Kurde, mój tata właśnie wysłał mi i mamie kilka transfobicznych memów :/ wiecie, z ono/jenu i osoba jakaśtam (np osoba pisarska zamiast pisarz/pisarka). Nie wiem, co sądzę o tym wszystkim, ale przecież nikomu to nie szkodzi, a niektórym na pewno pomaga

Także moje ewentualne outowanie się znowu jest odroczone

Miałam się tym nie przejmować, mieć to gdzieś, ale w tym momencie nie potrafię. Moja rodzina jest naprawdę super, ale w tej jednej rzeczy doprowadza mnie do szaleństwa. Chociaż mama już chyba zaczęła tolerować te "żyjące gdzieśtam" pary homo (lol co drugi mój znajomy jest bi/pan/gejem/lesbijką, to nie jest wcale tak daleko mamo)

Dziś mnie to boli tym bardziej, że na wf mnie wzięła dysforia lvl hard, umiałam się przebrać tylko w toalecie i to też ledwo, miałam w planach pobiegać, ale siłownia była pełna i jedyne co mi się udało to pochodzić godzinę po tej ch0lernej bieżni

Wiem że mój tata nie umie za bardzo angielskiego, ale to jego dziecko w Berlinie płakało na Coming Clean, bo po raz pierwszy w życiu poczuło się to zrozumiane, i to jego dziecko w Wiedniu poczuło się poklepane po ramieniu i pogłaskane po głowie, gdy zobaczyło Billiego z tęczową flagą (kolega gej przyniósł) (nawet się nie spotkaliśmy, skolegowaliśmy się niedawno) (myślałam że mnie nie lubi a teraz ciągle mi coś polubia)

Kurde, gdybym wiedziała że tak wygląda ta maturalna to bym nie zdała w tej trzeciej xd
Niby żartuję, ale w sumie to żart przez łzy. Nie wiem już, co się ze mną dzieje. Nadrabiam zaległości z włoskiego, bo trochę to zaniedbałam ostatnio i nie mam pojęcia, jak się z tych słówek wygrzebię, a jeszcze zapomniałam wszystkich czasów i chyba trzeci miesiąc odkładam zrobienie sobie mapy myśli, bo osobny zeszyt na gramatykę już mnie przerasta i zaglądam tam tylko, gdy mam coś konkretnego napisać. Zostały mi same moje ulubione przedmioty i to one teraz mnie przytłaczają. A z drugiej strony, przykro mi się robi jak myślę sobie, że to już ostatnie miesiące wygłupów z panem z włoskiego, paplania o Dziadach z polonistką i słuchania Ghost na angielskim. Będę za tym ch0lernie tęsknić

Teraz jednak włoski mnie przerasta i nie poznaję samej siebie. Zawsze byłam bardzo ciekawskim dzieckiem, znałam ciekawostki na każdy możliwy temat, interesowałam się czym się da, ciągle coś czytałam. Potem zaczęłam uczyć się języków, bo polski nie wystarczał mi do opisania tego, jak się czuję. Angielski, epizod z niemieckim, włoski, moje wszystkie pozaczynane kursy na duolingo, ukraiński porzucony po nauczeniu się cyrylicy, nuty, nawet kiedyś umiałam alfabet migowy, a jednak dalej się nie odnalazłam… jest rysowanie. Ono mi pomaga się uspokoić, tyle że jak zacznę to nie potrafię skończyć, za bardzo to kocham. Boję się, że za bardzo odstawiam naukę i tylko rysuję, a w dodatku usprawiedliwiam się, że to dla mojej psychiki… a ostatnio mam taką wenę, aż mam ochotę robić jakieś animacje czy nawet rysowane teledyski piosenek GD.. w sumie to planuję poprosić rodziców o tablet do rysowania na urodziny. Kilka lat temu chcieli mi nawet kupić, tylko nie znają się na tym, więc miałam sobie wybrać. No i przedobrzyłam z researchem, nie znalazłam nic, co by mi odpowiadało i temat jakoś sam zdechł… hm, może ktoś ma do polecenia jakiś działający bez kompa lub innego ekranu, nie za miliony i przyjazny leworęcznym? Bo co jakiś fajny znalazłam, to chciał laptopa, no a ja własnego nie mam, a ten rodziców jest zapchany na amen xD no i nie ukrywam, z moim rysowaniem w łóżku lub na podłodze, ogarnianie tam laptopa byłoby nieporęczne…

Nie wiem, zżerają mnie te matury. Polonistka, angliści i italianiści chwalą mnie za rozprawki i listy i tbh to jedyne, w czym serio czuję się dobra (o ironio, bo to chyba zwykle jest największym problemem). Zadania mnie przerażają, słuchanki doprowadzają do szaleństwa, a o matmie to już nawet nie chce mi się mówić, bo moja dobra passa już dawno za mną

Jeden plus ostatnich dni jest taki, że dziadek w końcu wyszedł ze szpitala. Co prawda dalej nie potrafię przeboleć, że przez to wszystko nam nie wyszły rodzinne święta, ale przynajmniej już z nim lepiej, aktualnie czeka na jakieś wyniki i zobaczymy, co dalej

Brakuje mi trasy, tych głupiutkich postów Billiego, masy nowych zdjęć i codzienne jaranie się, że na odliczaniu do koncertu jest coraz mniej dni. Nigdy nie usunęłam tych odliczań – od Berlina minęły dziś 572 dni, a od Wiednia równe 200… nawet nie potrafię sobie przypomnieć, kiedy ostatnio tak bardzo za nimi tęskniłam…

Ale cóż, jakoś żyję i jakoś to będzie, chociaż męczący czas