydwa koncerty wiązały się ze spotkaniem z moim Julkiem. Jako, że on tu już rzadko wchodzi, a teraz jest tu sporo nowych osób, to napiszę, że to mój psiapsi, z którym poznałam się właśnie tu, kilka lat temu. Od początku chciałam się z nim tam spotkać i od początku bałam się, jak rozegrać to z rodzicami, którzy od zawsze uczulali mnie na znajomości internetowe (nie chcecie wiedzieć, ile razy byłam o krok od znikania stąd bez słowa na zawsze właśnie z tego powodu.. ale coś jeszcze mnie tu trzyma). Gdy już byliśmy na miejscu, cały ten strach przeszedł. Gdy tylko zobaczyłam go na górze schodów, powiedziałam rodzicom, żeby pilnowali miejsca i pognałam ile sił w nogach do niego (a to były strome schody.). Potem po prostu przestawiłam go rodzicom i wszystko dobrze się skończyło teraz nasza przyjaźń jest oficjalna <3

W Wiedniu rozmawiałam z ludźmi. Podbijałam do innych znajomych z insta, ale gadałam też z kilkoma randomami, których już nigdy potem nie zobaczyłam. Wciąż pamiętam, jak żaliłam się pani psycholog, że nie potrafię podejść do znajomego człowieka i jakiejkolwiek sprawy załatwić, tak mnie strach zżera. Ale nie tam. Tam od razu czułam się, jakbym znała ich od zawsze. Po prostu oglądaliśmy zdjęcia z innych koncertów, jedna laska pokazała mi nawet wydziarany autograf Billiego, po tym jak spotkała go w równie randomowym miejscu

W sumie zabawne. Nigdy za bardzo nie jeździłam za granicę, tegoroczny wyjazd do Włoch dalej przeżywam pod każdym względem. A na GD tak o pojechaliśmy do Niemiec i Austrii. W Berlinie była cała masa Polaków. W Wiedniu mam wrażenie, że była tylko 2 Austriaków xD Polacy, Niemki, Brytyjki, Włoszka, Holenderka, Węgierka, Francuska, Czesi, była chyba nawet typiarka ze Stanów (nawet pisała mi numerek w kolejce). A to tylko garstka, z którą rozmawiałam lub widziałam na ig, że kolejkują z drugiej strony. To cała masa ludzi, która nie powinna tam być, a jednak z powodów prywatnych była. Czułam się jak na spędzie rodzinnym. Jak chodzi o kolejkowanie, no to przesiedziałam tam dumne 7h na słońcu, na zmianę latając do jedynego toi toia oraz do automatu z wodą, ale w ogóle tego nie odczułam. Tam nie bałam się ludzi i wiedziałam, że tak naprawdę wszyscy jesteśmy tam samo walnięci <3

W Berlinie ch0lernie piszczałam. W Wiedniu też trochę, ale mniej. Chyba po prostu byłam za blisko chłopaków i nie chciałam ich sobą przestraszyć xD ale w Berlinie byłam trochę dalej, więc mogłam bezkarnie wydawać odgłosy głównej kapibary. Tak naprawdę to był pierwszy raz, kiedy piszczałam. Po prostu czułam c o ś po raz pierwszy. Gdy zobaczyłam, jak wpadają na scenę – Tré, potem Mike, za nim Coley, Kevin, Jason i na końcu Billie, moją pierwszą myślą było "holy sh¡t, oni istnieją", a zaraz potem "dokonało się". Potem to w sumie się rozbeczałam na dobre. Pisząc to teraz znowu mam motylki w brzuchu zarezerwowane tylko na moment, gdy widzę (w realu bądź na yt) właśnie ten konkretny moment, gdy się zjawiają)

Te wszystkie momenty to moje prywatne "I don't feel any shame, I won't apologise"

Ale jest też coś pocieszającego. Spotkałam Tréja. Nie wiem, czy byłam bliżej zemdlenia czy zawału, ale zapomniałam jak się oddycha xD nie pogadaliśmy, nie zrobiłam z nim zdjęcia, nie przytuliłam go. Ale zobaczyłam z bliska jego przepiękne oczy i uśmiech, taki specjalnie dla mnie (oh sh¡t, rozklejam się). Moje życie jest dziwne, ale, o ironio, to dzięki niemu czuję, że nie wariuję aż tak, jak bym była w stanie. Owszem, Tré jest specyficzny, ale też przekochany i jak kogoś kocha to to serio widać (ekhem, jego relacje na ig to już pełnoprawny fanpej Billiego). Zawsze jak muszę zrobić coś, czego się boję, to udaję, że jestem nim i to tylko kolejny quest. W ten sposób pokonałam wiele szkolnych lęków. Albo bardziej takich międzyludzkich. Gdy mam na sobie trampki i gacie w kratę, naprawdę czuję się, jakby on też był obok mnie. Nie mówił, co mam robić, tylko razem ze mną śmiał się z tego wszystkiego. No bo wiecie, to Billie mi mówi, Mike podtrzymuje na duchu, a Tré po prostu ciśnie bekę, bo czasem tylko to można zrobić

I tym akcentem się chyba z Wami żegnam, bo nigdy nie zacznę nowego obrazka xD

Rage & Love