Chce tylko powiedzieć, że nieważne jak wiele czasu upłynęło od ostatniej chwili, w której zanurzyłam się w coś, co było owocem Twojej pracy, to zawsze skłania mnie do myślenia. Wzbudzasz we mnie wiele emocji samymi słowami – chociaż może powinnam powiedzieć, że aż słowami. Mam wrażenie, że te Twoje – czy o miłości, tęsknocie czy fotografii, zawsze są mocne, niebanalne i sprawiają wrażenie, jakby nie mogło się już nic dopowiedzieć. Zupełnie jakbyś wyczerpała temat, choć użyła to tego tylko paru zdań. Tak obszerny temat, na który zawsze miałam wiele pomysłów i myśli w głowie, że aż myślałam, że od nich zemdleje. Sprawiasz, że nawet one stają się wypowiedziane i przekształcają się w coś na tyle pięknego, że tylko chce się czytać tak długo aż zapamięta się cały tekst. I właśnie za to może mnie zaboleć, bo to dobry ból.

Odpowiedz

Zablokuj

lonely_sunflower_

• 4 lata temu

Emocjonalne, niebanalne, wzbudzające jakąś dziwną nostalgię, głębokie, po prostu piękne, jak zawsze. Od opowiadania po prostu bije zapach młodej, świeżej miłości.

Odpowiedz

Zablokuj

Norxegyan

• 5 lat temu

Nie wiem, czy tylko ja zauważyłam, ale nastoletni romans (który jest dość rzadką rzeczą, jeśli chodzi o prawdziwe zaangażowanie i prawdziwą miłość) w opowiadaniach jest bardzo często spotykany, mogłabym nazwać, że jest przereklamowany, bo ile znamy historii o nieszczęśliwie zakochanych nastolatkach? Każdy scenariusz jest praktycznie identyczny, choć czasem wychodzi poza kanon, jeśli ktoś ma pomysł. No i przychodzisz też Ty, gdzie zawsze wiesz, jak wyjść z sytuacji bez szwanku, poruszając najbardziej pospolite tematy, zamieniając je we wspaniałe, dotykające oraz inspirujące historie. Mam wrażenie, że z pracy na pracę wyrabia Ci się jeszcze bardziej ten mocny, wiadomy (melancholijny TT) styl, który wchodzi pod skórę, mrozi całą krew w żyłach i sprawia, że wszystko przewraca się do góry nogami. Ostatnimi czasy dosłownie boję się czytać twoje prace, bo wiem, że melancholia mnie dobije haha, ale zarazem wiem, iż muszę je przeczytać, bo lubię, kiedy mnie czasem boli sztuka. A chyba widocznie chciałam, żeby dzisiaj mnie to zabolało. No i się nie zawiodłam XDDDD ZABOLAŁO.
Ale bardzo podoba mi się dialog na końcu, mnie w jakiś sposób dotknął.
Dziękuję Ci, że piszesz, bo czasem lubię poleżeć na łóżku i popatrzeć w sufit, kontemplując życie. Ciekawe uczucie. Czekam za kolejną pracą i oby nie była za kolejne 4 miesiące haha ❤️🦊

Odpowiedz

Zablokuj

EverlastingPoet

• 5 lat temu

Czytam tytuł i myślę: OneRepublic. Widzę autorkę i myślę: to będzie arcydzieło. Nie wiem, jak to robisz, ale wywołujesz w mej duszy fajerwerki emocji. Cholernie lubię tonąć w Twojej poezji.

Odpowiedz

Zablokuj

WeraHatake

• 5 lat temu

Ciekawy klimat stworzyłaś w tej pracy – podoba mi się przejście od otoczenia i okoliczności, poprzez ogólny opis bawiącej się młodzieży, do tej jednej pary i ich uczuć ♥

Odpowiedz

Zablokuj

persis-tence

• 5 lat temu

Świetne są takie niedopowiedziane historie. Czyta się je na jednym wdechu, nie da się oderwać wzroku od liter. Taki ich urok. Można bez obaw snuć domysły, co będzie dalej. Jestem pewna przyszłości tych przyszłych abiturientów, jeśli czegokolwiek można być pewnym.
Jest pięknie, po prostu. Zatęskniłam za Twoimi pracami. Teraz mogę być usatysfakcjonowana.

Odpowiedz