Ejj

Wy też macie czasem takie rozkminy na temat rzeczywistości? W sensie, czy to na pewno nie sen i zaraz nie zadzwoni budzik? Albo kto jest kim?

Bo właśnie zmarnowałam kolejną godzinę życia na tik toku, ale oglądałam rzeczy z GD więc git. No i nwm czy kojarzycie filmik z nagrywania teledysku do Still Breathing, gdzie Tre tańczy jak wróżka..
[Oo, znalazłam, to to https://youtube.com/shorts/2NaTJ3NgPVQ?feature=share3%5D

No i ja ciągle wierzę, że uda mi się kiedyś ich zobaczyć

I ja nie wierzę, że to mój Green Day. Że to ten sam Green Day. Że…

—to ci ludzie, których słucham codziennie od 4,5 roku
—uratowali mi życie
—byli ze mną, gdy innych już/jeszcze/aKuRaT nie było
—gram ich piosenki codziennie przez kilka godzin
—wracam do codziennego rysowania ich
—widzieli moje prace
—modlę się za nich codziennie różaniec
—każdej nocy zasypiam wtulona w poduszkę z nimi
—dyskutuję o nich z innymi
—ciągle sprawdzam czy wiadomo coś z tą trasą

Po prostu mój mózg nie pojmuje, że to ci sami ludzie XD

Jakoś… No kurde… Jeżeli mi się już uda… To ja wyjdę cała poobijana z samego szczypania się. To jest zbyt piękne, by było prawdziwe. Mam nadzieję, że tym razem się nie obudzę

Tak jak wczoraj. Pierwsza w nocy, budzik na 6:30, a ja siedzę i słucham X-Kid w zapętleniu. Z pokojem serca. 2 lata temu dla beki ustawiłam to na budzik, rok temu przywróciło mi pamięć, zaś w tym uratowało mi życie.

Nie wiem, ile Wam tu pisałam, a nie chce mi się sprawdzać. W każdym razie z różnych powodów (a czasem i bez powodu) miałam praktycznie ciągle myśli samob.ójcze. Owszem, zdarzały się dni, kiedy ich nie było. Jednak czas mniej więcej grudzień–koniec kwietnia był burzliwy. Ciągle myślałam, że "teraz to już będzie lepiej". A to na święta (jedne i drugie), a tu na moje urodziny, a tu na nową gitarę, a tu na wiosnę… Nic z tego. To nie miało sensu.

Co trzymało mnie przy życiu? Owszem, było pisanie, rysowanie, moja przyjaciółka oraz ploty o trasie*. Ale to nie wystarczało. Dopiero codzienne wsłuchiwanie się w "Hey, little kid, did you wake up late one day?" naprawdę pomogło. Zajęło to dużo czasu, jednak gdyby nie ta jedna piosenka z tej oKrOpNeJ trylogii (trylogia jest zaebista) to nie byłoby mnie tu. Lęki, stresy, branie leków, u moich przyjaciół ciągle się coś wali, przez tak długi czas nie wiedziałam, czy Billie żyje, Britt mnie nakręcała i wciąż nakręca. To nie miało prawa skończyć się dobrze. A jednak wychodzę na prostą.

[*trasa. Pod koniec lutego na polskiej grupce pewna osoba zorientowana w GD bardziej niż ja odpisała mi na komentarz (spytałam właśnie o koncert w Polsce), że "powiedzmy, że warto oszczędzać kasę". Nie wiem. Miałam z tym siedzieć cicho, ale w sumie oszczędzajmy. Dodam, że to było po koncercie gdzieś w USA, gdzie Billie powiedział "rozpadamy się, ale za rok będziemy z powrotem" {Miałam wtedy zawał}. Zróbcie z tym info co chcecie]

Szczerze? Wczoraj też myślałam o Billiem. O tym, że w latach 90 miał myśli samob.ójcze. W latach 00 dostawał listy od fanów, że dzięki niemu się nie zabili. Jakoś w ostatniej dekadzie przyznał, że może i myśli samodestrukcyjne istnieją, ale nie samob.ójcze. Jestem z niego naprawdę dumna. To, co tu i na ig pokazuję to tylko malutka część tego, co naprawdę czuję. I uwielbiam fakt, że razem dajemy radę.

Gdyby nie Billie, Mike, Tre, również Adrienne, codzienne nawalanie X-Kid, i Basket Case, nie byłoby mnie. A czasem nie przekonywały mnie nawet myśli, że nie mogę tego zrobić rodzicom. A to znaczy, że było naprawdę źle, bo rodzice zawsze byli ogromnym argumentem.

Znowu jestem tym poyebem. W tym dobrym sensie. Konto z memami ożywa, tutaj to już chyba wszyscy macie mnie dość, w planach trochę książek o GD… No i mam całe wakacje na rysowanie. I chcę popróbować też w inne DIY…

"Kocham wszystkich fanów Green Day, ponieważ mają pasję i chcą żyć na własnych zasadach. Bądź dziwny i silny i stwórz coś nowego, czego niektórzy ludzie nie zrozumieją. Inspirujecie mnie bardziej niż myślicie!" ~Billie Joe

To moje motto. Czy straciłam przez to przyjaciółkę i prawdopodobnie dożywotnio poczucie należenia do typowej grupy? No cóż, tak. Czy jednak zyskałam coś o wiele piękniejszego? Codziennie zyskuję

Dziś siedząc w szkole, zobaczyłam kolejne nowe zdjęcie Billcia. I znowu zaczęłam się szczerzyć jak wariatka i płakać. Dawno nie miałam tak przy ludziach. Nie było mi głupio ani nic, to było prawdziwe szczęście. Nie widziałam jego cudownych oczu, widziałam światełka, w które patrzyłam zastanawiając się, czy chcę rano się budzić. Nie widziałam jego ust, ja słyszałam te słowa, które ciągle lecą mi w słuchawkach, w jakimkolwiek humorze nie jestem. Widziałam mojego Billcia, dla którego nawet teraz mogłabym umrzeć, a jednak kocham go tak bardzo, że przeżyłabym dla niego tysiące lat w męce wiedząc, że na końcu drogi będzie on, lub też, że jakoś mu to pomoże.

To jest naprawdę szalone, ta moja obsesja. Znam wiele osób z obsesjami i wszystkie te osoby się mnie boją xD

Imagine ze kiedyś spotkam kogoś z GD i wrócą do mnie te wszystkie chwile razem…

Ale najważniejsze to znaleźć prywatną Christie Road, na którą zawsze można wrócić, czyż nie?