Nie żebym miała coś do mojej szkoły, ale już którąś niedzielę z rzędu mam atak paniki przed powrotem
Ale ja nigdy taka nie byłam. Zawsze byłam pierwszą, która odczytuje grupy klasowe, a teraz potrafią być tydzień na nieodczytanym, i nie chodzi o moje lenistwo czy ignorancję. Nie jestem w stanie psychicznie tam wejść. Tak samo ostatnio znajoma pytała, czemu nie piszę już pierwsza. I w sumie nie wiem. Pod koniec 1 klasy i w wakacje miałyśmy naprawdę zarąbistą relację, a teraz… To się wali i to z mojej winy. Nie piszę jej prawie nic, bo nie chcę jej męczyć lub boję się, że napiszę za dużo rzeczy, o których pisać mogę co najwyżej mojej psiapsi której ufam bezgranicznie (no i Billiemu, ale ten jeden raz pomyślmy realnie xD). No i nie potrafię jej zaufać. Zwykle to nie jej wina, ale praktycznie codziennie doprowadza mnie do wewnętrznego szału. Jakaś furiatka się ze mnie robi

A teraz uciekłam z tik toka, bo zobaczyłam jeden filmik z gatunku tych z duchami i 1 w którymś ktoś krzyknął. Krzyk to rozumiem, przypomniał mi o mojej cholernej podstawówce, ale te "duchy"? Z 2 lata temu to ja codziennie pół godziny mogłam takie pierdoły oglądać i albo się nie bać, albo mieć z tego strachu radochę.
I niby domyślam się, czemu już tak nie jest. Ktoś (chyba blondpingwin z wattpada, mega polecam jej pisarskie poradniki!) napisał, że ludzie lubią horrory, bo się boją, a to znaczy, że coś czują. Oglądają to, żeby czuć. Ja sprzed tych 2 lat, w porównaniu z obecną mną, faktycznie nic nie czuła. W przenośni, bo nie byłam bez uczuć, po prostu teraz ciągle czuję. Współczesny bohater romantyczny..

Tak więc, teraz czuję naprawdę dużo. Można powiedzieć, że płaczę równie mocno, jak się śmieję, co w sumie jest okej. Jak na osobę, która jeszcze w kwietniu chciała się zab¡ć, to jestem z siebie dumna, że powoli śmieję się coraz więcej.

Ale to też ma drugą stronę — tak jakby unikam rzeczy, które przypominają mi o dziwnej przeszłości. Filmików "z duchami" praktycznie nie oglądam. Unikam chłopaków z klasy, bo moje serce może nie jest kochliwe, ale domaga się atencji, co mnie wyniszczało. Punku wciąż słucham z radością, ale muszę go czymś przeplatać, żeby nie oszaleć. I obojętnie, czy to będzie klasyka, soundtracki czy jakiś pop z 2016, po prostu coś musi być.

Z jednej strony cieszę się z tego, gdzie jestem — mam wiele pasji, spełniam marzenia, powolutku walczę z lękami, czasem nawet otworzę się na ludzi i myślę, że mała ja właśnie tego pragnęła zastanawiając się, kim będę. Z drugiej — dlaczego nie mogę chociaż na jeden dzień wrócić do moich piątych urodzin? Gdy moim zmartwieniem było wypadanie mleczaków, ale rodzinka przekupiła mnie prezentami — granatową hulajnogą, w dodatku metalową, no i ukochaną szaro-różową sukienką mającą vibe hipopotamów, które wtedy mega kochałam i w głębi serca wciąż to robię.
Tęsknię za tym czasem, bardzo. Poprzednie święta były nijakie, te już czuję, że będą lepsze. Wychodząc z najgorszego okresu mojego życia, jedną z kluczowych rzeczy było przypomnienie sobie dziecięcej radości. Rysuję, bo w ten sposób próbuję nie zapomnieć o kolorach, o tym, jak kiedyś było super. No i rysuję tych, którzy tę radość mi przywracają.

Ale gdy myślę, ile rzeczy już nie będzie. Że już nigdy nie pojedziemy z kuzynką na jej działkę, by bawić się littlest pet shop, już nigdy nie wyjdziemy razem na osiedle, by posiedzieć na boisku z mojej podstawówki słuchając Rammsteina, już nigdy nie pójdę do domu mojej dawnej przyjaciółki, nigdy nie polecę z wywieszonym jęzorem do mdk na plastykę, bo już jej tam nie ma, a nawet gdyby, te wszystkie super dziewczyny już by tam nie chodziły. Już nigdy nie pójdę spać godzinę później, żeby poczytać Dzieci z Bullerbyn, jak robiłam to na początku podstawówki.

Widzicie.. Mam to, czego chciałam. Doceniam to, bardzo. Mam przyjaciółkę, o jakiej marzyłam od zawsze. Mam kilka pasji, które trzymają mnie przy życiu. Mam super kontakt z rodzicami. Mam kilka znajomych w szkole. Mam idoli, za którymi mogę podążać, by się nie zgubić. Chciałam tego. Między mną a moim wewnętrznym dzieckiem naprawdę nie ma zbyt wielkiej różnicy, czasem myślę, że to tylko przeszłość, inni znajomi, mniej czasu i przeklinanie. W środku wciąż nią jestem. To świat się zmienił, w pewnym momencie wszystko dookoła zrobiło maraton, gdy ja nie wiedziałam, co się dzieje. Wciąż czekam na ludzi, którzy wiem, że już nie wrócą i wciąż wydaje mi się, że ten rok będzie inny. O Święta się nie boję — spędzam je, jak od zawsze, z rodzicami i dziadkami. To ta stałość, której tak bardzo teraz potrzebuję

Bo teraz się gubię. To znaczy, widzę ścieżkę i wiem, że mam nią podążać, bo idzie nią ta garstka ludzi, którym ufam. Nie wiem, gdzie dojdę, ale wiem, że będę z nimi

Gdyby nie szkoła, byłoby idealnie..