Geez ale to był dziwny tydzień..
Od wtorku trzaskamy zadania maturalne z matmy. Było już kilka załamań z tego powodu, po czym dziś nagle mnie olśniło i nawet tłumaczyłam kumpeli kilka z nich. Na korkach też wszystko zrozumiałam. Stresuję się tym wszystkim, ale mam jeszcze kilka miesięcy. W tym tygodniu nie miałam czasu na nic. Zaraz będę szła rysować, w końcu, bo mi tego brakuje i czuję taką dziwną pustkę. Jest też pomysł na kolejny wiersz, ale zobaczymy, co z nim zrobię. Dziwnie mi, że to mój ostatni rok w tej szkole. Podstawówka, a zwłaszcza jej koniec, to było dla mnie piekło. Liceum można opisać jednym zdaniem: "For some strange reason, it's now feelin' like my home". Nie wiem, kogo mogę nazwać przyjacielem. Ale wiem, że w końcu mam ludzi, z którymi jakkolwiek mogę pogadać. Nie jest jakoś mega kolorowo, jedna z paczki od dawna ma focha na inną i tak naprawdę gramy w podchody, a ja kocham je wszystkie i mnie to jeszcze bardziej boli. Tęsknię za tymi jednymi świętami, gdy całą ekipą kupiłyśmy sobie prezenty, każda każdej po jakiejś pierdółce. Mam też znajomą, z którą poznałam się w przedszkolu, przeciorałyśmy razem całą podstawówkę, a teraz jesteśmy w równoległych klasach w tym samym liceum. Nigdy nie była najbliższą mi osobą, teraz nawet nie mamy kontaktu po lekcjach, ale dziwnie mi będzie, gdy już nie będziemy się codziennie widywać. Widziałam ją w wielu stanach. Teraz ona ma innych znajomych, ja innych, teraz ja często jestem przebodźcowana, a ona wiecznie ma treningi, ale chyba nigdy nie zapomnę, jak na szkolnej dyskotece tańczyłyśmy razem do Perfect Eda Sheerana i nagle zaczęłyśmy wyznawać sobie miłość. Nie umiem kochać ludzi romantycznie, więc ta miłość się rozpłynęła na wielu ludzi, za którymi teraz tęsknię, chociaż niektórych nawet nigdy nie spotkałam. Czuję, że teraz w moim życiu dzieją się wielkie rzeczy i trochę mnie to ekscytuje, ale też mam wrażenie, że wcale ich nie potrzebuję

Idąc do liceum nie wiedziałam nic. Nie wiedziałam, że po raz pierwszy w życiu chociaż przez chwilę będę miała paczkę przyjaciół, w której będę szczęśliwa. Że pójdę na 2 koncerty Green Day i będę miała komu o nich opowiadać. Że nabawię się myśli samobójczych, a jednak z nich wyjdę. No i że przetrwam te wszystkie rzeczy, które wydawały się nie do przejścia. Wciąż nie wiem, co będę robiła w życiu, gdzie pójdę na studia, ale 2 lub 3 dziewczyny z tej paczki też nie wiedzą i być może nawet na studiach wylądujemy razem. Nie wiem, czemu tęsknię za ludźmi, przez których tyle razy płakałam

Dziś widziałam ciocię X, mojej byłej przyjaciółki. Gdy byłyśmy małe, chodziłyśmy w pewne miejsce, gdzie ona pracowała, no więc naprawdę cudem mnie nie zauważyła. W tym miesiącu X będzie miała osiemnastkę. Wciąż pamiętam, gdy miałyśmy może z 13 lat i mimo wewnętrznego bólu uspokajałam ją, że zleci szybko i wyprowadzi się z toksycznego domu. Jeszcze rok temu planowałyśmy imprezę z tej okazji, a wczoraj minęło 9 miesięcy odkąd nie piszemy. Często wydaje mi się, że widzę ją w okolicy, ale to raczej nie ona. Jej wygląd nie był jakiś oryginalny, ale była dla mnie najpiękniejszą osobą na świecie. Chyba tylko chłopaków z GD kochałam bardziej niż ją. A teraz zagłębiam się w rzeczy w moim telefonie i wywalam wszystko, co mi się z nią kojarzy. Kochałam ją, jakbyśmy były parą, chociaż dobrze wiedziałam, że jest to mało prawdopodobne (mimo, że ona była bodajże pan, a ja dla niektórych mogę przestać być aroace…). Gdy odeszła, poczułam się trochę, jakby oddała mi tę miłość, po prostu wcisnęła w ręce. Staram się rozłożyć ją na rodzinę, innych ziomków, mojego kota, Boga, trochę też dla mnie samej. Po raz pierwszy od dawna nie czuję się czyimś niewolnikiem. Wtedy pisałam do niej, gdy tylko miałam czas, a każde wolne urządzałam sobie z jej upiętym grafikiem. Ten stres w końcu przeszedł, teraz wspaniale czuję się będąc sama ze sobą

Gender euforia też ma się nawet nieźle. Ostatnio sporo chodzę w kurtce z GD lub kamizelce od Julka i naprawdę dobrze się w nich czuję. Czasem ktoś powie do mnie/o mnie w rodzaju męskim. Generalnie mam wyrąbane w zaimki, ale cieszy mnie, że nie zawsze muszę być she/her. Ostatnio przed religią rozmawiałam z kumpelą o absurdach w kościele. Sama wtedy zauważyła, że przecież ja jestem wierząca i agender, że dla mnie to nie problem. Pierwszy raz ktoś przy mnie powiedział na głos, kim naprawdę jestem. Nie wiem, czy moje ciało jakkolwiek zareagowało, ale poczułam wtedy coś naprawdę fajnego.. Wciąż nie czuję się na tyle bezpiecznie, by outować się rodzicom, ale w szkole wiedzą 2 lub 3 osoby (ta jedna mogła zapomnieć, nie wiem) i nie wyśmiały mnie, także chyba sukces

No i tak żeby moje wpisowe bingo odhaczyć, to jeszcze o Green Day xD przypomniałam sobie pierwszą klasę, gdy idąc do szkoły najczęściej słuchałam Dookie. Teraz znowu tam szłam, w słuchawce znowu leciało Dookie, a ja zdałam sobie sprawę, że gdzieś w międzyczasie usłyszałam cały ten album na żywo, podczas jednej nocy, w innym kraju i z nieznajomymi, którzy wtedy byli mi tak bliscy. Może to właśnie o to chodzi w życiu…