24.11.2022

Tak, wszyscy wiemy, jaki dziś dzień. Jaki smutny, wręcz depresyjny. Napiszę, co o tym myślę…

Więc tak, po pierwsze – jeszcze się nie rozpłakałam, ale czuję, że to kwestia czasu. Rocznica śmierci Freddiego, jak i Joeya Ramone to dwa dni, kiedy wstanie z łóżka jest wyczynem. Jednak wiecie co? Widziałam kiedyś bardzo ładny cytat, coś typu "żal mi, że Cię nie ma, ale dziękuję, że byłeś…" i tego się trzymajmy. Nie ma go tu z nami, ale cieszmy się chociaż, że był i pozostawił po sobie tyle dobra.

Póki co przechodzę ten dzień najlżej od kilku lat. Ten rok uświadomił mi, że życie polega na modlitwie o to, byśmy kiedyś wszyscy spotkali się tam u góry na koncercie Queen. I jestem pewna, że się spotkamy. Kiedyś wszyscy przytulimy chłopaków. Freddie już nie cierpi, u niego jest lepiej. Jest z kotkami i Jimem, a to chyba najważniejsze.

Na honorowym miejscu w moim pokoju wisi plakat z Freddiem, więc codziennie czuję jego obecność. Nie ma go z nami fizycznie, ale jestem pewna, że patrzy na nas z góry i się uśmiecha za każdym razem, gdy śpiewamy, gramy, rysujemy czy po prostu przeżyjemy kolejny trudny dzień.

I wiem, że łatwo pisać, skoro ostatnio mało słucham Queen (bo tak brakuje mi Freddiego), jednak musimy z tym żyć. Słuchajmy Queen i zarażajmy nimi innych, by pamięć o nich nigdy nie zginęła. Bo muzyk naprawdę umiera dopiero, gdy ostatni fan przestaje go słuchać.

I pamiętajcie, "someone still loves you…"

Jeżeli nie macie na nic siły to żyjcie dla niego, on jest z nas dumny♡

Dzięki Freduś, ja też wciąż Cię kocham <3