Może więc utęsknienie polega na pamiętaniu ludzi takimi jakimi ich sobie namalowaliśmy. Większość naszych wspomnień jest skażona idealizmem i fałszem. Tęsknimy więc za uczuciem, które nigdy już się nie powtórzy, bo zmieniły się nam farby i modele.
I tylko ten obraz pokryty kurzem niechlubnie spoczywający w rogu pokoju dowodzi o istnieniu ludzi, których kiedyś nie dało się wygnać ze zdradliwego serca. Lecz z każdym kolejnym krokiem malowidło traci kontury, kolory zlewają się ze sobą, aż całość staje się bezwartościowym bohomazem.
/Ja nie wiem co to jest/
Jak się miewacie?