Hey ho!

Taki wpis trochę sentymentalny, ale ostatnio rozmyślam jeszcze więcej niż zwykle. Co prawda odbija się to na tym, że aktualnie chyba nie zdaję/ledwo zdaję z matmy i chemii, ale przynajmniej ciągi przyczynowo-skutkowe na historii i polskim lepiej wychodzą XD no i w końcu ogarniam włoski, nie stresuję się już na tych lekcjach

No dobra, nie zaczęłam jeszcze tematu, a już odbiegłam, trochę jak Holden Caulfield. Dziś przypomniałam sobie siebie sprzed 6 lat. Już wtedy znałam sq, jednak konta tu nie miałam. Zaczynało mi się walić w życiu, chociaż wtedy jeszcze nie byłam tego aż tak świadoma. Wtedy też myślałam, kim chcę być. Na tamtym etapie przerobione miałam chyba wszystkie quizy tu, a przynajmniej te z SG. A te o skokach narciarskich to już na pamięć umiałam i całkiem prawdopodobne, że wciąż umiem.

Myślałam, co chcę robić. Oczywiście lecimy typowo — chciałam być fajną wariatką, którą wszyscy podziwiają, zwłaszcza chłopaki. Czemu chłopaki? Nie wiem, tak jakoś, zawsze widziałam, że jakoś odbiegam od innych dziewczyn, a im starsza jestem, tym lepiej to rozumiem.

Zobaczyłam dwie ścieżki: pierwsza głosiła "idź za tłumem", druga zaś pod piękną nazwą "bądź inna" poprowadziła mnie przez robienie za kinderpunka. Teraz się z tego śmieję, ale to było potrzebne, by zauważyć pewne rzeczy.

Teraz, po czasie, no cóż. Zmieniłam się niezmieniając się wcale. Jestem tym, kim byłam, tylko starszą wersją z większą ilością doświadczeń. Czy jestem fajna? Być może. Szalona? Według małej mnie chyba tak. Czy wszyscy mnie podziwiają? Nie. I to dobrze. Jestem tylko człowiekiem, popełniam błędy i się z nich uczę, to z tego jestem dumna.

Z pewnością żaliłam się tu, że klasa nie chciała, bym grała na gitarze na szkolnym przedstawieniu i dostałam główną rolę. To było dla mnie ciężkie. Mieliśmy dziś próbę, za tydzień występ. Stwierdziłam, że muszę przyjąć tę rolę po greendayowemu — z przymrużeniem oka, a zarazem śmiertelnie poważnie. Mimo lęków, mieć z niej frajdę, powiedzieć dość dużo przed chyba 200 ludźmi. Będę wróżką, sytuacja jest poważna. Po próbie, siedzieliśmy dalej w auli. Jedni malowali tło, inni ogarniali bajzel za sceną, jeszcze inni po prostu się obijali. Ja i moja ekipa siedziałyśmy pod sceną, znajoma miała gitarę. Podłączyła i coś grała, a potem dała mi też pograć. Grałam When I come around i Good Riddance. I śpiewałam. Mimo, że w auli był hałas i pomijając te 5 osób prawdopodobnie nikt nie słyszał, to to coś wielkiego. Odkąd pamiętam, bałam się śpiewać wśród ludzi. Nagranie komuś głosówki to było dla mnie i tak za dużo, ale jeszcze w granicach komfortu. A teraz tak o zaczęłam śpiewać, na When I come around to i skakałam. Widział to chłopak, którego znam od lat, który zawsze chciałam, by mnie zauważył. Do pewnego czasu. Jakoś w tym roku czy pod koniec poprzedniego się to zmieniło, w końcu mam na niego wywalone i potrafię się cieszyć bez rozkmin, kto to widzi. Grałam dla siebie i GD, mimo że oni nie słyszeli. Obydwie te piosenki są dla mnie takim spokojem po burzy, taką wolnością. Po prostu każą mi robić swoje na swój sposób, bez myślenia, czy innym to się spodoba (oczywiście tak, by raczej nikogo nie ranić).

Jak tak patrzę na te wszystkie etapy mojego życia, czy to małą mnie, czy tą z fazy na brytyjską monarchię, czy tą chcącą być fajna, skokarę, kinderpunka, tą załamaną życiem i samotną w tłumie.. uwierzcie, przeżyłam dużo i w każdej z tych chwil miałam mniej lub bardziej wyraźnie zarysowane w głowie, kim chcę być. Nie w sensie co chcę robić, a jakie cechy chcę wykorzystywać. Zawsze była to osoba ciesząca się z życia. Aktualnie wstaję rano i zaczynam tańczyć, rysuję ostatnio po 3 obrazki na dzień (spokojnie, w takim sensie, że jednego szkic, drugi koloruję itp, nie całe XD ale ludzie i tak chowają mi rzeczy do rysowania, żebym też jednak robiła coś innego), słucham piosenek o miłości bez żalu, że jestem sama, mam komu wysyłać memy o bff, czytam jakieś stare książki (ostatnio zaczęłam Boską Komedię, potem wracam do Szekspira <3), gram na perkusji powietrznej walcząc z atakami paniki i mimo, że nie zawsze jest idealnie, widzę wyraźny sens mojego życia. To jedno światełko, do którego ciągle biegnę, które nazywa się Green Day.

Dziękuję za przeczytanie, tak mnie coś wzięło. Pamiętam, jak kilka miesięcy temu dodałam na wattpada oparty na Another Love oneshot, małą mnie zawiedzioną mną z tamtego czasu, mojego najgorszego stanu. Teraz widzę, że może jednak nie jest tak źle, może warto poczekać na lepsze czasy, bo one mogą nadejść.

Boję się pomyśleć, co by było, gdybym jednego dnia nie wybrała GD jako ulubionego zespołu, gdybym nie zaczęła rysować, nie nauczyła się na gitarze tej pierwszej piosenki (swoją drogą, było to Good Riddance, ta piosenka serio dużo dla mnie znaczy), gdyby ta jedna dziewczyna randomowo do mnie nie napisała i nie stała się moją najlepszą przyjaciółką, taką naprawdę od serca i duszy. Cieszę się, że to wszystko się stało. Nie wierzę w przypadki, a to, co się u mnie dzieje, tylko to potwierdza

Rage & Love ♡♡♡