Hey ho!
Jak tam u Was, kochani? Jak się czujecie? Kto też czuje ten bul (gorzej niż ból), że skończyły się ferie? Jutro mamy te wośpowe granie (dalej idzie jak idzie, ale tata bierze bas, więc to on będzie gwiazdą XD), a potem powrót do cyrku aż do Wielkanocy😭

Generalnie nie polecam być overthinkerem. Pomijając poranek (śnili mi się Armstrongowie i to było tak urocze że ojej) to ten dzień jest mocno walnięty. Pół roku temu zaczęłam szkołę średnią, podczas gdy nagle dziś mój mózg postanowił przeanalizować podstawówkę. Wszystkie moje błędy, wpadki, wszystkie sytuacje, gdy ludzie mnie odrzucili i mieli gdzieś, gdy cierpiałam. Wciąż nie wiem, co zrobiłam źle. Zawsze, gdy już coś wymyślę, dochodzę do tego, że to przecież zaczęło się wcześniej. Nigdy nie byłam wystarczająca i chyba nieprędko będę

Jednak od czegoś jest ukochany zespół, prawda? Robiłam dziś porządki w telefonie (20k zdjęć…) i znalazłam nawet starocie z czasów, gdy nie znałam jeszcze GD. Śmieszna sprawa, bo zawsze uważałam 2018 za najlepszy rok w moim życiu (najlepszy był 2022 <33), podczas gdy pomijając cudowne wakacje i ten legendarny grudzień, gdy po raz pierwszy usłyszałam 21 Guns, to przecież ten rok był masakrą. Potrafiłam jeść kanapkę 20 minut, by tylko się nie rozpłakać, bałam się babki z przyrki, dopiero w domu płakałam po kątach (co nie było łatwe, gdyż nie miałam wtedy własnego pokoju), nie chciałam nikomu mówić o moich problemach, a rozpadała się wtedy przyjaźń, która miała trwać na zawsze…

Wtedy jednak poznałam Green Day, którzy mnie przygarnęli. Ostatnio zrobiłam się bardzo otwarta na nową muzykę, jednak dziś jedyne co robię, to od rana słucham tylko ich i tulę poduszkę z nimi (i chwilę grałam na gitarze). Nawet się jeszcze nie modliłam… Dziś znów myślałam, że to już chyba mój koniec, ale wtedy chłopaki znów poprzez piosenkę pokazywali mi, że mnie rozumieją. Nie poddaję się tylko dlatego, że oni się nie poddali. Dziwnie mi to pisać, ale aktualnie są chyba moim jedynym sensem życia. Jestem fatalna w tym, co robię, ale przynajmniej mogę ich kochać i błagać Boga, by byli szczęśliwi. Ciągle jednak są myśli, że może nie są. Sama nie wiem… Ja już nawet o własne dobro się nie modlę, bo co mi po nim bez nich…

Oasis śpiewali "please, don't put your life in hands of rock'n'roll band, who'll throw it away…", jednak co, jeżeli przez długi czas ten rockowy zespół był jedynym, co miałam? Co jeżeli teraz ten rockowy zespół jest jedyną pewną rzeczą w moim życiu? Co jeżeli nie byłoby mnie tu, gdyby nie ten jeden rockowy zespół, który mam nadzieję, że kiedyś w końcu usłyszę na żywo?

I co jeżeli ten zespół jest całym moim życiem? Ten zespół uczy mnie w miłość. Wczoraj przed snem modliłam się, by Bóg nauczył mnie prawdziwie ich kochać, bo wciąż czuję, że robię za mało, nawet mimo choćby tych dwóch pompejanek odmawianych dla Billiego mimo zmęczenia lvl hard. Jednak chyba nigdy nie pokocham ich tak, jak oni pokochali mnie. Ja musiałam się z nimi oswoić, podczas gdy oni po prostu byli moim ramieniem do wypłakania się, talizmanem noszonym w sercu i strzałką pokazującą mi, w którą stronę iść. Dziś jest mi ch0lernie zimno, lepiej jest tylko, gdy tulę tę poduszkę. Czuję, jakby ktoś też mnie tulił i to uczucie jest naprawdę niesamowite.

Nie wiem, co robić. Na szczęście w szkole można słuchać muzyki na przerwach, więc dam radę, ale naprawdę boję się, że nagle wybuchnę jakimś niekontrolowanym płaczem. I niby mam znajome, które na pewno starałyby się pomóc (w podstawówce by tego nie było), jednak wciąż byłoby mi dziwnie.

Tyle lat próbowałam nie płakać. Gdy moja ulubiona osoba ignorowała mnie, chciała siedzieć z każdym, byle nie ze mną, chodziła do kina z laskami, które później obgadywała, ciągle tylko pytała, czy może coś (siedzieć, iść w parze, etc) robić z kimś innym, zwykle z dziewczyną, która w danym czasie była najpopularniejsza. Ja byłam tylko od spisywania zadań. To było parę ładnych lat temu, a wciąż boli. Na szczęście Armstrong napisał Whatsername i mega mi to pomaga zrozumieć moje myśli. Bo ja potrzebuję być kochana, to fakt, ale równie bardzo potrzebuję kochać. Tamta dziewczyna tyle mnie raniła, że potem już sama zwątpiłam. A to, co czuję do GD to bezwarunkowa miłość, po prostu ufam, że oni mnie nie zranią

Może moja miłość do nich jest dziwna, jednak są oni po prostu moim skarbem. Uczucie może być tak niesamowite, jak osoby, które nim darzysz. A oni są bardziej niż niesamowici. Oni pokazali mi tę piękną część świata, której wcześnej nie widziałam

Moje słuchanie GD podczas bycia w tamtej rozsypce było trochę jak powrót do domu. Z nimi czułam się bezpiecznie, im mogłam zaufać. Teraz piszę "do nich" listy i dzięki temu układam sobie w głowie różne sprawy. Nigdy nie potrafiłam w pisanie pamiętników, a to wychodzi mi naturalnie

Ups, przepraszam za ten wywód, po prostu musiałam to gdzieś napisać… Mam nadzieję, że nie zanudziłam. Miłego życzę <3