Mała lekcja growej historii. Wiecie jaki był pierwszy survival horror? :P
Większość jako początek tego gatunku kojarzy pewnie pierwszą odsłonę „Resident Evil” i po części jest to prawda, upowszechnił się wtedy termin „survival horror”, a gra wprowadziła pewne trendy, z których korzystało wiele późniejszych tytułów.
Ale tak naprawdę za pierwszy prawdziwy survival horror uznaje się grę „Sweet Home” z 1989 roku, bazującą na filmie o tym samym tytule (choć początków gatunku można by się doszukiwać nawet jeszcze wcześniej). Gra była tworzona zresztą częściowo przez tą samą ekipę, która kilka lat później stworzyła pierwszego Residenta.
Gra opowiadała o grupce filmowców, którzy wyruszyli do opuszczonej posiadłości zmarłego malarza by nakręcić film dokumentalny i odnaleźć jego obrazy, akcja była ukazywana z góry jak w starych j-rpgach, czy pewnym innym znanym horrorze „Corpse Party”.
Sweet Home posiadał w sumie najważniejsze cechy gatunku klasycznych survival horrorów: ograniczony ekwipunek, zarządzanie zasobami, zagadki, nacisk na eksploracje i okazjonalną walkę, gdzie ta ostatnia była zrobiona w systemie turowym. Wyróżniało tę grę w sumie to, że podobnie jak w wielu j-rpg’ach sterowało się drużyną postaci, a nie jednym bohaterem. :P
Większość powyższego opisu brzmi w sumie jak pierwszy Resident, bo gra miała ogromny wpływ na to jaki był Resident Evil. Drugą grą, która również sporo się przyczyniła do ostatecznego wyglądu Residenta, był pierwszy „Alone in the Dark”, który przede wszystkim ukazywał akcję w 3D i pozwalał na wybór bohatera między kobietą i mężczyzną, co zostało zaczerpnięte później do RE. Chociaż elementów wspólnych pewnie znalazło by się więcej.
Później jednym z najważniejszych horrorów lat ’90 był też oczywiście mój ukochany „Silent Hill”, który sporo korzystał z rozwiązań z Residenta, ale odrzucił chociażby takie rzeczy jak zarządzanie ekwipunkiem, bohater Silenta mógł nosić ze sobą wszystko co znalazł, z wyjątkiem amunicji i lekarstw, których jak w większości gier można nosić tylko określoną ilość. :P

Swoją drogą w późniejszym czasie każda gra, która korzystała ze schematów rozgrywki z pierwszych trzech części Resident Evil, była nazywana survival horrorem, nawet jeśli z horrorami miała niewiele wspólnego. Przykładem jest choćby „Onimusha”, czy nawet „Devil May Cry” (obie gry od Capcomu, twórców RE). Chociaż może bardziej mówiło się, że to „gry survivalowe”, coś co dziś kojarzy się z kompletnie innym typem rozgrywki, bo dzisiejsze „survivale” to zazwyczaj po prostu gry typu Minecraft, nastawione na crafting, ulepszanie przedmiotów i czasem budowanie. :P
Ma to w sumie swoje podłoże w klasycznych survival horrorach, gdzie crafting pojawiał się w formie łączenia ze sobą niektórych przedmiotów, w każdym Residencie mamy chociażby motyw z łączeniem roślinek leczących, by wzmocnić ich działanie, a w trzecim RE pojawiła się możliwość wykonywania własnej amunicji z prochu strzelniczego.

Obok survival horrorów, jak być może pamiętacie z quizu, jest też drugi podgatunek horrorów w świecie gier, czyli hide’n’seek, jednak o nim może kiedy indziej wspomnę. :P

A na screenie poniżej możecie zobaczyć dokładniej jak wyglądał Sweet Home. Myślę, że nawet po tylu latach wciąż wygląda przyzwoicie jak na tego typu grę. :p

