Hey ho!

Co słychać? Jak się czujecie?

Postanowiłam po raz kolejny przelać swoje myśli w internety XD (z serii: ramen ma się uczyć hita)
Sama już nie wiem, co mam myśleć. Z jednej strony jestem szczęśliwa. Wiecie… Mam cudownych ludzi przy sobie. Mam moje złociutkie aniołki (Green Day), które zawsze mi pomogą. Mam cudowną rodzinę. Czaicie, że pierwszy raz od pandemii będą święta u dziadków? Popłakałam się jak mama mi powiedziała, tak za tym tęskniłam… Mam moją klasę. Dzieli się ona na część biologiczną oraz historyczną (moją [co swoją drogą polecam, bo ciągle nas biorą na jakieś eventy i opuszczamy lekcje]). Za biologami nie przepadam – mam jedną dobrą znajomą, może 3 osoby lubię, a resztę co najwyżej toleruję. Co innego moi. Jak na mnie to staję się ekstrawertykiem. Wreszcie mam ludzi, którzy rozumieją moje żarty, słuchają podobnej muzyki, mają podobne hobby i którym widzę, że na mnie zależy. Znam ich 3 miesiące, a stali się mi bliżsi niż ludzie z podstawówki w ciągu 8 lat… Ostatnio jak wchodzę do szkoły, ciągle mam w głowie kawałek Welcome to paradise – "For some strange reason it's now feeling like my home, and I'm never gonna go"
Szczerze? Ludzie w podstawówce nie byli źli, ale tam nie pasowałam. Teraz mam odklejki sobie podobne i jest mi tam dobrze.

Powoli układam sobie życie – wychodzę z lęków, rozwijam pasje (wczoraj w ładnej cenie, bo za niecałe 11 złotych kupiłam szkicownik A4), dopisuję nowe marzenia do listy (w tym zatańczyć z kimś belgijkę na łyżwach czy w końcu zdobyć gitarę elektryczną [myślę, czy by nie poprosić na urodziny]). No i zaczynam romantyzować życie. Tak, ja. Ostatnio przypomniało mi się jak znajoma z podstawówki miała urodziny. Tradycja rozdawania cukierków trwała do końca i gdy ta znajoma podeszła do wychowawczyni, ta powiedziała bardzo mądre słowa "życzę ci niekoniecznie spełnienia marzeń, ale byś miała radość z ich spełniania". Słowa te przez cały czas są w mojej głowie i cieszę się z każdej, nawet najmniejszej rzeczy, bo nawet pierdoły (a może i głównie pierdoły) pomagają te marzenia spełniać.

Jest jednak druga strona medalu – im większa radość, tym większe smutki po niej następują. Wiecie, martwię się o Green Day, o ich relacje.
Brittney ma dziwne poglądy. Niektóre po części rozumiem, przy innych pukam się w czoło. Podczas trasy (pierwszej połowy tej po Europie) Billie i Tre spędzali czas z żonami, a Mike stał się samotnym wilkiem, gdyż Britt nie jechała. Bolało mnie to. Tak samo boli, gdy teraz widzę, jak Mike robi wszystko, by tylko wyjść z domu (łącznie z gościnnym występem w teledysku rapowym).
Znając Billiego, czuję, że on i Britt mieli spinę. Czasem nie śpię przez to po nocach. Boli mnie, gdy patrzę na mój kalendarz i na grudniu widzę zdjęcie całej trójki z żonami, bo po prostu nie wiem, kiedy doczekamy się podobnego.
Nie wiem, czy pisałam tu o akcji, gdy jakoś w październiku (bodajże) Armstrongowie i Dirnty byli na plaży i paparazzi ich przyłapali. Prawdopodobnie pisałam, bo byłam mocno wkurzona na bodyshaming, którego niektórzy fAnI nie mogli się powstrzymać, w sumie tylko na Mike'a nic złego nie widziałam. Jednak ucieszył mnie fakt, że te parki spędziły razem czas. Miałam nadzieję, że porozmawiali i może jest lepiej.

Dziś wyciekły zdjęcia z imprezy Treja. Przysięgam, płakałam ze szczęścia widząc Treja, Sarę, Mike'a i Britt na jednej fotce (tym bardziej, że Tre i Britt prawdopodobnie się zablokowali). Byli szczęśliwi, to widać. Bawili się ponoć do 3 nad ranem.

Jednak na ani jednym zdjęciu czy filmiku nie zauważyłam Armstrongów. Ani na scenie, ani w tłumie, ani na dworze. A wiedzcie, że całe rano to oglądałam i ich szukałam. Co prawda chłopaki mieli już wiele przygód z dziewczynami, więc wątpliwe, żeby Billie nie przyszedł, bo wiedział, że będzie Britt… Jednak co, jeżeli tak było?
Z paroma fanami doszliśmy do tego, że może się rozchorował, co wydaje się najbardziej prawdopodobne. Nie wiem, co robić. Nie ma go na ig. Codziennie po kilka razy sprawdzam, czy wrócił. Ciągle czekam na znaki życia.

Ta sytuacja naprawdę mnie przeraża. Czasem będąc w szkole nie myślę na lekcjach, a na przerwach lecę do kibla popłakać. Prędzej czy później zacznę modlić się o to pompejankę, na razie jeden różaniec dziennie (tylko w tej intencji) musi wystarczyć, gdyż po prostu nie mam siły fizycznej i psychicznej na więcej. Jednak ja naprawdę wierzę w cuda i nigdy nie odpuszczę

Miłość do nich to najpiękniejsze, co kiedykolwiek otrzymałam, ale i najtrudniejsze, z czym kiedykolwiek musiałam sobie poradzić. Jednak ta miłość daje mi siłę do życia, więc jestem w stanie przeboleć te smutki z wiarą, że kiedyś wszyscy będziemy szczęśliwi w niebie.

No dobra, już nie ględzę. 10 lat temu na ig Billie ogłosił dzień dzisiejszy międzynarodowym dniem Green Day, więc świętujmy, bo jest co!

I trzymajta się, kocham Was <3