Ej dobra, wiecie co?

Słuchałam dziś 5 najważniejszych dla mnie piosenek w tym roku, a może i w całym życiu, i od razu mi lepiej

•Dilemma — moje szczęście, gdy słuchałam jej w szkole, gdy tylko wyszła, nauczenie się tekstu ze słuchu, nucenie jej w tak wielu momentach, mimo że nie ma nawet miesiąca, a także nieznana wcześniej siła do walki z problemami. Niekoniecznie takimi, jakie ma Billie. Możemy przechodzić przez kompletnie różne rzeczy, a czuć dokładnie to samo. On dał mi siłę

•Warning — pokochałam niedawno, za to z przytupem. Słowa "warning: live without warning" są jak popchnięcie mnie w stronę, w którą już się odwróciłam, a boję się zrobić pierwszego kroku. Dzięki nim naprawdę mniej się boję i rozumiem, że gdy nie mam nic do stracenia, naprawdę mogę ryzykować

•Macy's Day Parade — piosenka, która uratowała mnie w marcu i kwietniu. Nigdy szczególnie jej nie uwielbiałam, owszem, była spoko, ale nic więcej. Dopiero idąc do szkoły i słysząc w słuchawce o jakiejś "brand new hope"… naprawdę dostałam nowej nadziei, że jeszcze z tego wyjdę i będzie dobrze. I jest, może i problemy wciąż mam, ale czuję się tak lekka, a zarazem silna. Zupełnie jak Green Day. Bo to oni stali się moją nową nadzieją i drogą

•Still Breathing, aktualnie słuchane przeze mnie w ślicznej wersji na pianinie. Uratowała mnie w styczniu, ale nie tylko. Już w podstawówce była dla mnie miarą przeżytego dnia. Słuchanie o tych dość pospolitych dramatach i dokładanie swojej historii, by razem z Billiem nucić legendarne "I'm still alive" zamieniające się w pytanie "are You scared to death to live?", które wiele razy zmusiło mnie do refleksji nad wszystkim, by ostatecznie stwierdzić, że dopóki Zieloni są przy mnie to dam radę

•X-Kid — uratowała mnie w lutym, ale też styczniu, grudniu, marcu, maju, wrześniu, każdym innym miesiącu tego roku i innych lat. Ludzie mówią, że chcą zjeść piosenkę lub się z nią pie*rzyć. Ja zaś wryłam sobie X-Kid w mózgu, umieściłam w moim sercu, wczepiłam w oczy, uszy, ręce i nogi. X-Kid nie jest moją ulubioną piosenką. To po prostu ja. Odnajduję się w tym wariactwie jak w niczym innym. To mój dom. Te chórki Mike'a słyszane na wersji live (bo na studyjnej chyba Armstrong wszystko śpiewa), jego dziara o tej samej treści — to idealne przedstawienie tego, co w tym roku zrobił dla mnie Mike. Tego, że nie dałabym rady spłacić tego długu, który u niego mam, choćbym poświęciła na to resztę życia. A może właśnie tak ma być? Może ta spłata to właśnie życie i wdzięczność, taką jaką ma i Mike? Może to życie dla niego, wieczne rysowanie, zachwyt basem, ale też perką, gitarą, wokalami, pianinem, czy też ciszą między dźwiękami? Może to niepoddawanie się mimo, że już tyle razy chciało się to zrobić? Może to bycie tu, trwanie i pokazywanie innym, z jakiego bagna da się wyjść, by znów prawie codziennie płakać ze szczęścia chociaż przez chwilę?

Ilekroć słyszę X-Kid, czuję to samo, za każdym razem tak, jak za pierwszym. "Hey X-Kid, bombs away, here goes nothing, the shouting's over". Każdy zrozumie to inaczej. Dla mnie w tym momencie to opis tego, jak bardzo krzyczałam w środku, by wiedziała o tym garstka osób (znacznie podnosicie statystyki)

Ale tak naprawdę jestem wdzięczna każdej piosence Zielonych. Czy to 21 Guns, które zawsze uspokaja, Basket Case będące tańcem dla moich demonów, The American Dream Is Killing Me męczone do potęgi, Minority dodające mi siły do bycia sobą, Waiting masowo słuchane po zdobyciu biletów, 16 pomagające mi zrozumieć siebie, a raczej to, że to okej nie rozumieć, When I Come Around przywracające mi pokój serca, czy też Viva la Gloria — piosenka idealnie opisująca ten rok

Pozostało jeszcze kilka dni i pewnie machnę tu jeszcze jakieś podziękowanie, bo mimo wszystko, dziękować mam i komu i za co, jednak już teraz dziękuję Zielonym — bez Was nie byłoby mnie tu. Billie, bez Ciebie, który jesteś dla mnie jak poduszka do wiecznego tulenia i płakania, w którego oczy mogę patrzeć już zawsze, za bycie moją muzą i największą inspiracją. Mike — za tę głębię, którą mi przekazałeś, za siłę, duszę, wrażliwość i uczucia, których od zawsze potrzebowałam, a także za to, że dzięki Tobie miałam poczucie sensu. Tré — za wszystkie uśmiechy, bicie naszego perkusyjnego serca, indywidualność, odwagę, własne zdanie i wiarę we mnie, gdy sama nie wierzyłam

I'm an X-Kid and I'm still breathing without warning💚

Oj, gdyby te mordeczki wiedziały…