Mam jeszcze jedną ciekawostkę odnośnie wczorajszego quizu. Miało się tam ogólnie pojawić trochę więcej tych growych gatunków, ale ostatecznie niektóre się nie pojawiły. xd A jest szczególnie jeden dość ciekawy, o którym myślę, że warto wspomnieć.
Chodzi mianowicie o text-based game. Tak zwana „gra tekstowa”, gatunek dziś praktycznie wymarły, ale był popularny gdzieś w erze dinozaurów i jest to taki trochę prekursor gier przygodowych.
Gry z tego gatunku jak można się domyślić opierały się na tekście, rozgrywka wyglądała w taki sposób, że dostawaliśmy ścianę tekstu z opisem jakiejś sytuacji, miejsca i przedmiotów znajdujących się w pobliżu i działania podejmowało się poprzez wpisywanie odpowiednich komend typu „>otwórz drzwi, >weź łopatę”.
Nigdy w takie coś chyba nie grałem, ale już sobie wyobrażam jakie to musiało być upierdliwe i nieintuicyjne. Pewnie przejście takiej gry polegało na próbach i błędach przy wpisywaniu komend i czekaniu aż trafi się na tą właściwą, która popchnie akcję do przodu.
Jest nawet fajna miejska legenda/creepypasta o tego typu grze, „Pale Luna”, polecam poczytać jeśli ktoś lubi tego typu rzeczy, historia brzmi w miarę prawdopodobnie nawet. :P

Gry tekstowe mają dzisiaj w sumie tak jakby swój odpowiednik w świecie książek, jeśli wiecie czym są tak zwane książki paragrafowe, to możecie sobie wyobrazić jak takie gry mogły mniej więcej wyglądać. Same książki paragrafowe to też ciekawa sprawa, kiedyś pewnie sobie sprawię jakąś, bo to może być fajna zabawa. :D

Jest jeszcze jeden ciekawy wymarły gatunek, który za to pojawiły się już w quizie, czyli ten FMV (Full-Motion Video), którego szczerze nie wiem czy dobrze opisałem, bo niektóre przykłady gier z gatunku jakie można znaleźć w necie niezbyt pasują do tego mojego rozumienia gatunku, ale mniejsza. xd Ci co rozwiązywali quiz to już wiedzą, że są to zazwyczaj gry właśnie wykorzystujące nagrane sceny z prawdziwymi aktorami i to nie tylko w przerywnikach filmowych (jak w Command & Conquer lub Quantum Break), ale też w trakcie rozgrywki, polegało to głównie na tym, że nagrani bohaterowie byli nakładani na tło wytworzone komputerowo, więc nie były to w pełni filmy, a jedynie postacie były „prawdziwymi ludźmi”. Takie gry najczęściej były przygodówkami point’n’click lub innymi grami, w których mamy ograniczone ruchy postaci.
Jedną z najpopularniejszych gier tego typu była Phantasmagoria, która chyba szczególnie zasłynęła pewną kontrowersyjną sceną, o której mówił nie będę, ale można się domyślić. xd

No, ale gatunek FMV ostatnio nieco odżył (pewnie chwilowo) za sprawą gry „Erica”, która jest właśnie filmem z wyborami, trochę jak Detroit, czy inna gra Quantic Dream, tylko, że tutaj mamy nagrane sceny z prawdziwymi aktorami, a rozgrywka sprowadza się głównie do dokonywania wyborów w odpowiednich momentach podczas odtwarzania filmu (dochodzi też chyba jeszcze oglądanie przedmiotów i jakaś ograniczona interakcja z nimi). W grze chyba nawet nieco inaczej niż dawniej, gdzie nakładano aktorów na komputerowe tło, są sceny w realnych otoczeniach, a przynajmniej tak wyglądają. Jeśli kojarzycie jednoodcinkowy spin-off serialu Black Mirror (Bandersnatch), to to jest coś tego typu, tylko bardziej rozbudowane i jest jednak uważane jako gra, a nie film (mimo, że bliżej tej produkcji do filmu). Chyba warto się zapoznać z tą gierką, bo wygląda dość ciekawie.
Ogólnie niektórzy uważają, że dobrze, że FMV umarło, ale przy dzisiejszej technologii może ten gatunek ma rację bytu. :P Gdyby powstawało więcej gier typu Erica, to znalazło by to pewnie swoją niszę. Spodobać by się to mogło szczególnie osobom, które w grach nie siedzą, nie umieją grać i taki prawdziwy interaktywny film mógłby być dla nich czymś ciekawym, niektórym pewnie zmieniłoby to spojrzenie na same gry, szczególnie tym, którzy żyją w przekonaniu, że gry nie są wstanie opowiadać dobrych historii, przekazywać emocji i inne tego typu bzdury.