Niepokoi mnie to, ile jeszcze nie rozumiem

Dziś przy obiedzie zrozumiałam, że ja od zawsze byłam wwo, a nie ze stałam się taka np 3 lata temu jak się dowiedziałam co to. W końcu moje emocje z całego życia, no cóż, nie wiem czy mają sens, ale zaczynam je rozumieć. Dało mi to vibe jak Billie ostatnio w jakimś podcaście mówił, że odkąd skończył 10 lub 11 lat ma ataki paniki, ale wtedy nikt tego nie znał i był nierozumiany. Potrafił obudzić się w środku nocy z takim atakiem i iść na rower żeby odreagować. Chciałabym wtedy przy nim być…

I jeszcze jedno nie daje mi spokoju. Jestem introwertykiem, w dodatku boję się ludzi praktycznie wszystkich i praktycznie zawsze. Dosłownie wyjątki to moi rodzice, przyjaciółka i Green Day zakładając, że miałabym okazję. Nie wyobrażam sobie być w związku, wziąć z kimś ślubu, mieć dziecka… ale ostatnio ch0lernie dobija mnie samotność. Niby nie jestem sama, ale nie czuję tego. Czasem się tłumaczą, że byli zajęci czy coś. W sumie średnio mnie obchodzi, czy to prawda, to ich sprawa i nie wymagam żadnych tłumaczeń. Po prostu, jak tak myślę… czy ja serio chcę spędzić całe życie sama?
To znaczy, jeżeli miałabym możliwość pracy zdalnej, chodzenia po łąkach, rysowania, koncertów i po prostu cichego, spokojnego życia — dałabym radę. Ale w świecie gdy widzę, że każdy kogoś ma, a ja się boję? Nie daję rady. Jestem smutna, zazdrosna. Od paru dni czuję się, jakby ktoś rozrywał mi serce i nawet nie chciał zszyć. Fizycznie czuję to w środku. Wieczorami dochodzi do mnie, że robię to ja sama
Mam w tym tygodniu urodziny i mama ciągle pyta, czemu nie zaproszę gdzieś koleżanek. Widzisz mamo, chętnie, ale ucieknę. To mnie przerośnie. One zajmą się sobą, a ja zostanę sama nawet w urodziny. A nawet jeśli nie, co jeśli będę tylko zawadzać? Co jeśli zadają się ze mną tylko dlatego, że kiedyś usiadłam koło nich…?

Boję się, że znowu trafię do psychologa. Nie że nie chcę, bo to żaden wstyd, tyle że.. nie mam czasu. Wiecznie mam coś do nauki, tu jakieś zajęcia… jestem wyczerpana, również fizycznie. Potrafię wrócić ze szkoły i paść na łóżko na dobre 3 godziny, bo nie mam siły na cokolwiek innego. Walczę, ale to nie jest łatwe i nieprędko będzie

Boję się dorosłości. Czasu mam coraz mniej, a ja nie mam pojęcia, co chcę robić. Po liceum raczej trafię na studia, ale jakie?? Niby interesuję się wieloma rzeczami, ale kierunki mi nie odpowiadają. A za to, co kocham, nie dostanę tyle kasy, żeby przeżyć

Przepraszam za te wypociny, nie mam chyba komu napisać, więc wolę tu niż dalej tłumić to w sobie. Pociesza mnie to, że Billie też się bał, a jednak dał radę. Dla niego zawsze można próbować

Zieleńce przed Gilmanem :3

Pisanie tego w niedziele jest ryzykowne, ale napiszę

Jutro mam sprawdzian z gegry. Taki solidny, 9 tematów. Czy się uczyłam? Coś niecoś tak, ale nie mam pojęcia, co z tego wyjdzie. Od 2 lub nawet 3 godzin siedzę przed oknem i oglądam, jak słońce powoli zachodzi. Zapomniałam, jak to kocham. Czuję wiosnę. Teraz przeglądałam quiet life aesthetic i chyba właśnie odkryłam, na czym polega mój problem. Muszę się zatrzymać i znowu skupiać na pięknej chwili, nie na ciężkim dniu

Wiecie… tak teraz myślałam o urodzinach moich miśków w 2023. W urodziny Billiego wiem, że byłam w szkole, a kilka godzin później po raz pierwszy pojechaliśmy z tatą do muzycznego. Pierwsze spotkanie z moim elektrykiem, chociaż wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to właśnie tego przygarnę. Czerwona, duża i dość ciężka, bo z pudłem. Dźwięk dość nietypowy, i choć nigdy nie myślałam, że będę mieć właśnie taką gitarę, nie zamieniłabym jej na żadną inną. Gitara dziwna jak ja.

Urodziny Mike'a. Wcześniej, już w urodziny Billiego, miałam strasznie ciężki okres w życiu. Miałam nadzieję, że z tego wyjdę, chociaż szczególnie mocno w to nie wierzyłam. Pamiętam, że chciałam się wtedy umówić ze znajomą, ale była chora, więc gadałam z nią przez telefon łażąc po chaszczach za domem. Ten dzień zapamiętałam jako wiosnę, odrodzenie. Potem wróciłam do domu i na wspomnianej wyżej gitarze, grałam Fineasza i Ferba. Czułam wolność. Jakkolwiek dzikie moje życie by nie było, nigdy po 4 maja nie czułam tei samej beznadziei co wcześniej.

Urodziny Treja zaś spędziłam na łyżwach, razem z moją najlepszą przyjaciółką. Co robiłam potem? Zapewne ogarniałam coś do szkoły, ale to nieistotne. Dzień z nią mógłby się skończyć z chwilą rozłąki, chociaż świat daje mi jeszcze czas, by w samotności nacieszyć się tym po raz drugi

Jakiś czas temu zastanawiałam się, jakie są moje ulubione miesiące. Instynktownie pomyślałam, że luty, maj i grudzień. Grudzień owszem, od dawna. Maj zapewne przez właśnie tamtą sytuację, ale luty? Dopiero po chwili ogarnęłam, że to miesiące narodzin moich bohaterów.

Niebo już delikatnie różowawe, słońca nie widać. Znajoma powiedziała mi kiedyś, że kojarzę jej się z golden hour na łące pełnej różnych kwiatów. Nie wiem, co do końca miała na myśli, ale to komplement, na jaki nie zasługuję. To coś, co kocham i cieszę się, że ktoś mnie tak widzi

Myślałam, że kocham ciemność, dopiero odkrywam, że ciemność potrzebna mi jest, aby docenić blask

Jeden z moich zachodów, ale dość stary♡