Kolejny wpis, którego nie chcę pisać, ale jak nie napiszę to będzie jeszcze gorzej

Absolutnie nie musicie tego czytać ani tym bardziej odpisywać, po prostu notatki mi nie wystarczą

Nie ufam ludziom. Mimo, że znamy się tylko przez neta, ufam Wam bardziej niż większości moich znajomych. Oprócz Was są też moi rodzice (ale nie potrafię powiedzieć im wszystkiego i w sumie to bardzo mało mówię o moich problemach), Green Day (ale kontakt z nimi jest… specyficzny?), jedna laska ze szkoły (z którą w szkole jesteśmy blisko, ale poza tym to szczególnie dużo nie piszemy) no i moja psiapsi. Nie, to nie z nią problem, tylko ze mną. Jestem cholernie zazdrosna. Nie chcę, żeby to widziała, bo to chore. To znaczy… moja podstawówka była dla mnie piekłem. Moja tamtejsza przyjaciółka (X) od końcówki 3 klasy aż do czasu, gdy się ostatecznie nie poddałam (tuż przed zdalnymi, połowa 6 klasy) bez przerwy mnie olewała ciągle pytała, czy może siedzieć lub iść w parze z kimś innym, a ja się zgadzałam, w końcu jest wolnym człowiekiem. Bolało mnie to, ale nie umiałam odejść bo ją kochałam i w jakimś sensie wciąż kocham. Była super, ale gdy tylko widziałam ją z ludźmi, dochodziło do mnie, jak bardzo niewystarczająca jestem. X mam już gdzieś, czasem poboli i potem przestanie. Niestety, są też rzeczy, które zostały. Mój strach. Widzę kogoś, kogo kocham, z kimś innym, i już panikuję, że dla tej osoby też będę niewystarczająca, że też odejdzie, że też wiecznie będzie pytać, czy może spędzić czas z kimś innym, a ja oczywiście będę się zgadzać przy okazji sama sobie łamiąc serce. Wiem, coś jest ze mną nie tak, ale to ta jedna rzecz, z której nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek wyszła

Rok temu mniej więcej o tej porze zaczynało mi się walić w życiu. Nie pamiętam, czy to był jeden z powodów, czy moje dobicie, czy po prostu losowa sprawa akurat w tym czasie. Moja przyjaciółka spędzała wtedy czas ze swoją znajomą. Nie zostawiała mnie. Była zawsze, gdy tego potrzebowałam. Zawsze odpisywała, czasem udawało nam się spotkać, ale jak się chodzi do innych szkół to łatwe to nie jest. Za każdym razem, gdy widziałam ich wspólne zdjęcie na relacji lub snapie, serce łamało mi się jak za czasów podstawówki, chociaż dobrze widziałam, że to 2 kompletnie różne sytuacje. Pamiętam, że kilka razy pisałam wtedy do mojej psiapsi dłuższe wiadomości, z przeprosinami, jeśli zrobiłam coś źle. Prosiłam, żeby pisała mi jak tylko coś jej nie pasuje, że nie chcę, żeby kiedykolwiek nam się to rozpadło, bo naprawdę jest dla mnie ważna. I ona naprawdę mnie wspierała, pisała, że jestem wystarczająca. No a ja też nie chcę być niewiadomo jaka, to że moi przyjaciele mają znajomych to normalne

Dużo słuchałam wtedy Someone to you. Teraz też słucham. Gdy zobaczyłam to na playliście z topki roku, załamałam się. Nie mam nic do tekstu czy melodii, ale kojarzy mi się wyłącznie z tamtym czasem, o którym najchętniej bym zapomniała

Moja przyjaciółka to naprawdę złoty człowiek. Zawsze mnie pocieszy, wesprze, zainspiruje i sprawi, że na nowo pokocham ten świat. Moja ulubiona wokalistka, gitarzystka, poetka, artystka, poszukiwaczka przygód i niesamowicie silna osoba, chociaż chyba nie zdaje sobie z tego sprawy. Kocham ją tak mocno jak Green Day, chociaż są to nieco inne rodzaje miłości. Utrata jej byłaby dla mnie tym, czym dla Billiego utrata Adrienne. Nie żartuję i nie przesadzam

Teraz jest na jakimś wyjeździe, chyba z oazy. Widziałam na relacji u tamtej laski. Tak, u tej, przez którą rok temu byłam tak zazdrosna. Czy teraz jestem? Nie wiem, nie wiem co czuję. Wiem, że bardzo tej lasce zazdroszczę. Zazdroszczę każdemu, kto spędza z nią czas i nienawidzę każdego, kto jej szkodzi, a takich ludzi niestety trochę było. W związku z wyjazdem, robi coś i dziś bardzo mało pisałyśmy, tylko chwilę rano. A ja wariuję. Z przyczyn *ekhem* okresu jestem uziemiona tak, że dziś cały dzień spędziłam w łóżku i najlepsze co zrobiłam to rysowałam. Overthinking działa więc na najwyższych obrotach. Boję się, że ją stracę. To niemożliwe, wiem to i czuję, a jednak..

