Nie sądziłam, że to powiem, ale te walentynki były (i wciąż są!) bardzo dobre. Wiecie, ja tam nie jestem człowiekiem stworzonym do bycia w związku, a już na pewno nie teraz. Zawsze myślałam, że pewnie "ten jedyny" gdzieś tam na mnie czeka. Ale wiecie, może to ja nie czekam? Może to ja mam ciekawsze rzeczy do roboty?

Już rano złożyłyśmy sobie z mamą życzenia. Dałam jej kartkę, ona mi żabkowy pierścionek (obydwie strony zadowolone). Potem w autobusie widziałam chłopaka, z którym siedziałam jakoś w 1-3 i który (wg mojej dawnej przyjaciółki) się we mnie bujał. Nie wiem, ile w tym prawdy, ale fajnie było się po prostu uśmiechnąć. Potem szłam do szkoły, bo jednak z przystanku mam jakieś 10 minut z buta (17 ze staniem na światłach). Po drodze mijam kościół. Udaje mi się wrócić do modlitwy porannej i znaku krzyża przy kościołach, bo nieco to zaniedbałam. Przynosi efekty. Wiecie, wg mnie w modlitwie jest za dużo regułek a za mało wyznań miłości. Dlatego też ostatnio zamiast "amen" kończę po prostu na "kocham Cię". Dziś też po prostu uśmiechnęłam się i życzyłam Bogu wesołych Walentynek. W szkole porozdawałam kartki. Fajnie było ich widzieć, jak się cieszą, zabawa z tym do późna była warta. Byłam też znowu na okupacji bibliotki, niżej pokażę, jak już ich ograbiłam XDD a potem się wściekałam, że plecy bolą, chociaż z własnej woli targałam 4 książki więcej i szkicownik. Kilka dni przed końcem ferii zaczęłam pracować nad moim podejściem do szkoły i ogólnie życia i póki co jestem zadowolona.

Jak się ogarnę do szkoły (a, bo potem byłam w kościele, też było fajnie) to planuję obejrzeć jakiś koncert Green Daya, chyba mój ulubiony obejrzę (któryś z takich dwóch z 2009). No i zamierzam rysować Billcia. Znajoma podsunęła mi tak świetny pomysł na dokończenie tamtego obrazku, że aż weny dostałam!

Od jakiegoś czasu marzę o sielankowym życiu. Słońce, cisza i spokój, ja i moje myśli. Zawsze uważałam, że w typowym miejskim nastoletnim życiu nie jest to możliwe, a jednak. Czuję spokój. Modlę się, słucham muzyki, rysuję, zapisuję swoje myśli i powolutku wracam do regularnego czytania. Rok temu o tej porze nie było zbyt pięknie, a dziś po prostu jestem wdzięczna, że to przeżyłam

Dlaczego piszę ten wywód? Ano dlatego, że w końcu rozumiem, że związek to tylko jedna z naprawdę wielu form miłości. Dla mnie ważniejsza jest ta do przyjaciół, rodziny, Green Day, Boga, muzyki i moich pasji. Babka z biolki (złota kobieta♡) powiedziała dziś, że powinno to być przede wszystkim nasze święto. Uwielbiam jej tok myślenia

Miłego wieczoru!

Rage & Love

P.S. Tu te ksiunszki, jaram się :D