Dotarłam chyba do tego dziwnego etapu w życiu, w którym szczególnie chciałabym pogadać z dwiema osobami — dawną sobą (powiedzieć jej po prostu, że ma się nie bać) i sobą za ileś lat, żeby spytać, gdzie jest i co z tego wynikło

Jest tylko jeden problem. Nie spytam jej, a co gorsza, sama muszę jej teraz powiedzieć, gdzie iść..

Strange Days Are Here To Stay, czy coś

Wyciągnęłam dziś mamę na W głowie się nie mieści 2. Nie przepadam za filmami, do kina praktycznie nie chodzę, ale na to bardzo chciałam iść. Po pierwsze, bo z bajek to ja nigdy nie wyrosnę, po drugie, bo to druga część czegoś, co już znam, także łatwiej, a po trzecie, bo pomyślałam, że może przez to przekażę mojej mamie coś, czego sama powiedzieć nie potrafię.

Nie wiem, ile przekazałam mamie, za to wiem, ile samej sobie♡

Na nowo pokochałam moje emocje, wszystkie. Może faktycznie nawet te okropne są ważne. Jestem kilka lat starsza od Riley, dłużej mam dziwne emocje, w sumie ciężko powiedzieć, od kiedy. Zawsze wydaje mi się, że niektóre rzeczy nabyłam mając 11/13/15 lat, a potem myślę o sobie jako dziecko i one też tam już były.. Chylę czoła za świetne pokazanie ataku paniki. Czułam wiele rzeczy tak, jak właśnie Riley, ale pierwszy raz od dawna poczułam u siebie przewagę o nazwie Green Day. Bóg wiedział, co robi, gdy zesłał mi ich, gdy dopiero wkraczałam w nastoletnie lata. W końcu poznałam ich, gdy miałam 11 lat, tymczasem teraz zostało mi ostatnie nieco ponad pół roku dzieciństwa. Mogę więc powiedzieć, że przez ten cały zjarany u granic możliwości okres dorastania miałam i wciąż mam ich u boku, to mój największy skarb. Bo do ich piosenek płakałam, gdy rzuciła mnie przyjaciółka z dzieciństwa, to oni byli ze mną, gdy zostałam sama, to o nich opowiadałam pani psycholog jako o tych, którzy mnie trzymają, to oni wyciągnęli mnie z naprawdę dziwnych myśli i to dzięki nim ostatnio czuję mega dziwne uczucie, którego jeszcze nigdy wcześniej nie czułam, że ta udręka w jakiś sposób się kończy, że ta trudna droga w końcu poprowadziła mnie do bezpiecznego domu

Atak paniki, ta.. miewam, czasem rzadko, ostatnio dość często. Najgorzej jest w szkole lub w nocy, gdy wszyscy śpią, a ja znów mam jedynie GD. Riley nie wiedziała, co robić. Ja wiem, że Billie i Mike też przez to przechodzili, a teraz wyrośli na szczęśliwych, dojrzałych (co nie znaczy, że dorosłych ;)) i odpowiedzialnych ludzi. Boję się dorosłości, bardzo, ale oni też się bali. Słucham 16 czy No One Knows i widzę siebie. Mamy z Billiem bardzo podobny typ osobowości, jedynie on jest ekstrawertykiem, a ja introwertykiem (chociaż on pewne intro- cechy też ma). Może powinnam po prostu podążać za nim (ale rozsądniej, bo głupot też trochę narobił) i może faktycznie będzie okej…?

Jeszcze nie wiem. Jak się dowiem to dam znać. Malcy na zdjęciu niżej mieli przechlapane, już wtedy miewali ataki paniki, w dodatku nikt ich nie rozumiał. To ja jestem w tej uprzywilejowanej pozycji, że to oni wydeptali mi ścieżkę ♡