Przepraszam, że ostatnio tak spamię wpisami, ale no muszę. Jak się wezmę za pisanie to ogarnę moje myśli w inny sposób…

https://youtu.be/LNcUqfyfOjk
Tak. Z dnia na dzień coraz bardziej utożsamiam się z The Grouch. Było ze mnie niezłe dziecię, ale chyba wyrastam. Nie chcę tego. Nie chcę być dorosła, nie chcę stracić mojej radości z życia. A zarazem czuję, jak to wszystko ze mnie wylatuje.

Kiedyś modliłam się (a w sumie dalej to robię), że jeżeli ma to w jakikolwiek sposób pomóc ludziom, których kocham, to Bóg może wziąć ode mnie co chce, byle by im było dobrze. Moja nadzieja w tym, że właśnie to się dzieje.

Rozmawiałam dziś z mamą i powiedziała, że jeżeli tylko tego potrzebuję to mogę wrócić do psychologa (ciekawe, bo ona mało wie o moich aktualnych problemach). Tyle, że chodziłam do tej babki z kompletnie inną sprawą i to by było dziwne. Wyszłoby, ile jej nie powiedziałam…

No i tak jak nigdy nie miałam myśli samodestrukcyjnych, tak chyba się pojawiają. Nie wiem, ile razy dziś chciałam rozwalić temperówkę… I wiecie co? Zaczęłam sobie powtarzać, żeby myśleć o Mike'u.

Bycie greendayowcem to codzienna ruletka, komu tym razem będziesz zawdzięczać życie. Dziś padło na Mike'a i ostatecznie nic sobie nie zrobiłam. Także dzięki Stary, kocham Cię♡

Jednak problemy nie zniknęły, wręcz przeciwnie. W nocy dostałam ataku paniki, gdyż byłam święcie przekonana, że przyjaciółka chce się ode mnie odwrócić. Rano obudziłam się po śnie, gdzie znowu byłam o włos od koncertu GD, do którego po raz kolejny nie doszło. Już nawet nie chce mi się liczyć, ile miałam takich snów… Boję się ludzi. Kiedyś tylko kontaktu w realu, ale od jakiegoś czasu też pisania. Oczywiście nie z każdym, ale ze sporą większością. Tymczasem od 7 dobijał się do mnie jakiś random (jedna wspólna znajoma, wydaje mi się, że wiem, kim jest ten typ, ale nie wiem, czy on wie kim ja jestem). Pomyślałam okej, sprawdzę co chce. I od tej 7 wypytuje mnie, czy noszę klapki (a jakie?) i sandały (a jakie?). Typie, nie chodzę na basen, nienawidzę swoich nóg i jak w lato zobaczysz mnie w czymś innym niż trampki lub ewentualnie crocksy to dzwoń po karetkę… Ale przynajmniej bawi mnie ta rozmowa

No i jeszcze jedna znajoma mnie wkurzyła, ale to nie ważne

Czekam na lato. Po prostu. Kiedy wszyscy zapomną o moim istnieniu i będę mogła w spokoju grać i rysować. Myślałam, że ze mną lepiej, ale coś mi się wydaje, że jednak nie bardzo. Nie wiem, co ze sobą robić. Dzisiaj, nie licząc wizyty w kościele, gadania z mamą i półgodzinnego męczenia pianina, nie zrobiłam kompletnie nic. Ciągle tylko mam wyrzuty do samej siebie o każdą możliwą pierdołę, co coraz bardziej mnie dobija. Wczoraj nie potrafiłam zasnąć, bo cały czas płakałam (a przy katarze to ciężko było się nie udusić XD)

Próbowałam urozmaicić sobie życie i w końcu zmienić tapetę (aktualną miałam od listopada). No to co, najnowsze zdjęcie miśków w tęczy. Tęcza mnie uspokaja. Nie tylko przez sprawy związane z lgbt (dalej nie rozkminiłam, kim jestem), ale ogólnie pomaga mi zaakceptować moje dziwactwa

Nie wiem. Ludzie mnie dobijają. Jeżeli w najbliższym czasie zniknę z messa (chociaż osoby, z którymi tam piszę, prawdopodobnie tu tego nie odczytają XD) lub ig (prywatne konto robi brrr) to nie zdziwcie się proszę. Nie mówię, że tak będzie, ale rozważam taką możliwość. Telefon też mnie dobija. Nie po to ustawiałam sobie limit czasu na tik toku, żeby teraz siedzieć na jego marnej snapowej podróbie…

Ja spadam, chyba spróbuję coś narysować
Zna ktoś jakieś w miare dobre kredki, lepsze jakościowo od Bic Kids? (Tak, właśnie tym szajsem tworzę XDD)
Albo czy ktoś testował jakieś z action i poleca? Bo oglądałam recenzję i typ nie poleca, ale to był jakiś profesjonalista, którym ja nie jestem… No a po zakupie gitary próbuję oszczędzać, więc nie chcę wydawać niewiadomo ile

Dobrej nocki, a niżej pochwalę się tapetą, bo jak na mój brak umiejętności to całkiem znośnie to wygląda

Iii jak u Was? Właśnie ogarnęłam, jak dawno nie pytałam, przepraszam