Mam wrażenie, że jak ktoś nie daje mi spać to znaczy, że powinno się o nim wspomnieć. Zasnęłam po 2, miałam 2 sny, przy czym jeden cudowny (byłam obok Billiego♡), a drugi tak zjarany, że nawet nie napiszę

Chodzi o mojego pana z hita. Tego, który zm*rł kilka miesięcy temu. Wbijamy do sali, a tu anglistka zapłakana mówi, że odszedł w niedzielę wielkanocną… Mam w głowie jak siedzieliśmy na biologii i pani opowiadała historie z nim. Koleżanka po lewej wyciąga chusteczki, po prawej ryczy nawet mocniej, ja ją tulę, sama zaczynam beczeć, ta z lewej tuli mnie, ja drugą ręką też ją i siedzimy tak większość lekcji..

Wczoraj na zakończeniu była minuta ciszy dla niego i jeszcze dla woźnej, która też odeszła. Nie płakałam, ale znowu coś we mnie umarło

Wczoraj wieczorem miałam fazę na polski rock i podczas kolejnego zapętlania Dni których nie znamy (największy rock xD ale też było na playliście) przypomniałam sobie o Jest taki samotny dom Budki Suflera. To piosenka, którą włączył nam na jednej z ostatnich lekcji. Słuchaliśmy też Perfectu czy nawet Dezertera, jednak ta piosenka najbardziej mi się z nim kojarzy.

Był to człowiek wyjątkowy. Ogromna wiedza z historii, te wszystkie odniesienia, żaden profesor w tej szkole nie powiedział tylu złotych myśli. Od nauczycieli dowiedzieliśmy się też, że losowo cytował poezję, np. jak siedzieli sporą grupą w knajpie, większość nietrzeźwa, a on nawet nie tknął alko i po prostu recytował…

W Budce Suflera śpiewali "A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój" i czuję, jakby chciał to komuś przekazać, a więc piszę tu to dla Was i żebym sama zrozumiała

Mam nadzieję, że napisałam wszystko, co powinnam, dziękuję

Ejj, mam taką rozkminę. Bo generalnie to ostatnio czytam dużo hejtu na Billiego, o pierdoły. O to, jak z chłopakami promują Punk Bunny Coffee (ich kawę), bo wg niektórych to czysta komercha. No ta, ale to ich projekt, nikt ich do tego nie wynajął. Ileś lat temu Billie reklamował własny eyeliner Basket Case, i co? I nic, żyje. Druga rzecz to ofc ten koncert Taylor Swift i że słucha (wśród wielu innych gatunków) popu. Come on, to serio tak źle? Dalej, że na koncertach grają ciągle to samo, z małymi zmianami (wersja z Bobby Sox i Minority albo One Eyed Bastard i Hitchin a Ride, ja na szczęście załapałam się na pierwszą). I mean, oni na początku roku pisali, że będą grać 2 albumy w całości, co się teraz ludzie obudzili??

Ktoś napisał, że Billie z lat 90 by się załamał.

Billie z lat 90. Człowiek niepewny, uzależniony od alko i wszystkich dr*gów jakie znajdzie, z myślami samob*jczymi. Świeżo upieczony i bardzo niepewny ojciec (nie twierdzę, że wtedy był złym mężem i ojcem, ale przeszedł mega glow up). Cierpiał na bezsenność, miał ogromne problemy z psychiką, przytłaczała go sława. Wciąż bolało go zerwanie z Amandą i śmi*rć taty.

Czy taki Billie byłby dumny z aktualnego? Na pewno z faktu, że żyje.

Lepiej więc zapytać, czy z aktualnego Billiego byłby dumny on sam, gdy miał 5 lat. Ten uroczy malec śpiewający po domach opieki, aby umilić chorym i umierającym chwile. Ci, którzy go wtedy znali, już wtedy byli pewni, że śpiewając może dużo zdziałać. Grał na pianinie, bo miał za małe ręce na gitarę, tymczasem teraz śmiga na elektryku, ale na innych instrumentach też jest dobry.

Myślę, że gdyby ten chłopiec zobaczył obecnego siebie, byłby bardzo dumny.

Moja miłość do GD to skomplikowana rzecz, której sama do końca nie pojmuję, jednak jakiś czas temu odkryłam jeden z czynników, przez które jest tak mocna — moje wewnętrzne dziecko przyjaźni się z ich wewnętrznymi dziećmi