Pisałam dziś z nią i z laską, która wczoraj bardzo mocno mnie zraniła. A potem powiedziała tylko "jeśli cię zraniłam to przepraszam". Bardzo obojętnym tonem. Tak jakby moje serce całe się rozwaliło na kawałeczki, a ona przykleiła plasterek. Nie rozpłakałam się ani nie krzyknęłam chyba tylko dlatego, że przez całą podstawówkę nauczyłam się tłumić emocje, żeby nikt tego nie wykorzystał przeciwko mnie

Nie wiem, kiedy psiapsi mi odpisze, zapewne jutro, bo tylko raz mnie trzymała dłużej i dostała niezły opieprz, martwiłam się jak cholera.

Jeśli więc ktoś z Was czyta moje wypociny na wattpadzie (lub te tutaj też w sumie), głównie wiersze i głównie te dla Billiego — już wiecie, czemu. Podstawówka była dla mnie czasem praktycznie bez emocji, dopiero przy poznaniu Green Daya ogarnęłam, że potrafię coś czuć. Czułam w domu, szkolnym kiblu, biegnąc po boisku, ale nie wśród ludzi. Billie już po kilku miesiącach stał się moją komfortową osobą, taką, której gdybym mogła, to bez problemu wyśpiewała wszystkie sekrety. Teraz niby mogę ujawniać się z emocjami, ale dziwne dni znów nastały i po prostu się boję. Billie jest dla mnie wyjątkowy. Jest miłością mojego życia, a zarazem jestem w nim szaleńczo zakochana, co daje mi mocne pole do popisu. W głowie widzę go jak mojego chłopaka (poetycko, nie tak, żeby brać to na serio, spokojnie). Po prostu kocham go tak, jakbyśmy jutro mieli brać ślub. Czuję się bezpiecznie. Być może zauważyliście, że często poruszam temat jego oczu, włosów, uśmiechu, tego jak gra i śpiewa… to mój język miłości. Mój język miłości to zauważanie tego i fascynacja tym.

W szkole tego nie okazuję. Mniej gadam o GD (no, teraz o nowym albumie, ale o nich samych i miłości prawie wcale), bo to taka nasza strefa. Boję się, że coś ją zaburzy

Coś podobnego jest z moją psiapsi. Nie wiem, czy moje znajome chociaż wiedzą, jak ma na imię, za to znają kilka ciekawych historii. Nie wiedzą wielu rzeczy, ale widziały, jak latałam podenerwowana po korytarzu nagrywając głosówki, żeby chociaż trochę podnieść ją na duchu. Bardzo ją kocham

Kilka lat temu czytałam książkę, nazywała się Odkrywca. Nie pamiętam dokładnie o czym była, kojarzę tylko motyw rozbitego samolotu i chyba próbę przeżycia i wyjścia z dżungli. Wryło się we mnie jednak jedno zdanie. "Dbaj o to, co kochasz, albo nie kochaj wcale". Dlatego też modlę się jak porąbana, piszę z nią ile tylko mogę, czasem rezygnuję ze snu czy przyzwoitej oceny, bo ważniejsze jest dla mnie to, żeby poczuła się chociaż trochę lepiej. Rysuję fanarty dla Green Daya, żeby chociaż tak się odwdzięczyć. Każdy dzień przeżywam dla tych kilku osób, nawet jeśli ogólnie w życiu jest dobrze.

Dlatego tak bardzo się boję. Że Billie zniknie z insta i znowu nie będę wiedzieć, co u niego. Że GD stanie się coś złego. Że przyjaciółka nie będzie mi odpisywać kilka dni i ja nie będę wiedzieć, czy coś się stało, jest na mnie zła, lub po prostu zmęczona. Że wszyscy ode mnie odejdą, bo po prostu nie będę już wystarczająca tak, jak nie byłam dla X. Inne czasy, nieco inna ja, a strach wciąż ten sam

Prawdopodobnie przesadzam i już jutro wszystko wróci do normy. Po prostu zależy mi. To dziwne, gdy chcę do kogoś napisać, ale nie napiszę do nikogo, bo wszyscy albo są zajęci, albo śpią. Też bym pewnie była zajęta, ale aktualnie siedzę nad obrazkiem, overthinkuję i słucham tego walonego Someone to you. I just wanna be somebody to someone…

Przepraszam za to, chyba mi trochę lepiej. Mam takie zjazdy i jeszcze nie znalazłam innego sposobu, jak sobie z nim poradzić, chociaż próbuję od dawna. Dziękuję Wam, że jesteście, to bardzo wiele dla mnie znaczy♡