@80Ramone wracając, bo nie zdążyłam odpisać, bo mnie wołali. szczerze powiedziawszy to takie nierobienie niczego konkretnego jeszcze jak brakuje ci ludzi jest strasznie dobijające, przyjajmniej dla mnie. nie, że nie robisz nic wartościowego, bo książki, gitara czy tworzenie jest super, szczególnie, że przed maturami słabo było z czasem, ale co za dużo to nie zdrowo. jak masz masę czasu wolnego i możesz robić co tylko ci się podoba to nawet jak nie masz się czy martwic to problemy się znajdą. mi teraz ostatnio dropnęło się więcej pracy, dość męczącej przy tym i szczerze to się psychicznie dużo lepiej czuję niż jak dwa tygodnie temu całymi dniami coś sobie tworzyłam i oglądałam yt. nie mówię ci teraz „weź się do pracy to ci przejdzie”, absolutnie nie, jak się za dobrze psychicznie nie czujesz to nie ma co sobie dowalać czymś sprawiającym trudność, bo może być jeszcze gorzej (well, ja i moje prawko rok temu zaczęte na wstępiej najgorszego epizodu depresyjniego w życiu). mam na myśli to, że może dobrze by było jakbyś sobie znalazła jakiś długiterminowy cel albo coś co bedziesz regularnie robić, żeby życie miało jakąś strukturę. jak masz ochotę się uczyć i kasę to może spróbuj sobie zrobić certyfikat językowy? może pisanie książki? albo załóż sobie konto na wikipedii i zacznij pisać albo poszerzać artykuły (byłabyś świetną osobą, żeby dodać parę faktów na temat Green Daya, jego członków, inne muzyczne rzeczy albo co tam cię jeszcze jara) to nie jest jakieś niemożliwe, dosłownie każdy może to zrobić jeśli się zaznajomisz z tym jak to działa i poświęcisz chwilę. albo jakaś luźna zdalna praca w grafice czy coś w tym stylu. po prostu, żeby mieć jakiś cel i poczucie sensu, a nie przez następne parę miesięcy nie wiedzieć co ze sobą zrobić i tak czekać na studia.
ej, ale to nie materializm. tobie nawet nie chodzi o to auto, tylko o to, że twojemu tacie/rodzicom może być przykro, bo zniszczyło się coś czego zdobycie wymagało starań, a potem dawało satysfakcję i cieszyło. normalne, że ty się tym martwisz, bo twoi rodzice i ich szczęście są dla ciebie ważni. mój ojciec też lubi samochody, strasznie się cieszy jak kupuje nowy, potem o nie dba i wyobrażam sobie, że jakby mu się uszkodził to na pewno byłby mu przykro, mimo że udawałby, że nie, że to tylko auto i można je naprawić albo da się ogarnąć jakąś kasę na nowe.
i feel u. tak bardzo wolę coś naprawić o ile sensownie się da niż zastępować nowym, przynajmniej jeśli chodzi o rzeczy, które mają znaczenie albo się do nich przyzwyczję.
odnośnie robienia błazna z siebie to podeślę kolejny filmik z yt. (tak, nanami chan, ale ostatnio strasznie zmieniła kontent jeśli byś miała wątpliwości). w każdym razie to, że zależy to nie powód do wstydu, znów nie parafrazuję, jak chcesz to sama obejrzyj, bo to nie długie
https://youtu.be/ptx_ivra0sg?is=ilP19HkdElXujOMf
możesz czuć się przeze mnie mocno przytulona, hah. dobrze, że piszesz, bo pomijając odpowiedzi ludzi to samo wyrzucenie z siebie w formie pisemnej może bardzo pomóc. mam nadzieję, że ten „dołek” nie potrwa długo, a ty będziesz się mogła ciszyć z tego co aktualnie robisz, co by to nie było. zupełnie sama nigdy nie będziesz, bo masz tu conajmniej kilka osób, które w razie potrzeby cię wysłuchają i postarają pomóc. wspomniałaś komuś o modlitwie, także postaram się o tobie pamiętać wieczorami
trzymaj się <3