Hey ho!

Raczej nie będzie to vent, ale czuję potrzebę napisania kilku luźnych rzeczy

Tęsknię za Billiem. Przez to, że zniknął z insta (chociaż ma do tego pełne prawo i tbh trochę się cieszę, bo to znaczy, że dba o siebie), ale nie tylko. Tęsknię też tak po ludzku. Najbliżej niego byłam w Berlinie, dzielił nas tylko murek, płyta i wysokość sceny, w Wiedniu prawdopodobnie będę jeszcze bliżej. Mimo to, czuję z nim taką dziwną relację, jakbyśmy w innym universum byli sobie ch0lernie bliscy. Ale nie jak małżeństwo, kochankowie, rodzeństwo czy nawet bliscy przyjaciele, tylko jak dwa drzewa, które wieki temu wyrosły obok siebie i teraz opierają się na sobie nawzajem… Chciałabym go przytulić. Czasem mam wrażenie, że mentalnie się tulimy. To on był z tą zagubioną piątoklasistką, która straciła przyjaciółkę, nie była rozumiana, gubiła się i płakała po kątach. Od tego czasu był ze mną zawsze. Zawsze, jakkolwiek źle by nie było ze mną lub wokół mnie, zawsze wiedziałam, że gdzieś tam jest mój Billie i że on trzyma za mnie kciuki.
Na koncercie, gdy wlecieli na scenę, poczułam coś, czego nie potrafię opisać do teraz. Tré, Coley, Mike, Jason, Kevin… Na końcu wpadł Billie, a może to tylko ja zobaczyłam go jako ostatniego? Nie wiem. Wiem jednak, że w momencie, gdy zobaczyłam jego blond czuprynę, czerwony krawat, gdy usłyszałam jego BERLIIIN, poczułam się, jakbym zobaczyła anioła. Mojego anioła stróża. Jestem bardzo wrażliwa, a podczas całej berlińskiej przygody stało się też kilka mniej komfortowych rzeczy, a jednak pamiętam je tylko jako wydadzenia, nawet w tamtej chwili były tylko informacjami, a nie czymś, co w jakikolwiek sposób by mnie zasmuciło

Jest bardzo bliski mojemu sercu. Muszę skończyć obrazek i napisać wiersz, na który od wczoraj mam wenę, a napisałam tylko luźną koncepcję. Jeśli się uda to go tu wstawię, będzie o Billiem

Dzieje się dużo. W szkole idzie mi nawet nieźle, a jednak ciągle czuję, że robię za mało. Boję się odezwać, wiecznie panikuję i naprawdę nie wiem, jakim cudem ze wszystkiego zdaję. Ale jest Billie, po każdym ciężkim dniu włączam Give Me Novacaine, Lowlife, 21 Guns czy The Forgotten i po prostu odpływam, tam czuję się dobrze

Tak naprawdę nie za wiele się zmieniło od tamtej piątej klasy — znowu czuję się nierozumiana, płaczę po cichu, nie wiem, co ze sobą zrobić, a ostatnio straciłam przyjaciółkę (chociaż ostatnio jest tylko formalnością, straciłam ją już dawno temu). Nie chcę współczucia ani pocieszeń, już nie boli. Billie był ze mną i w tym wszystkim po prostu cieszę się, że go mam, chociaż tak daleko. Cieszę się, że mogę codziennie słuchać jego głosu, wczytywać się w teksty pisane z serca, po raz kolejny nierówno rysować jego idealną postać i pisać "do niego", bo chociaż nigdy tego nie przeczyta to wiem, że zrozumie

Wszystkiego jest za dużo. Szkoła, relacje, z którymi sobie nie radzę, panika, obrzydzenie do samej siebie… a w tym wszystkim on, który (przepraszam za porównanie) niczym Jezus ucisza ten mój prywatny sztorm. Wierzę, że na Green Day wpadłam, bo Bóg wiedział, że nie zawsze Go zrozumiem, a Green Day jest bardzo przystępny dla osób takich jak ja

Chyba piszę to, aby po prostu umocnić się w tym, że będzie lepiej. Nie jest idealnie, ale wiem, że naprawdę będzie dobrze. Koncert coś we mnie zmienił. Nie wiem, co. Wiem tylko, że rany już tak nie bolą, a każda łza szczęścia jest szczera

Róbmy co robimy i wierzmy, że będzie dobrze. Dzieją się dziwne rzeczy, ale jako dziwna osoba, nie spodziewałam się niczego innego. Green Day mnie tego nauczył ♡

Rage & Love

P.S. Widzicie to??? Udało się!!