Autorskie, ramenizowane

Totalnie teraz tego słucham i co Armstrong nie zaśpiewa to rel

Jego wykończyło życie, mnie tylko polska szkoła ;)

Heja

Kocham noce i nocne wpisy, wtedy wychodzi ze mnie najwięcej mnie. W sumie wszystko, co jako tako mi się podoba, robię właśnie w późniejszych porach

Ostatnio coraz więcej rozmyślam. I po każdym rozmyślaniu na jakikolwiek temat, zawsze dochodzę do tego samego wniosku. "Kurde, jak ja kocham Billiego…"

Czy to nie niesamowite, że on jest z tej samej planety, co my wszyscy? Że żyje tu z nami, mimo, że zasługuje na coś o wiele lepszego… Że jest z nami. Że tak jak my oddycha, czuje, rusza się, mruga, żyje, kocha, tworzy, gra melodię swojego życia… I tym samym mojego i innych.

Wciąż moje serce nie potrafi zrozumieć, czemu oni tu są. Nie zasłużyłam na nich, a oni są dla mnie jak najlepsi przyjaciele.

Ostatnio martwię się praktycznie bez przerwy. Zdarzają się "dwudniowe ataki paniki" (nie wiem, jak to inaczej nazwać, ale po prostu przez długi czas, często właśnie 2 dni, nie potrafię nic w spokoju zrobić, bo się boję). Martwię się o przyjaciół, rodzinę, kota, oczywiście o Green Day… Nawet o siebie, pierwszy raz od naprawdę dawna. Gdyby nie Billie, chyba bym się poddała. Ciężko, bardzo. Ale dla niego nie mogę się poddać.

Ostatnio rozmyślałam o czwartej klasie, którą zwykłam nazywać najgorszym okresem w moim życiu. Jednak czy naprawdę był najgorszy? Teraz też nie jest idealnie, teraz praktycznie codziennie kończę z załamaniem nerwowym… Jednak jest Billie. Wtedy było gorzej, bo nie wiedziałam, dla kogo żyć. Teraz może i ledwo sobie radzę, jednak żyję dla niego, Mike'a, Treja… Dla nich warto brać każdy kolejny oddech.

Doszłam niedawno do wniosku, że jestem fatalna w tym, co najbardziej kocham. I magicznie jakąś godzinę po tym zaczęły wyświetlać mi się filmiki, gdzie Billie myli chwyty czy zapomina tekst, a mimo to jest genialny. Po raz kolejny pokazał mi, że nie muszę być idealna…

Albo jego paradowanie po scenie z flagami różnych orientacji (ostatnio znalazłam filmik z bi). Ciężko mi coś o tym napisać, bo nie potrafię zdefiniować swojej orientacji, po prostu nie jest mi to do szczęścia potrzebne. Jednak gdybym kiedyś zdecydowała się na jakikolwiek coming out to wiem, że przy nich jestem bezpieczna.
Wiecie, jeszcze całkiem niedawno przez stereotypy zastanawiałam się, czy nie powinnam być chłopakiem. Billie i spółka pomogli mi zrozumieć własne emocje, wsparli mnie jako dziewczynę i teraz jestem szczęśliwa będąc sobą. A że od 3 lat nie założyłam sukienki (do spódnicy raz we wrześniu mnie zmusili…), nigdy się nie malowałam i mam inne zainteresowania niż zakupy (empik to wyjątek od reguły) czy moda? Nie jestem jedyną taką dziewczyną, w końcu to rozumiem <3

Ostatnio śnią mi się dziwne sny, z których pamiętam tylko tyle, że straszliwie się bałam. Zawsze jednak budzę się tuląc poduszkę z GD, tak jak zasypiałam. Są pierwszym, co widzę. Poduszka jest tym, co jest najbliżej mojego serca. Uspokajam się. Nie chcę więcej spać, bo rzeczywistość z nimi jest o niebo piękniejsza. Chciałabym wiedzieć, ile nocy uratowali mi w ten sposób.

Każdego dnia na nowo uczą mnie jak kochać, żyć, nie poddawać się i wierzyć w marzenia*. Każdego dnia odkrywają kolejną część mnie, której wcześniej nie znałam. Pomagają mi odnaleźć się w tej niezbyt przyjaznej rzeczywistości.

Billie to osoba, dzięki której pojęcie "dom" to dla mnie nie budynek, a osoba. Dom to dla mnie jego oczy, w których widzę odpowiedź na każde pytanie. To usta, które uśmiechają się, bym i ja się śmiała, które mówią "mała, idź dalej, jak polecisz to przecież cię złapię". To tatuaże, z których każdy skrywa własną historię, którą pragnę poznać. To włosy, które nawet siwe są niebem dla moich oczu. W końcu, to złote serce, które bije dla mnie i wyznacza rytm bicia mojego. Mogę być nawet w tym za$ranym dwudniowym ataku paniki, ale myśląc o nim, czuję się lepiej. Wiem, że nie jestem sama z moimi słabościami.

Ostatnio nawet ten badziewny tik tok dał mi do myślenia. Raz, gdy zobaczyłam filmik, gdzie ktoś pyta "jaka jedna osoba uratowała ci życie, a nawet o tym nie wie?". O tyle, o ile nie komentuję tam za dużo, tak tu po prostu musiałam napisać o nim.
Drugi raz to ten trend "Dlaczego po prostu się nie poddasz? Bo on się nie poddał". To samo czuję do Billiego. Szpitale, odwyk, choroby psychiczne, myśli s…..
A jednak nie poddał się. Dlatego to mój nie autorytet czy idol. To mój bohater w najlepszym tego słowa znaczeniu

I tak jeszcze nieco poza tematem, a nieco w temacie
*
Wracamy do wiary w marzenia. Chciałabym pokazać Wam kogoś jeszcze, kogo m.in Billie zainspirował, a kto teraz te marzenia spełnia. Jakiś rok temu (albo i wcześniej) na polskiej greendayowej grupce znalazłam typa promującego covery właśnie piosenek GD. Z nudów obczaiłam, postalkowałam i okazało się, że chłopak ma zespół z dwoma autorskimi piosenkami. Zostałam z nimi i nie żałuję. Kilka godzin temu wydali swój pierwszy prawdziwy album. Nie singiel, album. Nie znam ich, a jestem tak dumna, że płaczę… Świetna muza, jak macie chwilę to obczajcie, nasze gusta ;-) https://youtube.com/playlist?list=PLXtNf3bluecAupsOnSVE_FIMl1aZaMZM0 (mi najlepiej podeszło Midnight Tea i Sleepless Nights)
Nieskromnie się pochwalę, że udostępnili moją relację (a że udostępniają wszystkich to nie ważne, cudownie są tym podjarani)

A teraz spadam, trza się wyspać, bo jutro zaś jestem zawalona robotą (nadrabiane lekcji z całego dnia + niemiłosiernie zbliżający się sprawdzian z rozszerzonej historii… no i kiedyś trzeba jeszcze kończyć pisanie tego ZSRRanego fanfika na wattpada, bo samo zaczęcie 23 rozdziału nic nie gwarantuje XD)

Branoc miśki, kocham Was <3