Wczoraj był występ zespołu żony Tréja, a jako że wysypał im się perkusista, to wybór zastępcy był oczywisty. Nie ma zbyt wielu filmików, ale właśnie widziałam jeden, jak już grał jakiś inny zespół i robili pogo (lub młynek bardziej), moja daleka znajoma się tam wywaliła i Tré pierwszy poleciał ją podnosić

I naprawdę nie wiem czemu tak mnie to wzrusza, ale naprawdę dobrze jest widzieć, że moi idole to też ludzie i że zawsze pomogą

Trochę mi smutno, że mi się nie udało pogadać z Tréjem, ale nikogo tu nie winię. Wpadłam na niego na tyle przypadkowo, że gdybym była świadoma, co się odwala, to chyba nawet bym nie podbijała (jeszcze przed koncertami powiedziałam sobie, że jakby coś gdzieś, to podbiję do nich tylko, jeśli nie będą się spieszyć, jeść lub robić innych rzeczy, w których mogłabym przeszkadzać). Także w tym wszystkim chyba dobrze wyszło, przynajmniej mój szok nie był w żadnym stopniu udawany XD rozumiem bycie z dzieciakiem, powrót do hotelu i dość niezłą ulewę, a wspomnienia i tak mam

Ale wiecie, z czym mi się skojarzył tamten filmik? Z moją pałeczką (i kostką w sumie też). Dzień przed koncertem w Berlinie wbiłam do Hard Rock Cafe i zobaczyłam bas Mike'a, przy którym płakałam z 10 minut. To było takie arcynierealne, zobaczyć coś, co do niego należało, co było dla niego na tyle ważne, że oddał to, aby więcej ludzi to zobaczyło. Poczułam go, jeszcze nie wiedząc, co to znaczy. A potem wydarzył się Wiedeń. I w zasadzie kostka i pałeczka nie różnią się za bardzo wartością emocjonalną od tego basu. A jednak ja czuję ogromną różnicę. Dla mnie to tylko troszeczkę efekt wow, bardziej są jak bluza od chłopaka/gumka do włosów od dziewczyny, takie coś, co można w dowolnym momencie przytulić/dotknąć, gdy się tęskni, kocha, czuje. Mam je na półce z innymi greendayowymi rzeczami (jedyna, którą aktualnie regularnie co kilka dni wycieram, w tym całym maturalnym szaleństwie XD). Raz na jakiś czas zdarzy mi się patrzeć na to i się zachwycić, ale zwykle po prostu szczerzę się do tego jak wariat i myślę o tym, jak bardzo ich kocham i jak szczęśliwa będę, gdy jeszcze raz ich zobaczę

Nie wiem, czemu to piszę. Być może dla młodszej siebie, która nie potrafiła sobie wyobrazić, co można czuć w takiej sytuacji