Zdjęcie niżej to powód nr 103980161981197286992139 za co kocham Billiego♡♡♡

Dookie to coś cudownego. Piszę to o wielu piosenkach i albumach GD, ale tak po prostu jest. Rok temu odnalazłam moje szaleństwo w Dookie, bicie mojego serca w basie z Longview, moje problemy w Basket Case i odwagę w Coming Clean. Wiem jak bardzo Billie był niepewny wielu rzeczy w życiu i gdy teraz widzę, że jest z siebie dumny, ja jestem z niego jeszcze bardziej dumna <3

I wiecie, jak im się nie odwidzi to usłyszę na żywo Dookie w całości. Jara mnie to, ale szczerze? Nie wiem czemu. Nie wiem, jaki jest powód mojej podjarki nimi. To znaczy, powodów jest mnóstwo. Tyle, ile sekund jestem na tym świecie, włączając w to te 11 lat gdy ich nie znałam. Cudowny jest ten słodki czas oczekiwań. Sam koncert… nie, tego se nawet nie wyobrażę. No i czas po koncercie, na wspominanie i myśli, że się udało. Obojętne mi, co zagrają, mogliby nawet walnąć jakiś set AC/DC czy innej Nirvany, ja wciąż byłabym najszczęśliwsza na świecie. Nie mam konkretnego powodu, po prostu ich kocham. Sam fakt jednak, że postanowili grać Dookie i American Idiot… mogę umierać🥺

Hey ho!

Ja tu z wyjaśnieniami i w sumie też przeprosinami. Tak, za wczorajszy wpis. Dość szybko usunęłam, ale przepraszam wszystkich, którzy to przeczytali (ale też dziękuję tym, którzy odpisali, kocham Was♡)

Po raz kolejny obiecuję sobie, że nie będę tu pisać o tych rzeczach, bo nie powinnam. I myśląc trzeźwo, wiem o tym. Ba! Wiele razy napisałam wpis i zamiast dodać, usunęłam. Pomogło. Jestem jednak zbyt emocjonalna i czasem (często) nie wyrabiam, przez co obrywa się też tej stronce i Wam. Przepraszam jeszcze raz, postaram się to ogarnąć, bo to nie miejsce na tego typu akcje

Jak chodzi o mnie to jest lepiej. Ciężko powiedzieć, jak bardzo, ale w porównaniu z wczoraj czy przedwczoraj to widać różnicę. Dziś płakałam o wiele mniej i raczej nie miałam tych dziwnych myśli. Późnym wieczorem ta osoba odpisała mi. Pisałyśmy do dość później nocy. Szczerze, bez jakiejkolwiek nienawiści i próbując się zrozumieć, przeprosiłyśmy się oczywiście. To jedna z rzeczy, za które naprawdę cenię tę relację — nie kłócimy się. Owszem, zdarzają się kryzysy, czasem mam jej dość, ona mnie zapewne też. A raczej nie jej tylko niektórych zachowań, bo umówmy się, każda złość "na nią" to tak naprawdę na coś, co robi. Zawsze wtedy jednak szczerze o tym gadamy i dochodzimy do porozumienia

Nie jest idealnie, ale też nie ma masakry. Znowu budzę się i często widzę słońce. Znowu słucham Longview i bas robi na mnie tak mocne wrażenie, jak za tym pierwszym razem, gdy miałam 12 lat. Znowu widzę piękno rysunku i zachwycam się historią. Ba! Czytam książkę z historii i wręcz słyszę wiwaty czy lamenty. To jest na swój sposób magiczne..

Moje życie od roku to jeszcze większy rollercoaster niż wcześniej. Ale i w tym szaleństwie jest jakiś cel. Teraz widzę sens tego, czego nauczyłam się w maju. Brzmi dziwnie, zwłaszcza że trochę czasu minęło, ale szczęśliwi czasu nie liczą, prawda?

Jakoś to będzie. Myślę, że wszyscy powinniśmy się tego trzymać. Tymczasem życzę po prostu dobrego jutra. A potem dobrego piątku

Rage & Love

Jakby kogoś ciekawiło, co tam ramen tworzy na trzydziechę Dookiego, to cóż, wczułam się