Ej, mam takie pytanie
Czy Wy też tak macie, że jak ktoś z Waszych przyjaciół lub bliskich znajomych ogłosi Wam, że ma crusha lub jest w związku, to czujecie się, jakby dział się koniec świata?

Bo ja mam tak za każdym razem. Co prawda mi jest ciężej to wszystko zrozumieć, bo co prawda nie wykluczam, że kiedyś z kimś będę, ale nie rwę się do tego i nie byłabym w stanie teraz się z tym bawić (i nie chodzi mi tu o moją sytuację, klasę maturalną i inne rzeczy, po prostu wiem, że jeśli przez całe życie będę taka jak teraz, to będę sama i tyle). Może więc dlatego tak się tego boję. Ale nie rozumiem tego, jak działa większość związków. Są takie, które zaczynają się od znajomości, potem przechodzą w przyjaźń, aż pewnego dnia jedna ze stron pyta o związek i ta druga jest wniebowzięta. Takie coś rozumiem. Ale nie potrafię pojąć czegoś takiego, że ledwo kojarzysz osobę z widzenia, lub znasz ją bardzo krótko i od razu wchodzicie w związek. Takie branie osoby, która w ten czy inny sposób Cię pociąga, ale tak naprawdę jest takim samym randomem, jak każdy inny, i nazywasz ją swoją. Całujesz przytulasz i robisz inne rzeczy, tylko wam wiadome

I może to tutaj jest ten mój lęk. Staram się angażować w relacje, próbuję wynaleźć czas znikąd (chociaż nie zawsze się udaje, zwłaszcza teraz :/), potrafię poświęcić sen, żeby tylko ktoś nie czuł się samotny podczas cięższej nocy. Gdy ktoś z moich przyjaciół w jakiś sposób krzywdzi samego siebie, również to przeżywam, psychicznie. Nawet nauczyłam się mniej mówić, żeby tylko więcej słuchać, bo w obecnym świecie ludzie w nornalnym stanie (tzn nie ogarnięci przez głód czy wojny) potrzebują przede wszystkim wysłuchania i przytulenia. Przytulać też się nauczyłam, chociaż latami tego nienawidziłam (ale teraz lubię :3). Staram się jakoś żyć tymi relacjami, co trwa latami. A potem pojawia się crush. I wtedy wszystkie moje starania, słuchanie i bycie przy drugiej osobie idą w p¡zdu i szuka się mnie tylko, gdy crush gdzieś pójdzie. A jak ktoś znajdzie sobie partnera to już zaczynam się podświadomie żegnać z tą osobą, bo wiem, że znowu skończy się tak samo

Raz przegrałam z typem, dla którego związek z osobą był zakładem, była dla niego warta kebaba. Innym razem sama przeżywałam załamanie nerwowe, gdy osoba godzinami gadała na kamerce z dziewczyną, z którą weszła w związek tego samego dnia. Większość podstawówki spędziłam sama, bo osoba szukała tEgO kOgOś, bo osoba szukała miłości, a nie jedynie przyjaźni, bo osoba chciała być fajna, a ja tylko zawadzałam. Wiele razy wysłuchałam zapłakanej osoby, by po wyżaleniu się po prostu wstawała i szła do innej osoby pogadać o fajnych rzeczach, a ja zostawałam z mętlikiem w głowie, czy próbować jej pomóc, czy też rzucić wszystko w ch0lerę. Raz miałam wrażenie, że zawadzam osobie, więc nie napisałam pierwsza, a osoba nawet nie zauważyła i po miesiącach napisała jak gdyby nigdy nic. Jeszcze innym razem byłam jedyną osobą na ławce, która patrzyła dookoła, nie w telefon i nie odpisywała crushowi/chłopakowi. Czara goryczy przelała się, gdy osoba obwiniała mnie o to, że mi przykro, że mnie olewa, a następnie wygarnęła, że może i przeszłyśmy sporo razem, ale mam się już zamknąć, bo ma chłopaka i musi z tego korzystać

Osoba nie jest jednym i tym samym człowiekiem, ale każda z nich to ktoś, kto przez jakiś czas nazywał lub wciąż nazywa mnie swoją przyjaciółką. Niektóre sytuacje zostały wyjaśnione, inne to rany nawet wieloletnie, które zawsze rozdrapię zanim się zagoją

Czasem naprawdę chciałabym uciec z dala od wszystkich ludzi, żeby już nigdy tego nie czuć. Albo zostać mnichem, który żyje gdzieśtam z współbraćmi i nie dotyczą go tego typu problemy. Bo chociaż z całego serca kibicuję moim przyjaciołom, to nigdy nie przestanie mnie to boleć. Gdy całe lata wysiłku kończą się na myśli "o, ten fajny" i znowu staję się niewidzialna